ഭക്ഷണം വീണ്ടും തുടർന്നു.
എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ പതിഞ്ഞുകിടന്നു.
ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കടക്കരുത്.
കറുത്ത വളയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം അതുതന്നെയായിരിക്കാം. ഇനി അച്ഛന് അങ്ങനെ ഒരു കഴിവുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മുത്തശ്ശിക്കു അറിയാമോ?
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് മുമ്പുതന്നെ ആദിത്യൻ ഉണർന്നു. പുറത്തു ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം മരങ്ങളുടെ കറുത്ത രൂപങ്ങൾ മാത്രം. ദൂരെയൊരു കോഴി കൂവി.
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അവൻ കുളിച്ചു ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ചു. അഞ്ചുമണിക്ക് പള്ളിമേടയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ഹരിഹരൻ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യദിവസം മന്ത്രമോ വളയോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പ്രഭാതശുദ്ധി.
പ്രാണായാമം.
സൂര്യോദയത്തിനു മുൻപുള്ള ജപം.
അതിനുശേഷം ആദിത്യൻ പഠിച്ച വേദഭാഗങ്ങൾ ചൊല്ലിച്ചു. ഋഗ്വേദത്തിൽനിന്ന് തുടങ്ങി സാമഗാനത്തിലേക്ക് കടന്നു.
യജുർവേദത്തിലെ കർമഭാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ചെറിയ തെറ്റുകൾ പോലും ഹരിഹരൻ അവഗണിച്ചില്ല.
സൂര്യൻ ഉദിച്ചശേഷമാണ് അദ്ദേഹം അഥർവമന്ത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവത്തിലേക്ക് കടന്നത്.
“വാക്ക് വെറും ശബ്ദമല്ല,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “ഉദ്ദേശ്യമില്ലാത്ത മന്ത്രം അർഥമില്ലാത്ത ശബ്ദമാണ്. എന്നാൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഉദ്ദേശ്യം മന്ത്രത്തെ വിഷമാക്കും.”
മൂന്നുമണിക്കൂറോളം പഠനം നീണ്ടു. അതിനു ശേഷമാണ് വളയുടെ പരിശീലനം ആരംഭിച്ചത്.
അവർ പള്ളിമേടയുടെ പിന്നിലെ ചെറുമുറിയിലായിരുന്നു. നിലത്ത് ഒരു വിളക്ക്. ചുമരുകളിൽ യാതൊരു പ്രതിമയും ഇല്ല. മുറിയുടെ നടുവിൽ ചുവന്ന മണ്ണുകൊണ്ട് ഒരു വൃത്തം വരച്ചിരുന്നു.
“കറുത്ത വള നിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്തണം,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
“കയ്യിൽ അല്ലേ?”
“കൈ അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷസ്ഥാനമാണ്. ശക്തി അവിടെ മാത്രം കിടക്കുന്നില്ല. കണ്ണടയ്ക്കൂ.”
ആദിത്യൻ അനുസരിച്ചു.
“നിന്റെ ചിന്തകളെ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കരുത്. അതിനുപകരം അവ എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് നോക്കൂ.”
ആദ്യശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു. കണ്ണടച്ചതോടെ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി. മുത്തച്ഛൻ, അച്ഛൻ, അഞ്ജന, പാതാളമുറി, ചലിച്ച വിരൽ, രണ്ടു വളകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒന്നിനുമുകളിൽ ഒന്നായി വന്നു.
“ശ്വാസം ശ്രദ്ധിക്കൂ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ശ്രമത്തിൽ ചെറുതായി ശാന്തത ലഭിച്ചു. സ്വന്തം ശരീരത്തിൽനിന്ന് വേറിട്ടുനിന്ന് മനസ്സിനെ നോക്കുന്നതുപോലെ ഒരു അനുഭവം. ചിന്തകളുടെ അടിയിൽ മറ്റൊരു ചലനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശബ്ദമല്ല. വെളിച്ചവുമല്ല. ഇരുണ്ട വെള്ളത്തിൽ പതുക്കെ പടരുന്ന വൃത്തങ്ങളെപ്പോലെ.
“അതിനെ കൈയിലേക്ക് നയിക്കൂ.”
ആദിത്യൻ ശ്രമിച്ചു.
വലതുകൈയിൽ ചെറിയൊരു ചൂട് തോന്നി. തുടർന്ന് സൂചികുത്തുന്നതുപോലുള്ള വേദന. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കറുത്ത വരകൾ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉടൻ അപ്രത്യക്ഷമായി.
“വീണ്ടും,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
ഉച്ചവരെ ശ്രമിച്ചിട്ടും വള പൂർണമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല.
“ഞാൻ ഇത് ശരിയായി ചെയ്യുന്നില്ലേ?”
“പതിനഞ്ചുവർഷം ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു അവയവം ആദ്യദിവസം തന്നെ പൂർണമായി പ്രവർത്തിക്കുമോ?”
“ഇത് അവയവമാണോ?”
“നിന്റെ ജീവസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങനെതന്നെ കരുതാം.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പുലർച്ചെ അഞ്ചിന് പരിശീലനം തുടങ്ങി. ശുദ്ധിക്രമങ്ങൾ, ജപം, വേദപഠനം, അഥർവത്തിലെ ഔഷധമന്ത്രങ്ങൾ, സംരക്ഷണസൂക്തങ്ങൾ, മനസ്സിനെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന അഭ്യാസങ്ങൾ. അതിനു ശേഷമാണ് കറുത്ത വളയുടെ പരിശീലനം.
ആദ്യവാരം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യന് കറുത്ത വളയുടെ മങ്ങിയ രൂപം ഏതാനും ശ്വാസനേരം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞു. യഥാർത്ഥ ലോഹംപോലെ അല്ല. കൈത്തണ്ടയിൽ പതിഞ്ഞ കറുത്ത പ്രകാശത്തിന്റെ വൃത്തംപോലെ.
ഹരിഹരന്റെ മുന്നിൽ അവൻ കറുത്ത വള മാത്രമാണ് പ്രകടമാക്കിയത്.
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം മുറിയുടെ വാതിൽ അടച്ച് വെളുത്ത വളയെയും വിളിച്ചുവരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.