“അവർ എങ്ങനെയാണ് മാറുന്നത്?”
“രണ്ട് പ്രധാനരൂപങ്ങളുണ്ട്.”
ഹരിഹരൻ താളിയോല മറിച്ചു. അടുത്ത ചിത്രത്തിൽ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെന്നായ. അതിനരികിൽ രണ്ടു കാലിൽ നിൽക്കുന്ന ചെന്നായമുഖമുള്ള മനുഷ്യരൂപം.
“ഒന്ന് പൂർണമായ ചെന്നായരൂപം. സാധാരണ ചെന്നായയെക്കാൾ വളരെയധികം വലിപ്പവും ശക്തിയും. കട്ടിയുള്ള എല്ലുകളും വലിയ താടിയും. ഈ രൂപത്തിൽ അവരുടെ ശക്തി ഏറ്റവും കൂടുതലായിരിക്കും.
പക്ഷേ ശരീരഭാരം കാരണം വേഗം താരതമ്യേന കുറയും.”
“എത്ര കുറവ്?”
“മനുഷ്യനെക്കാൾ ഇപ്പോഴും വളരെ വേഗമാണ്. പക്ഷേ അവരുടെ രണ്ടാമത്തെ രൂപത്തേക്കാൾ കുറവ്.”
“അതാണ് ഈ മനുഷ്യച്ചെന്നായരൂപം?”
“ഹൈബ്രിഡ് രൂപം. മനുഷ്യന്റെ നിവർന്ന ശരീരഘടനയും ചെന്നായയുടെ പല്ലുകളും നഖങ്ങളും ഇന്ദ്രിയശക്തിയും
ഒരുമിച്ചുള്ള രൂപം. പൂർണചെന്നായരൂപത്തേക്കാൾ ശാരീരികശക്തി കുറവാണ്. പക്ഷേ വേഗവും ചാപല്യവും വളരെ കൂടുതലായിരിക്കും.”
“അവർക്ക് ഏത് രൂപം വേണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാമോ?”
“പരിശീലനം നേടിയവർക്ക്. പുതുതായി രോഗം ബാധിച്ചവർക്ക് സാധാരണ കഴിയില്ല. ഭയം, കോപം, വേദന, രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം—ഇതൊക്കെ മാറ്റത്തിന് കാരണമാകും.”
“പൂർണചന്ദ്രനിൽ ഏതു രൂപത്തിലാകും?”
“അവരുടെ സ്വഭാവം നിർണയിക്കും. മിക്കവരും പൂർണചെന്നായരൂപത്തിലേക്ക് വീഴും. ചിലർ ഹൈബ്രിഡ് രൂപത്തിലാകും. ഏറ്റവും അപകടകാരികൾക്ക് രണ്ടു രൂപങ്ങൾക്കിടയിൽ മാറാൻ കഴിയും.”
“പകൽ അവർ സാധാരണ മനുഷ്യരാണോ?”
“ഏതാണ്ട്.”
“സൂര്യപ്രകാശം അവരെ ബാധിക്കില്ലേ?”
“ഇല്ല. യക്ഷിയെപ്പോലെ അവർ മരിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ ശത്രുവല്ല. പകലിൽ രോഗം മന്ദമാകുന്നതിനാൽ അവരുടെ ശക്തി കുറയും. എന്നാലും സാധാരണ മനുഷ്യനേക്കാൾ ശക്തരായിരിക്കും.”
“അവർക്കു കുട്ടികളുണ്ടാകുമോ?”
“കഴിയും.”
“മനുഷ്യരുമായി?”
“ഇല്ല.”
ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“ലൂപിൻരോഗം പ്രത്യുത്പാദനകോശങ്ങളെയും മാറ്റുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യനും ലൂപിനും തമ്മിൽ സന്തതി ഉണ്ടാകില്ല. ഉണ്ടായാലും ഗർഭം നിലനിൽക്കില്ലെന്നാണ് രേഖകൾ. രണ്ട് ലൂപിനുകൾക്ക് മാത്രമേ ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന സന്തതിയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയൂ.”
“കുട്ടിയും ലൂപിനായിരിക്കുമോ?”
“അതെ. രോഗം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ജനനം മുതൽ ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ ആദ്യരൂപാന്തരം സാധാരണ യൗവനത്തിലെത്തിയശേഷമായിരിക്കും.”
“അപ്പോൾ അവർ ഒരു പ്രത്യേക ജനവിഭാഗംപോലെയാണല്ലോ.”
“നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അങ്ങനെയായി. ചില കുടുംബങ്ങൾ സ്വന്തം വംശം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിച്ചു. മനുഷ്യഗ്രാമങ്ങളിൽ ജീവിച്ചു. വിവാഹം സ്വന്തം വർഗത്തിനുള്ളിൽ മാത്രം നടത്തി.
ചിലർ മനുഷ്യരെ ആക്രമിക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മറ്റുചിലർ കാടുകളിലെ കൂട്ടങ്ങളായി മാറി.”
“അവരെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം?”
“പകൽ അത്ര എളുപ്പമല്ല. ശരീരതാപം സാധാരണയേക്കാൾ കൂടുതലായിരിക്കും. മുറിവുകൾ വേഗത്തിൽ ഭേദമാകും. കേൾവിയും ഗന്ധബോധവും ശക്തമായിരിക്കും. ചിലരുടെ
കണ്ണിൽ മഞ്ഞയോ പച്ചയോ കലർന്ന തിളക്കം കാണാം. എന്നാൽ അവർ അത് മറയ്ക്കാൻ പഠിക്കും.”
“ദൗർബല്യം?”
ഹരിഹരൻ പൊതിയിൽ കിടന്നിരുന്ന വെള്ളിക്കത്തി എടുത്തു.
“വെള്ളി.”
“അവരെ ഇത് കത്തിക്കുമോ?”
“ഇല്ല. പക്ഷേ വിഷംപോലെ പ്രവർത്തിക്കും. സാധാരണ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള മുറിവ് വേഗത്തിൽ ഭേദമാകും. വെള്ളി ശരീരത്തിൽ കയറിയാൽ രോഗത്തിന്റെ പുനർനിർമാണശക്തി തടസ്സപ്പെടും. രക്തം കറുത്തുതുടങ്ങും.
പേശികൾ തളരും. ആവശ്യമായ അളവിൽ വെള്ളി ശരീരത്തിൽ നിലനിന്നാൽ അവർ മരിക്കും.”
“വെള്ളിവാൾ?”
“അതിവിലയേറിയതാണ്. ശുദ്ധവെള്ളി മൃദുവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് വെള്ളി കലർത്തിയ പ്രത്യേക ലോഹങ്ങളാണ് വേട്ടക്കാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അമ്പിന്റെ അഗ്രം, കത്തിയുടെ വശം, ചെറുകുരുക്കൾ.”
“വെള്ളിയുണ്ട?”
ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.
“പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിൽ തോക്കുകൾ സാധാരണമായശേഷം ഉപയോഗിച്ചു. പക്ഷേ വെടിയുണ്ട ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയാൽ വിഷപ്രഭാവം കുറയും. അകത്ത് കുടുങ്ങിയാൽ കൂടുതൽ ഫലപ്രദം.”
“മറ്റൊരു ദൗർബല്യമുണ്ടോ?”