സ്വന്തം പ്രായം കുറച്ചുകാണിക്കാം. കണ്ണുകളുടെ സ്വഭാവം മറയ്ക്കാം. പല്ലുകൾ സാധാരണപോലെ വയ്ക്കാം.”
“അപ്പോൾ അവരെ തിരിച്ചറിയാൻ?”
“ഗന്ധം.”
“എന്ത് ഗന്ധം?”
“പഴകിയ ഇരുമ്പിന്റെ. രക്തം ഉണങ്ങിയശേഷമുള്ള ഗന്ധം. എല്ലാവർക്കും തിരിച്ചറിയാനാവില്ല. പരിശീലിച്ചവർക്കു മാത്രം. പിന്നെ കണ്ണുകൾ. അത്യധികം വിശന്നിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിന്റെ കൃഷ്ണമണി വികസിക്കും. ചിലരുടെ കണ്ണുകളിൽ ചുവപ്പോ സ്വർണനിറമോ തെളിയും.”
ഹരിഹരൻ പൊതിയിൽനിന്ന് നീളം കൂടിയ ഇരുമ്പാണി എടുത്തു.
“എന്നാൽ കൊല്ലാതെ
അവരെ നിശ്ചലമാക്കേണ്ട സാഹചര്യം വരാം.”
“എന്തിന് കൊല്ലാതിരിക്കണം?”
“വിവരം ചോദിക്കാൻ. രോഗത്തിന്റെ ഉറവിടം കണ്ടെത്താൻ. അവർ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാൻ. അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ മനുഷ്യനായിരുന്ന ഒരാളെ ഉടനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സ് അനുവദിക്കാത്തപ്പോൾ.”
“ഈ ആണി അതിനാണോ?”
“അതെ.”
ഹരിഹരൻ ആദിത്യനെ എഴുന്നേൽക്കാൻ പറഞ്ഞു. ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു. അദ്ദേഹം അവന്റെ പിന്നിലേക്ക് വന്നു. ഒരു കൈകൊണ്ട് മുടി മാറ്റി, തലയുടെ പിന്നിലെ അസ്ഥിയുടെ താഴ്ഭാഗത്ത് വിരൽവെച്ചു.
“ഇവിടെ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരൽ തലയോട്ടിയുടെ അടിഭാഗവും കഴുത്തിന്റെ മുകള്ഭാഗവും ചേരുന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു.
“തലയോട്ടിയുടെ അടിയിൽ, നട്ടെല്ല് തലച്ചോറുമായി ചേരുന്ന ഭാഗം. നീളം കൂടിയ ലോഹക്കഷണം ഇവിടെ കടത്തി നാഡീകേന്ദ്രത്തിലെത്തിച്ചാൽ യക്ഷിയുടെ ശരീരവും തലച്ചോറും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തടസ്സപ്പെടും.”
അദ്ദേഹം ആണി തൊടാതെ അതിന്റെ ദിശ കാണിച്ചു.
“തെറ്റായ കോണിൽ ചെയ്താൽ?”
“അത് അവളുടെ തലച്ചോറിന് കേടുണ്ടാക്കും. പക്ഷേ രോഗം ഉടൻ പരിഹരിച്ചേക്കാം. ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് എത്തിയാൽ അവൾ അനങ്ങാതെ വീഴും. ബോധം സാധാരണ നിലനിൽക്കും.
കേൾക്കാനും കാണാനും കഴിയും. പക്ഷേ കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാനാവില്ല.”
“ഇരുമ്പോ വെള്ളിയോ?”
“യക്ഷിക്ക് സാധാരണ ലോഹം മതി. ഇരുമ്പ് എളുപ്പമാണ്. മുറിയാതെ നിൽക്കും. ആണി പുറത്തെടുത്താൽ കുറച്ചുസമയത്തിനകം ചലനം തിരിച്ചുവരും.”
“അപ്പോൾ അത് സ്ഥിരപരിഹാരമല്ല.”
“അല്ല. നിശ്ചലമാക്കാനുള്ള മാർഗം മാത്രം.”
“തല വെട്ടിയാൽ?”
ഹരിഹരൻ ആണി തിരികെ വെച്ചു.
“അതും സ്ഥിരമായ മരണമാണ്.”
“ഹൃദയത്തിൽ മരം കുത്തേണ്ടതില്ലേ?”
“തല പൂർണമായി ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തിയാൽ രോഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തകരും. പക്ഷേ അതിനു അസാധാരണമായ ശക്തിയും വേഗവും വേണം. ഒരു യക്ഷി കഴുത്ത് നീട്ടിക്കൊടുത്ത് നിൽക്കില്ല.
അവരുടെ
എല്ലുകൾ ശക്തമാണ്. ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ തല വേർപെടുത്താൻ സാധാരണ മനുഷ്യന് കഴിയില്ല.”
“കളരി അഭ്യസിച്ച ഒരാൾക്ക്?”
“അവൻ വളരെ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും ആയുധം വളരെ മൂർച്ചയുള്ളതുമാണെങ്കിൽ. എങ്കിലും വലിയ അപകടമാണ്. അതുകൊണ്ട് ശിരഛേദം അപൂർവമായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന മാർഗമാണ്.”
ആദിത്യൻ പതുക്കെ വീണ്ടും ഇരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു. അവൻ വിശ്വസിച്ചുതുടങ്ങിയതുകൊണ്ടല്ല. ഹരിഹരന്റെ വിശദീകരണത്തിലെ സൂക്ഷ്മത അവനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയതുകൊണ്ട്. ഒരു കെട്ടുകഥ പറയുന്ന മനുഷ്യൻ സാധാരണ ഇത്രയും ക്രമബദ്ധമായി ശരീരഘടനയും രോഗലക്ഷണങ്ങളും വിവരിക്കുമോ?
അതുപോലെ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ മനുഷ്യന് വലിയൊരു കള്ളക്കഥയും വളരെ വിശദമായി നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയും.
“യക്ഷികളെ മാത്രമാണോ അവർ സൃഷ്ടിച്ചത്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
ഹരിഹരന്റെ മുഖം വീണ്ടും ഗൗരവമായി.
“അല്ല.”
അദ്ദേഹം പൊതിയിലെ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി തിരികെ വച്ചു. മരക്കമ്പ്, ഇരുമ്പാണി, വെർവെയിൻ, വെള്ളിക്കത്തി. ശേഷം തുണി മടക്കി കെട്ടി.
“യക്ഷി ഒരു പരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു.”
“പരീക്ഷണമോ?”
“മനുഷ്യശരീരത്തെ എത്രത്തോളം മാറ്റാനാകുമെന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള പരീക്ഷണം. ഭൂമി വിട്ടുപോകുന്നതിനു മുൻപ് ആ ദുഷ്ടജീവികൾ ഒരു രോഗം മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചില്ല. പലതും സൃഷ്ടിച്ചു.
ചിലത് മനുഷ്യരെ കൊല്ലാൻ. ചിലത് മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ കൊല്ലിക്കാൻ. ചിലത് മനുഷ്യരാശിയിൽ ഭയം ശാശ്വതമാക്കാൻ.”