“പക്ഷേ എല്ലാവരും അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരെ സ്നേഹിച്ചവരും അവരിലുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പഠിപ്പിച്ച കൃഷിയിലൂടെ പുഷ്ടിപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങൾ. അവർ കാണിച്ചുകൊടുത്ത ജലപാതകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയർന്ന നഗരങ്ങൾ.
അവർ പഠിപ്പിച്ച ഗണിതവും നക്ഷത്രവിദ്യയും ഉപയോഗിച്ച ജനതകൾ. അവർ സംരക്ഷിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സന്തതികൾ. ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പോകാൻ ചിലർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”
“അവർക്ക് ഇവിടെ തുടർന്നാൽ മരിക്കുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”
“നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.”
“എന്നിട്ടും നിന്നോ?”
“അതെ.”
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദരവിന്റെ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അവർ മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പല മനുഷ്യരെക്കാളും കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വം അവരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെക്കാൾ തങ്ങൾ വളർത്തിയ സംസ്കാരങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു.
രോഗങ്ങൾ പടർത്തിയ സ്വന്തം വർഗക്കാരുടെ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യേണ്ടത് തങ്ങളുടെ കടമയാണെന്നും കരുതി. നമ്മുടെ ദേവി കാളിക. “
“അങ്ങനെ ഇവിടെ നിന്ന ഒരാളാണോ കാളിക?”
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“അതെ. കാര്യങ്ങൾ
ബന്ധിപ്പിക്കാൻ നിനക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്.”
“പാതാളമുറിയിലെ പ്രതിമ അവളുടേതാണോ?”
“അതെ.”
“അത് ഭദ്രകാളിയുടെ ശരിയായ രൂപമല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.”
“കാരണം നീ കണ്ടത് മനുഷ്യൻ പിന്നീട് സങ്കൽപ്പിച്ച ദേവീരൂപത്തിന്റെ പ്രതിമയല്ല. അവളെ നേരിട്ടുകണ്ട ഒരു ശില്പി നിർമ്മിച്ചതിന്റെ പകർപ്പാണ്.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആ പ്രതിമ തെളിഞ്ഞു. മനുഷ്യസ്ത്രീയുടെ രൂപം ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം. മുഖത്തിൽ മനുഷ്യനല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യം.
നിരവധി കൈകൾ ഉള്ളതായി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന പിന്നിലെ ലോഹവളവുകൾ. ആയുധങ്ങൾ. നീണ്ട പല്ലുകൾ. അവളുടെ മുന്നിൽ കിടന്നിരുന്ന സ്വർണത്തട്ട്.
“അവളുടെ യഥാർത്ഥ പേര് കാളിക എന്നായിരുന്നോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“നമുക്കറിയില്ല. മനുഷ്യന്റെ നാവിന് ഉച്ചരിക്കാനാവാത്ത പേരായിരിക്കാം. ദക്ഷിണദേശത്തെ ജനങ്ങൾ അവളെ പല പേരുകളിൽ വിളിച്ചു. കാളി, കാളിക, അമ്മ, കൊറ്റവൈ, രാത്രിയുടെ കാവൽക്കാരി, രക്തരക്ഷക.
കാലം കടന്നപ്പോൾ പേരുകളും കഥകളും പരസ്പരം ചേർന്നു. മനുഷ്യർ അവളെ ദേവിയായി ആരാധിച്ചു.”
“അവൾ ഇന്ത്യയുടെ തെക്കേയറ്റത്താണോ ജീവിച്ചിരുന്നത്?”
“അതെ. കടലുകൾ സംഗമിക്കുന്ന ഭൂമിയിൽ. ഇപ്പോൾ നാം തെക്കൻ കേരളവും തെക്കൻ തമിഴ്നാടും എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ അന്ന് ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലായിരുന്നില്ല.
കടൽത്തീരം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. നദികളുടെ വഴി മാറിയിരുന്നു. ചില നഗരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ കടലിനടിയിലാണ്. ചില വനങ്ങൾ കൃഷിഭൂമിയായി. അവിടെയാണ് കാളിക മനുഷ്യരോടൊപ്പം ജീവിച്ചത്.”
ഹരിഹരൻ അല്പനേരം മൗനം പാലിച്ചു.
“രോഗബാധിതർ മനുഷ്യഗ്രാമങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരിൽനിന്ന് ആറുപേരെ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു.”
“ആറു വേട്ടക്കാർ.”
“അതെ. അവളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ ആറു യോദ്ധാക്കൾ. മൂന്ന് പുരുഷന്മാരും മൂന്ന് സ്ത്രീകളും എന്ന് ചില രേഖകൾ പറയുന്നു. മറ്റുചില രേഖകളിൽ
എണ്ണം മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ.
അവരുടെ പേരുകൾ കാലത്തിനൊപ്പം പല രൂപങ്ങളിലായി മാറി. യഥാർത്ഥ പേരുകൾ ഏതെന്ന് നിശ്ചയിക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“കാളിക അവരെ പല വർഷങ്ങളോളം പരിശീലിപ്പിച്ചു. ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ മാത്രമല്ല. രോഗബാധിതരെ തിരിച്ചറിയാൻ. രോഗവും ദുഷ്ടതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ. കൊല്ലേണ്ടവരെയും രക്ഷിക്കാവുന്നവരെയും വേർതിരിക്കാൻ.
യക്ഷിയെ എങ്ങനെ ദുർബലപ്പെടുത്തണം, ലൂപിനെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണം, ലിച്ചിന്റെ തല എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കണം—എല്ലാം.”
“അവരാണ് ആദ്യത്തെ വേട്ടക്കാർ?”
“ഈ പ്രദേശത്ത്, അതെ. ലോകത്തിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങളിലും മറ്റുള്ളവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ച വേറെ ജീവികൾ സ്വന്തം മനുഷ്യവേട്ടക്കാരെ പരിശീലിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ നമ്മുടെ ആറു വംശങ്ങളുടെ തുടക്കം കാളികയുടെ ആറു ശിഷ്യരിൽനിന്നാണ്.”