ആദിത്യൻ അസ്വസ്ഥതയോടെ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.
അവൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെക്കുറിച്ച് താൻ എന്തിനാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്?
അവളോട് സഹതാപം തോന്നുന്നുണ്ടോ ?
ഇല്ല.
അങ്ങനെ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല.
അവൾ തന്റെ അമ്മയല്ല. അവളെ അമ്മയായി അംഗീകരിക്കേണ്ട ബാധ്യതയുമില്ല. അപർണയും അമൃതയും തന്റെ സഹോദരിമാരാണെന്നത് വേറെ കാര്യം. അവർ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.
പക്ഷേ അഞ്ജനയോടുള്ള തന്റെ കോപം അങ്ങനെ എളുപ്പത്തിൽ ഇല്ലാതാകില്ല.
എങ്കിലും ഒരു ചോദ്യം അവനെ വിട്ടില്ല.
അഞ്ജനയും ഒരു ഇരയായിരുന്നെങ്കിൽ?
ആ ചിന്തയെ അവൻ ശക്തിയായി തള്ളിമാറ്റി.
ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ കഥകളിൽ എത്രമാത്രം സത്യമുണ്ടെന്ന് പോലും അറിയില്ല. ഉറപ്പായുള്ളത് രണ്ടുകാര്യങ്ങൾ മാത്രം.
വളകൾ യഥാർത്ഥമാണ്.
അവയിൽ രണ്ടെണ്ണം തന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്.
ആ സത്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ താൻ
മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതി.
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സമയം മുഴുവൻ ആദിത്യൻ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണടയുമ്പോൾ വളർന്ന സ്വന്തം രൂപവും അജ്ഞാതമുറിയും ഭാവിയുടെ മങ്ങിയ ദൃശ്യവും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മറ്റൊരു സമയം മുത്തച്ഛന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ വന്നു.
പുതുശ്ശേരിയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം വെളുത്ത വള നൽകിയത്?
അല്ലെങ്കിൽ കറുത്ത വള ആദിത്യനെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നോ?
അച്യുതൻ ഇതെല്ലാം അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല?
ചോദ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സമയം കടന്നുപോയി.
സന്ധ്യയ്ക്ക് വാതിലിൽ മൃദുവായ മുട്ട് കേട്ടു.
“ചേട്ടാ?”
അപർണയുടെ ശബ്ദം.
ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. അപർണയും അമൃതയും മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു. അവരുടെ കൂടെ മീരയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ?”
“താഴേക്കു വരുന്നില്ലേ?” അമൃത ചോദിച്ചു.
“എന്തിന്?”
മീര ഉടനെ മുന്നോട്ടുവന്നു.
“ഞങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറെ തോട്ടത്തിൽ പോകുകയാണ്. അവിടെ വലിയൊരു ഊഞ്ഞാലുണ്ട്. ആരും എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ആടാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
“നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടാൽ ഊഞ്ഞാലിൽനിന്ന് തലകീഴായി താഴെ വീഴും,” അപർണ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വീഴില്ല.”
“കഴിഞ്ഞ തവണ വീണത് ആരാണ്?”
“അത് മായച്ചേച്ചി തള്ളിയതുകൊണ്ടാണ്.”
മീരയുടെ ഗൗരവമുള്ള മറുപടി കേട്ട് ആദിത്യന് അറിയാതെ ചിരി വന്നു.
“വരാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ മനസ്സ് കൂടുതൽ കലങ്ങുമെന്നു അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ അവരോടൊപ്പം താഴേക്കിറങ്ങി.
വൈകുന്നേരം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ശാന്തമായിരുന്നു. അപർണയും അമൃതയും ഇല്ലത്തിലെ പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞു. ഏതു മരത്തിലാണ് കുട്ടിക്കാലത്ത് കയറിയിരുന്നതെന്നും ഏതു കുളപ്പടിയിലാണ് ഒരിക്കൽ പാമ്പിനെ കണ്ടതെന്നും മീര എങ്ങനെ പത്തായപ്പുരയിൽ കുടുങ്ങിയെന്നും പറഞ്ഞ് അവർ ചിരിച്ചു.
മീരയ്ക്ക് ആദിത്യനോട് സംസാരിക്കാൻ യാതൊരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ നിരന്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ ആനയുണ്ടോ?
ആദിത്യന് കുതിരയോടിക്കാൻ അറിയുമോ?
വാൾ ശരിക്കും ഉപയോഗിക്കുമോ?
മന്ത്രം ചൊല്ലി മഴപെയ്യിക്കാമോ?
പ്രേതത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
അവസാനചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ചിരി ഒരു നിമിഷം മങ്ങി. ഹരിഹരന്റെ അലമാരയിലെ വിരൽ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൻ സ്വാഭാവികമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല.”
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്,” മീര രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
അപർണ ഉടനെ അവളുടെ വായ് പൊത്തി.
“അദ്ദേഹം നിന്നോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“കാർത്യായനി പറഞ്ഞതാ.”
“കാർത്യായനി നിന്നെ പേടിപ്പിച്ചതാണ്.”
അവരുടെ സംസാരം തുടർന്നു.
ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ എന്നിവർ ആ വൈകുന്നേരം അവരോടൊപ്പം ചേർന്നില്ല. മൂവരും നന്ദനയോടൊപ്പം ഇല്ലത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തെ കുളത്തിനരികിലുണ്ടെന്ന് അപർണ പറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കൊരിക്കൽ ദൂരത്ത് നാലുപേരെയും ആദിത്യൻ കണ്ടു.
അവർ എന്തോ ഗൗരവമായ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ പാർവ്വതി ഒരു നിമിഷം നോക്കിയെങ്കിലും ഉടനെ മുഖം തിരിച്ചു.