ആദിത്യൻ നീണ്ടൊരു ശ്വാസമെടുത്തു.
“അപ്പോൾ രണ്ടു പേർ ജോഡിയായി പ്രവർത്തിക്കണം.”
“അതാണ് കാളികയുടെ നിർദേശം. ഒരു വേട്ടക്കാരനും ഒറ്റയ്ക്ക് പൂർണനാകരുത്. ശക്തി മറ്റൊരാളെ ആശ്രയിക്കണം. അതിലൂടെ അഹങ്കാരവും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടും.”
“എന്നാൽ ഒരാൾക്കുതന്നെ രണ്ടു വളകൾ കിട്ടിയാൽ?”
ഹരിഹരൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?”
“ഒരു സാധ്യതയായി.”
“ആറു വളകളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ കേട്ടാൽ ആരും ചോദിക്കാവുന്ന ചോദ്യമാണു.”
“എനിക്കും ചോദിക്കാൻ തോന്നി.”
ചില നിമിഷങ്ങൾ ഹരിഹരൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ആദിത്യന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് കൈകളിലേക്കും വീണ്ടും കണ്ണുകളിലേക്കും സഞ്ചരിച്ചു. ഒടുവിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇതുവരെ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതായി രേഖകളില്ല.”
“ആർക്കും രണ്ടെണ്ണം കിട്ടിയിട്ടില്ലേ?”
“ഒരു വളയുടെ ഉടമ മറ്റൊന്ന് കൈയിലെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ വള സ്വീകരിച്ചില്ല. അത് സ്വർണത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന സാധാരണ ലോഹംപോലെ തുടർന്നു. അല്ലെങ്കിൽ സ്പർശിച്ചവനെ തിരിച്ചെറിഞ്ഞു.”
“വള തന്നെയാണോ ധാരകനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?”
“വംശം, ഉദ്ദേശ്യം, മനസ്സിന്റെ സ്വഭാവം—പല കാര്യങ്ങൾ. സംരക്ഷകവംശത്തിലെ അവകാശിക്ക് മുൻഗണനയുണ്ടാകും. എന്നാൽ രക്തബന്ധം മാത്രം മതിയല്ല. വളയ്ക്ക് സ്വന്തം ബോധമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ തിരഞ്ഞെടുപ്പുണ്ടെന്നതിൽ സംശയമില്ല.”
“രണ്ടു സംരക്ഷകവംശങ്ങളുടെയും അവകാശിയായ ഒരാൾ വന്നാൽ?”
ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടിൽ
മന്ദമായ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണ് നിന്റെ സ്ഥിതി പ്രത്യേകമാകുന്നത്.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.
“നിന്റെ അച്ഛൻ കറുത്ത വളയുടെ വംശത്തിലെ അവകാശി. നിന്റെ അമ്മ വെളുത്ത വളയുടെ വംശത്തിലെ അവകാശിനി. നീ രണ്ടു വംശങ്ങളുടെയും രക്തം വഹിക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി രണ്ട് ജോഡിവളകളുടെയും അവകാശം ഒരേ മനുഷ്യനിൽ സംഗമിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“അതായത് എനിക്ക് രണ്ടും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പാണോ?”
“ഇല്ല. ഉറപ്പായി പറയാനാവില്ല. ഇതുവരെ ആരും പരീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ ശരീരം ഒരേസമയം രണ്ടു ശക്തികളെ സ്വീകരിക്കുമോ? അവ പരസ്പരം സമതുലിതമാകുമോ? അതോ ഏറ്റുമുട്ടി നിന്നെ നശിപ്പിക്കുമോ? നമുക്കറിയില്ല.”
ഹരിഹരൻ കൈ ഉയർത്തി.
“പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടേണ്ട. വെളുത്ത വള നിന്നെ സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും മറ്റൊരു മാർഗമുണ്ട്. ഭാവിയിൽ നീ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അത് നൽകാം.”
“ആർക്ക്?”
“നിന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കാം. ജീവൻ ഏൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന സുഹൃത്തായിരിക്കാം. സഹോദരിയോ ബന്ധുവോ ആയിരിക്കാം. വള സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ. കറുപ്പും വെളുപ്പും ധരിച്ച രണ്ടുപേർ ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ദോഷം മറ്റൊരാൾ ഇല്ലാതാക്കും.
അപ്പോൾ രാത്രിയിലെ ജീവികളെ നേരിടാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വിചിത്രമായൊരു ചിന്ത ഉയർന്നു. താൻ രണ്ടുവളകളും ഇതിനകം സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്?
ഇപ്പോൾ കറുപ്പിന്റെ ശരീരദൗർബല്യവും വെളുപ്പിന്റെ മനോദൗർബല്യവും പരസ്പരം ഇല്ലാതാകുമോ?
അതോ രണ്ടിന്റെയും ദോഷങ്ങൾ ആദ്യം തന്നെ പ്രകടമാകുമോ?
ഹരിഹരനോട് സത്യം പറയാൻ അവന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി. പക്ഷേ ഉടനെ ആ ചിന്ത മാറ്റി. സ്വന്തം മുത്തച്ഛൻ ഇത്രയും വലിയൊരു രഹസ്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഹരിഹരനും എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് പറയുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പില്ല. ആദ്യം കൂടുതൽ
അറിയണം.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
“ചോദിക്കൂ.”
“അച്യുതൻ ഇതൊന്നും നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചുപോലും?”
ആദിത്യൻ ചെറിയൊരു ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല.”
അത് പൂർണമായ കള്ളമല്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ന്യായീകരിച്ചു. മുത്തച്ഛൻ വള കൊടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഹരിഹരൻ അസ്വസ്ഥനായി താടിയിൽ വിരലോടിച്ചു.
“അത് വിചിത്രമാണ്.”