ആദിത്യന്റെ വിരലുകൾ കസേരയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ മുറുകി.
“കറുത്ത വള.”
ഹരിഹരൻ ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജനാലയ്ക്കു പുറത്തുകൂടെ ഒരു കാക്ക കരഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“അത് എവിടെയാണ്, ഉണ്ണീ?”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“നീ തൊടുന്നതിനു മുൻപ് അത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“അതെ.”
“നീ ബോധംകെട്ടുവീണു.”
“അതെ.”
“നീ ഉണർന്നപ്പോൾ അത് കാണാനില്ല.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അവന്റെ വലതുകൈയിലേക്ക് നീങ്ങി.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ കഥ പറഞ്ഞത്.”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ കൈ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി.
ഹരിഹരൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“യക്ഷികളെയും ലൂപിനുകളെയും ലിച്ചുകളെയും കുറിച്ചുള്ള അറിവ് നിനക്ക് ഒരിക്കൽ ആവശ്യമാകും.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം ആ വളകൾ ആഭരണങ്ങളല്ല.”
“വളകളോ?”
ആദിത്യന്റെ ചോദ്യം ഉടനെയായിരുന്നു.
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
“അതെ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “കറുത്തത് മാത്രം അല്ല.”
ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ തണുത്തൊരു വിറയൽ കടന്നുപോയി. ഹരിഹരന്റെ നോട്ടം തന്റെ വലതുകൈയിൽനിന്ന് ഇടതുകൈയിലേക്കു മാറിയതായി അവന് തോന്നി. പക്ഷേ
അതു വെറും സംശയമായിരുന്നോ അല്ലയോ എന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായില്ല. അവൻ സ്വാഭാവികമായി കൈകൾ മടിയിൽ ചേർത്തുവച്ചു.
“വേറെ എത്രയെണ്ണമുണ്ട്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
ഹരിഹരൻ മറുപടി പറയാതെ എഴുന്നേറ്റു. മുറിയുടെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്ന് അതു പൂർണമായി അടച്ചു. പഴയ ഇരുമ്പുസാക്ഷ താഴ്ത്തി. പിന്നെ ജനാലയിലേക്കു ചെന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വരാന്തയിൽ ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം ജനാലപ്പാളികളും ചേർത്തടച്ചു.
പകൽവെളിച്ചം മുറിയിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. നിലവിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ പ്രകാശം മാത്രം ബാക്കിയായി. അതിൽ ഹരിഹരന്റെ മുഖം പകുതി വെളിച്ചത്തിലും പകുതി നിഴലിലുമായി.
“ആറ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ആറ് വളകളോ?”
“അതെ. ആറു വളകൾ. വെളുപ്പ്, കറുപ്പ്, പച്ച, മഞ്ഞ, നീല, ചുവപ്പ്.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേസമയം പല ചിന്തകളും ഉയർന്നു. മുത്തച്ഛൻ നൽകിയ പാൽനിറമുള്ള വള. പാതാളമുറിയിലെ സ്വർണത്തട്ടിൽ കിടന്നിരുന്ന കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള വള.
രണ്ടും സ്വന്തം കൈയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായ രീതി. രണ്ടിന്റെയും ചായംപോലെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അടയാളങ്ങൾ.
ഹരിഹരന് വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചും അറിയാം.
പക്ഷേ അത് ഇപ്പോൾ തനിക്കുള്ളിലാണെന്ന കാര്യം അറിയുമോ?
“ആ വളകൾ എന്താണ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“അതു മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ അവയുടെ ചരിത്രം അറിയണം.”
“ഇനിയും കഥയുണ്ടോ?”
“കഥയല്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ നിനക്കു മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ അലമാരയിലേക്കു നീങ്ങി. അതിനകത്ത് പൊതിഞ്ഞുവച്ചിരുന്ന ഉണങ്ങിയ വിരൽ വീണ്ടും ചലിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. തൊണ്ടയിൽ പുളിച്ച രുചി തിരിച്ചുവന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ നോട്ടം മാറ്റി.
ഹരിഹരൻ തിരികെ വന്നു. കസേരയിലിരിക്കാതെ മേശയുടെ അരികിൽ ചാരിനിന്നു.
“ഞാൻ നേരത്തേ പറഞ്ഞ ജീവികളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. മനുഷ്യരെക്കാൾ ശക്തരും ദീർഘായുസ്സുള്ളവരുമായിരുന്നവർ. മനുഷ്യസംസ്കാരങ്ങളുടെ
ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അറിവ് പങ്കിട്ടവർ.”
“ഉണ്ട്.”
“മഹാഗ്രഹണത്തിനുശേഷം സൂര്യന്റെ ഊർജം സ്വീകരിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ക്രമേണ ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഭൂമി വിട്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ജീവൻ നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു ലോകമോ മറ്റൊരു സൂര്യനോ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.”
“ചിലർ മനുഷ്യരിൽ രോഗങ്ങൾ പടർത്തി.”
“അതെ. പോകുന്നതിനു മുൻപ് പ്രതികാരം ചെയ്തവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യർ തങ്ങൾക്ക് പകരമായി ഈ ലോകത്തെ സ്വന്തമാക്കുന്നു എന്ന അസൂയയോ, ഭൂമി തങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചു എന്ന കോപമോ, വെറും ക്രൂരമായ പരീക്ഷണതാൽപര്യമോ—കാരണം എന്താണെന്ന് ഇപ്പോഴും നമുക്കറിയില്ല.”
ഹരിഹരന്റെ വിരലുകൾ മേശപ്പുറത്ത് പതുക്കെ തട്ടി.