നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെത്തുമ്പോൾ ആദിത്യന് സ്വന്തം വീടുതന്നെ അപരിചിതമായി തോന്നി.
പടിപ്പുരയിലെ വിളക്കുകൾ.
വരാന്തയിലെ നിശ്ശബ്ദത.
കണ്ണുനിറഞ്ഞ ജോലിക്കാർ.
മുറ്റത്ത് നിരന്നുനിൽക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ.
എല്ലാം മൂന്നു മാസം മുൻപ് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെത്തിയ ദിവസത്തെ ഓർമിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് അജ്ഞാതനായ അച്ഛനല്ല.
തന്റെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന മനുഷ്യനാണ്.
അച്യുതൻ തിരുമേനിയുടെ ശരീരം വെള്ളവസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുകിടന്നു. മുഖം മാത്രം തുറന്നിരുന്നു. മരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ കടുപ്പം നീക്കിയിരുന്നു. വളരെ നീണ്ട സാധനയ്ക്കുശേഷം ഉറങ്ങുന്ന ഗുരുവിനെപ്പോലെ.
ആദിത്യൻ അരികിലിരുന്നു.
ചുറ്റുമുള്ളവരെയെല്ലാം മറന്നു.
“ഞാൻ വന്നല്ലോ,
മുത്തച്ഛാ.”
ശബ്ദം തകർന്നു.
“എന്തിനാണ് കാത്തിരിക്കാതിരുന്നത്?”
മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ യന്ത്രംപോലെ ഓരോ നിർദേശവും അനുസരിച്ചു. മന്ത്രങ്ങൾ അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ഓരോ വാക്കിന്റെയും അർഥവും. പക്ഷേ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലുമ്പോൾ അവ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമായി തോന്നി.
അവന്റെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.
അതേസമയം ഹരിഹരൻ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മനയുടെ അകത്തേക്ക് നീങ്ങി.
നീലകണ്ഠത്ത് മനയുടെ രഹസ്യക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് നല്ല അറിവുണ്ടായിരുന്നു. അച്യുതനുമായുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ബന്ധം പൂർണമായും സൗഹൃദപരമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും ഇരുവരും പരസ്പരത്തിന്റെ സംരക്ഷണസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഏകദേശധാരണ പുലർത്തിയിരുന്നു.
വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട് പൂജാമുറിയുടെ അടിയിലെ രഹസ്യഅറയിലായിരിക്കുമെന്നു ഹരിഹരൻ കരുതി.
അദ്ദേഹം പൂജാമുറിയിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു. ഭിത്തിയിലെ ദേവീചിത്രത്തിനു താഴെ കൈവെച്ച് പഴയ മരപ്പാളിയിലെ മറഞ്ഞിരുന്ന പിടി കണ്ടെത്തി. പാളി മാറിയപ്പോൾ താഴേക്ക് പോകുന്ന ചെറിയ പടികൾ തെളിഞ്ഞു.
അറയ്ക്കുള്ളിൽ വിളക്കില്ലായിരുന്നു. ഹരിഹരൻ ചെറിയൊരു ദീപം തെളിച്ചു.
ചുമരിനരികിൽ ഇരുമ്പുപെട്ടി.
അതിനു പിന്നിൽ മന്ത്രരേഖകളുള്ള കൽപ്പാളി.
കൽപ്പാളി മാറ്റിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു അറ തെളിഞ്ഞു.
അതിനുള്ളിൽ സ്വർണത്തട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.
പക്ഷേ തട്ടിന്മുകളിൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
വെളുത്ത വള കാണാനില്ല.
ഹരിഹരന്റെ മുഖം മുറുകി.
അച്യുതൻ മരിക്കുന്നതുവരെ വള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ മരണനിമിഷം അത് ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടേണ്ടതാണ്.
വള ഉപയോഗിക്കാതെ തട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കണം.
അതില്ല.
അതിനു രണ്ടു സാധ്യതകൾ മാത്രം.
അച്യുതൻ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അത് മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കിൽ ആദിത്യനും താനും ഇവിടെ മനയിൽ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് ആരോ രഹസ്യഅറയിൽ കയറി മോഷ്ടിച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ സാധ്യത
കൂടുതൽ ഭയാനകമായിരുന്നു. സ്വർണത്തട്ടിൽനിന്ന് വള എടുക്കാൻ സാധാരണ മോഷ്ടാവിന് കഴിയില്ല. സംരക്ഷകവംശത്തിലെ യോഗ്യനായ ഒരാളെയോ വളയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള അറിവുള്ളവനെയോ മാത്രമേ അത് സ്വീകരിക്കൂ.
ഹരിഹരൻ അറ മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു.
തട്ടിന്റെ അടിഭാഗം.
കൽപ്പാളിയുടെ പിന്നിലെ ഇടങ്ങൾ.
ഇരുമ്പുപെട്ടി.
അച്യുതന്റെ സ്വകാര്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ.
ഒന്നുമില്ല.
വെളുത്ത വള അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
പുറത്ത് ആദിത്യൻ മുത്തച്ഛന്റെ ചിതയ്ക്ക് അഗ്നി കൊടുത്തു.
തീ ഉയർന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും കത്തിയമരുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇത്രനാൾ മടങ്ങിവന്ന് ചോദിക്കാമെന്ന് കരുതിയ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ ഉത്തരമില്ലാതെ ശേഷിച്ചു.
എന്തിനാണ് വള നൽകിയത്?
അച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് എന്തറിയാമായിരുന്നു? ഇനി അമ്മയുടെ മരണത്തിൽ വല്ല ദുരൂഹതയും ഉണ്ടോ?
മുത്തച്ഛൻ തന്റെ മരണത്തെ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നോ?
താൻ പുതുശ്ശേരിയിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് തടഞ്ഞില്ല?