ആദിത്യൻ മേശപ്പുറത്തെ മരക്കമ്പിലേക്ക് നോക്കി.
“അപ്പോൾ അവർ ശരിക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നില്ലേ?”
“അതിനുത്തരം പറയുന്നത് എളുപ്പമല്ല. അവരുടെ ഓർമകൾ നിലനിൽക്കും.
സ്വഭാവം നിലനിൽക്കും. സംസാരിക്കും. ചിന്തിക്കും. പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കും. ചിലർ സ്നേഹിക്കുന്നതായി പോലും അഭിനയിക്കും.
ഒരുപക്ഷേ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ ശരീരം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതല്ല.”
“ആത്മാവ്?”
ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു.
“അതിനെക്കുറിച്ച് പല അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. ചിലർ ആത്മാവ് രോഗം ബാധിച്ച ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. ചിലർ മനുഷ്യൻ മരിച്ച നിമിഷം ആത്മാവ് പോയെന്നും ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ബാക്കിയുള്ളത് രോഗം നിർമ്മിച്ച ഒരു പകർപ്പ് മാത്രമാണെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു.
മറ്റുചിലർ പറയുന്നത് ആത്മാവ് അകത്തുണ്ടെങ്കിലും രോഗത്തിന്റെ വിശപ്പിനടിയിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്നാണ്.”
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്?”
“ഞാൻ ഒരിക്കൽ ഒരു യക്ഷിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി.
ആദിത്യൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. കൂടുതൽ വിശദീകരണം വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ഹരിഹരൻ അല്പനേരം മൗനമായി നിന്നശേഷം തുടർന്നു.
“മരിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന ഭയം. അത് വെറും ശരീരത്തിന്റെ പ്രതികരണമല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് എന്തോ ഒന്ന് അകത്തുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ആത്മാവോ, ഓർമയോ, രോഗം സൃഷ്ടിച്ച ബോധമോ —അറിയില്ല.”
“അവരെ കീഴടക്കുക അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?”
“പരിശീലനം ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഏതാണ്ട് അസാധ്യമാണ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“മനുഷ്യശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സ്വാഭാവികമായ പരിമിതികൾ അവർക്കില്ല. നാം നമ്മുടെ മുഴുവൻ പേശിശക്തിയും ഉപയോഗിക്കാറില്ല. ശരീരത്തിന് പരിക്കേൽക്കാതിരിക്കാൻ തലച്ചോർ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. യക്ഷിക്ക് അത്തരം നിയന്ത്രണമില്ല.
എല്ലുകൾ പൊട്ടിയാലും പേശികൾ കീറിയാലും അവൾക്ക് ശക്തി ഉപയോഗിക്കാം. കൂടാതെ രോഗം ശരീരത്തിലെ തകർച്ച അതിവേഗം പരിഹരിക്കും.”
“എത്ര ശക്തി?”
“രോഗത്തിന്റെ പ്രായവും ഭക്ഷണവും അനുസരിച്ച് മാറും. പുതുതായി മാറിയ ഒരാൾക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ ശക്തരായ മനുഷ്യരെ ഒരേസമയം കീഴടക്കാൻ കഴിയും. നൂറു വർഷം ജീവിച്ച
ഒരാളെക്കുറിച്ചാണെങ്കിൽ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടം തന്നെ മതിയാകാതിരിക്കും.”
“നൂറു വർഷം?”
“അവർക്ക് സ്വാഭാവിക വാർധക്യമില്ല.”
“ഒരിക്കലും?”
“രക്തം ലഭിക്കുന്നിടത്തോളം. ഭക്ഷണം മുടങ്ങിയാൽ ശരീരം ഉണങ്ങി ചുരുങ്ങും. ശക്തി കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. പക്ഷേ ഉടനെ മരിക്കില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകൾ മണ്ണിനടിയിൽ കിടന്നശേഷവും രക്തം കിട്ടിയപ്പോൾ ഉണർന്ന സംഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ മേശയുടെ അരികിൽ വിരൽ അമർത്തി.
“അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാകുമോ?”
“ഇല്ല.”
ഹരിഹരന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“പ്രത്യുത്പാദനം ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്. യക്ഷിയുടെ ശരീരം അതിന്റെ ഒരു വികൃതാനുകരണം മാത്രമാണ്. അവർക്കു മറ്റൊരാളുമായി ശാരീരികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ കഴിവുണ്ടാകാം. മനുഷ്യരെ വശീകരിക്കാൻ അവർ അത് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
പക്ഷേ പുതിയ ജീവനെ സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല. അവരുടെ ജനനകോശങ്ങൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. രോഗം അവയെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നില്ല.”
“അപ്പോൾ പുതിയ യക്ഷികൾ എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?”
“രോഗം പകരുന്നതിലൂടെ.”
“കടിയിലൂടെ?”
“കടി മാത്രം മതിയാകില്ല. അവരുടെ ഉമിനീരിലും രക്തത്തിലും രോഗകാരി ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ സാധാരണ കടിയേറ്റ എല്ലാവരും മാറണമെന്നില്ല. രോഗം രക്തത്തിലേക്ക് മതിയായ അളവിൽ പ്രവേശിക്കണം.
പലപ്പോഴും യക്ഷി സ്വന്തം രക്തം ഇരയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കടത്തിവിടും. ചിലപ്പോൾ മരിക്കാൻ പോകുന്ന മനുഷ്യനെ സ്വന്തം രക്തം കുടിപ്പിക്കും. അതിനു ശേഷം ഇര മരിച്ചാൽ, ശരീരം മാറിത്തുടങ്ങും.”
“അത് തടയാൻ കഴിയുമോ?”