ആദിത്യൻ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.
“ശരീരം, മനസ്സ്, പ്രകൃതി, ആത്മാവ്, കാലം, സ്ഥലം.”
“സൃഷ്ടിയിലെ ആറു പ്രധാന ശക്തികളായി കാളിക അവയെ കണ്ടു.”
“ഓരോ വളക്കും എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയും?”
“അതിന്റെ പൂർണശേഷി ആർക്കും അറിയില്ല. ആദ്യധാരകർക്ക് അറിയാമായിരുന്നേക്കാം. അവർ എഴുതിവച്ചതിൽ പലതും നഷ്ടമായി. ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽനിന്നാണ് പുതിയ കഴിവുകൾ കണ്ടെത്തിയത്.”
“വെളുത്തത് ശരീരശക്തിയാണെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“ശാരീരികബലം, വേഗം, സഹനശക്തി, മുറിവുകളിൽനിന്ന് വേഗത്തിൽ സുഖപ്പെടൽ അജയ്യമായ ശരീരം. വിഷത്തെ ചെറുക്കാനുള്ള കഴിവ്. എല്ലിനും പേശിക്കും സാധാരണ മനുഷ്യപരിധിക്കപ്പുറമുള്ള ഉറപ്പ്.
വളയുമായി പൂർണമായി യോജിച്ച ഒരാളുടെ ശരീരത്തെ സാധാരണ ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് തകർക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന് രേഖകളുണ്ട്. യക്ഷികൾക്കും അവരുടെ വേഗത്തിന്റെയോ ശക്തിയുടെയോ അടുത്തെത്താൻ സാധിക്കില്ലത്രേ.“
ആദിത്യൻ സ്വന്തം ഇടതുകൈയിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“അജയ്യമായ ശരീരമോ?”
“പൂർണമായി അജയ്യമെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. ആ വാക്ക് അപകടകരമാണ്. വേണ്ടത്ര ശക്തിയുള്ള ആക്രമണം എല്ലാം തകർക്കും. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുടെ ധാരകൻ സാധാരണ മനുഷ്യനെക്കാൾ നൂറുമടങ്ങ് പ്രതിരോധശേഷിയുള്ളവനാകാം.”
“കറുത്ത വള?”
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അവന്റെ വലതുകൈയിലേക്കു നീങ്ങി.
“മനസ്സിന്റെ ശക്തി. സ്വന്തം ചിന്തകളെ ക്രമപ്പെടുത്തൽ. ഓർമശക്തി. മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൽ. അവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകൽ. അവരുടെ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാദീനിക്കൽ.
വളയുമായി ബന്ധം വളർന്നാൽ മനുഷ്യരെ മാത്രമല്ല, യക്ഷികളെയും ലൂപിനുകളെയും ലിച്ചുകളെയും പോലും മാനസികമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും.”
“ലിച്ചിന് മനസ്സുണ്ടോ?”
“പൂർണബോധമുള്ളവയ്ക്ക്. താഴ്ന്ന ലിച്ചുകളുടെ ശൂന്യമായ ശരീരങ്ങളെ ആജ്ഞയിലൂടെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കൂടുതൽ എളുപ്പമായിരിക്കും. യക്ഷികളാണ് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത്. അവരുടെ രോഗം മനസ്സിനെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പല പാളികളും നിർമ്മിക്കും.”
“ചിന്ത വായിക്കാൻ കഴിയുമോ?”
“ചില മുൻധാരകർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഓർമകൾ കാണാനും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനും വ്യാജദൃശ്യം സൃഷ്ടിക്കാനും. ശത്രുവിന് ഇല്ലാത്ത കാര്യം കാണിച്ചുകൊടുക്കുക, ശബ്ദമില്ലാത്തിടത്ത് ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുക, ഭയം ഉണർത്തുക, വേദനയില്ലാതെ വേദന അനുഭവിപ്പിക്കുക—കറുത്ത വളയുടെ സാധ്യതകൾ ഭയാനകമാണ്.”
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.
“അത്രയും ശക്തി ഒരാൾക്കു നൽകുന്നത് അപകടമല്ലേ?”
“കാളികയ്ക്കും അതറിയാമായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ടാണോ ദോഷഫലം?”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് നേരിയ അതിശയം തെളിഞ്ഞു.
“നീ വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്.”
“വെളുത്ത വളയ്ക്ക് ശക്തി മാത്രമേയുള്ളൂവെങ്കിൽ അതിനെ മറ്റൊന്നിനൊപ്പം ചേർക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. രണ്ട് വളകൾ ജോഡിയായി ഉപയോഗിക്കണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഓരോന്നിലും അപൂർണതയുണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നി.”
ഹരിഹരൻ തലയാട്ടി.
“ശരിയാണ്. കാളിക മനുഷ്യരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ പരിമിതികൾ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവളുടെ ശക്തിയുടെ ഒരു ഭാഗം പോലും ഒരു മനുഷ്യനു പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളാനാവില്ല.
വള ശക്തി നൽകുമ്പോൾ ഒരു തുല്യവിലയും ഈടാക്കും.”
“എന്തുതരം വില?”
“അതിന്റെ ശക്തിക്ക് എതിരായ ഭാഗത്തെ ദുർബലമാക്കും.”
ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“കറുത്ത വള മനസ്സിനെ
അതിശക്തമാക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര. എന്നാൽ അതിന്റെ ധാരകന്റെ ശരീരം ദുർബലമാകും. വളയുടെ ശക്തി വളരുന്നതനുസരിച്ച് ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികശക്തി കുറയും.
രോഗങ്ങളോട് പ്രതിരോധം താഴാം. ദീർഘമായ മാനസികപ്രയോഗത്തിനുശേഷം നടക്കാൻപോലും കഴിയാതെ വരാം. അതിശക്തമായ മനസ്സ് ഒരു ദുർബലപാത്രത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ.”
ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധയോടെ സ്വന്തം ശരീരം പരിശോധിച്ചു. ഇതുവരെ പ്രത്യേകമായ ദൗർബല്യം തോന്നിയിരുന്നില്ല. പാതാളമുറിയിൽനിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയശേഷം ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതു സംഭവങ്ങളുടെ ഫലമെന്നായിരുന്നു കരുതിയത്.