അദ്ദേഹം വളരെ പതുക്കെ വലതുകൈ ഉയർത്തി.
വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്രവേഗം വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് കരുതിയില്ല,” അദ്ദേഹം സ്വയം പറഞ്ഞു.
ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ചു.
മനസ്സിനെ ഉള്ളിലേക്ക് നയിച്ചു.
ഒരുനിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം കൈത്തണ്ടയിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള ഒരു നേർത്ത വര തെളിഞ്ഞു.
അത് പതുക്കെ പൂർണവൃത്തമായി.
മഞ്ഞവള.
സ്വർണത്തിന്റെ മഞ്ഞയല്ല.
തീയുടെ അകക്കാമ്പുപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മഞ്ഞ.
അത് പൂർണമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട നിമിഷം ഹരിഹരന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. കാരണം മുൻപിൽ നിന്ന അച്യുതന്റെ ബാക്കി സമയം അന്ന് രുദ്രാക്ഷമാലയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു ഗണിച്ചതുപോലുള്ള നിസാര ജ്ഞാനമല്ല ഇപ്പോൾ ഈ വളയിൽ നിന്ന് വേണ്ടതെന്നു അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഒരു ഭീകരനിലവിളി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.
ജീവനോടെ തീയിൽ എറിയപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ നിലവിളി.
മഞ്ഞവളയുടെ ശക്തി ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞു. ആദ്യം കൈത്തണ്ട കത്തുന്നതുപോലെ. പിന്നെ തീ പേശികളിലൂടെ തോളിലേക്ക് കയറി. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഹൃദയം ചൂടായ ഇരുമ്പുകൊണ്ട് ഞെരിയുന്നതുപോലെ വേദനിച്ചു. ശ്വാസകോശത്തിലേക്ക് അഗ്നി നിറഞ്ഞതുപോലെ ശ്വാസം മുട്ടി.
ഹരിഹരൻ നിലത്തുവീണു.
അധ്യായം 2 ശുഭം. കഥ തുടരും…