ഹരിഹരൻ അലമാരയിൽനിന്ന് മറ്റൊരു താളിയോലക്കെട്ട് പുറത്തെടുത്തു. അതിന്റെ പുറത്ത് മൃഗത്തിന്റെ തലയോട് സാമ്യമുള്ള ഒരു ചിഹ്നം വരച്ചിരുന്നു.
“ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ലോകം ഇന്ന് നമുക്കറിയുന്നതിനെക്കാൾ അപകടകരമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ യക്ഷികൾ വേട്ടയാടി. കാടുകളിൽ മനുഷ്യരല്ലാത്ത ജീവികൾ അലഞ്ഞു. ശ്മശാനങ്ങളിൽ മരിച്ചവർ എഴുന്നേറ്റു. കടലുകളിൽ രൂപം മാറിയ മനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്തുകൂടി സഞ്ചരിച്ച ചില വികൃതരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചും രേഖകളുണ്ട്.”
“അവയെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“എന്തായി?”
“മനുഷ്യർ വേട്ടക്കാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.”
“ആരാണ്?”
“ഓരോ ദേശത്തും വ്യത്യസ്തപേരുകൾ. ദേവിയുടെ വീരന്മാർ. രാത്രികാവൽക്കാർ. വെള്ളിവാളുകാർ. അഗ്നിസംഘങ്ങൾ. പള്ളികളും ക്ഷേത്രങ്ങളും രാജവംശങ്ങളും രഹസ്യമായി അവരെ സഹായിച്ചു. ചില വേട്ടക്കാർ താന്ത്രികർ.
ചിലർ വൈദ്യന്മാർ. ചിലർ യോദ്ധാക്കൾ. ചിലർ രോഗബാധയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട സാധാരണ മനുഷ്യർ.”
“അവർ ഈ ജീവികളെ വേട്ടയാടി നശിപ്പിച്ചോ?”
“നൂറ്റാണ്ടുകളെടുത്തു. അനവധി മനുഷ്യർ മരിച്ചു. ചില വികൃതികൾ സ്വയം ഇല്ലാതായി. കാരണം അവയ്ക്ക് പ്രത്യുത്പാദനം സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ചിലതിന്റെ രോഗം തലമുറകളിലൂടെ ദുർബലമായി. ചിലതിനെ മനുഷ്യർ പൂർണമായി വേട്ടയാടി നശിപ്പിച്ചു.”
“ഇപ്പോൾ എത്രതരം ബാക്കിയുണ്ട്?”
ഹരിഹരൻ മൂന്നു വിരലുകൾ ഉയർത്തി.
“പ്രധാനമായും മൂന്ന്.”
“യക്ഷി ഒന്നാമത്തേത്.”
“അതെ.”
“രണ്ടാമത്തേത്?”
ഹരിഹരൻ താളിയോലക്കെട്ടിന്റെ മുകളിലെ മൃഗത്തലയുടെ ചിഹ്നത്തിൽ വിരലോടിച്ചു.
“രൂപാന്തരികൾ.”
“രൂപം മാറുന്നവരോ?”
“വിശാലമായൊരു വിഭാഗത്തെ പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അനിമാഗസ് എന്നു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യരൂപത്തിൽനിന്ന് മൃഗരൂപത്തിലേക്ക് മാറാൻ കഴിയുന്നവർ. ചിലർ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം മാറും. ചിലർക്ക് പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രമേ കഴിയൂ. ചിലർക്ക് മാറ്റം നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല.”
“ഏതൊക്കെ മൃഗങ്ങളായി?”
“പലതരം. കടുവ, കരടി, കഴുകൻ, പാമ്പ്, മുതല, കാട്ടുപന്നി. കടലോരപ്രദേശങ്ങളിൽ വലിയ മത്സ്യങ്ങളായോ സമുദ്രജീവികളായോ മാറിയവരെക്കുറിച്ചും കഥകളുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ശാഖകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇല്ലാതായി.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“രൂപാന്തരം വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ രോഗപ്രവർത്തനമായിരുന്നു. പല ശാഖകൾക്കും സന്തതികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചിലരുടെ മാറ്റം ശരീരത്തെ പതിയെ നശിപ്പിച്ചു. ചിലർ മനുഷ്യവേട്ടക്കാരുടെ കയ്യിൽ മരിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു വംശം മാത്രം നിലനിന്നു.”
“പാശ്ചാത്യനാടുകളിൽ അവയെ വെയർവുൾഫ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.”
“നമ്മുടെ ചില പഴയ രേഖകളിൽ ലൂപിൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു.”
ഹരിഹരൻ
താളിയോല തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ മനുഷ്യന്റെയും ചെന്നായയുടെയും ഇടയിലുള്ള ഒരു രൂപം ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. നീണ്ട കൈകൾ. വളഞ്ഞ നട്ടെല്ല്. പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ താടി. കൂർത്ത പല്ലുകൾ.
“ചെന്നായമനുഷ്യൻ.”
“ചെന്നായയായി മാറുന്ന മനുഷ്യൻ എന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ ശരി.”
“അവർ മരിച്ചവരാണോ?”
“അല്ല. അതാണ് യക്ഷിയുമായുള്ള പ്രധാന വ്യത്യാസം. ലൂപിൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ്. ഹൃദയം മിടിക്കും. ശ്വാസമെടുക്കും. ഭക്ഷണം കഴിക്കും. പ്രായമാകും. രോഗബാധ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കും. രാത്രിയാകുമ്പോൾ അത് സജീവമാകും.”
“എല്ലാ രാത്രിയും മാറുമോ?”
“മാറാൻ കഴിയും. പക്ഷേ നിർബന്ധമില്ല. പൂർണചന്ദ്രരാത്രി ഒഴികെ.”
“അന്ന്?”
“മാറ്റം നിർബന്ധമാണ്. എത്ര നിയന്ത്രണമുള്ള ലൂപിനായാലും ചന്ദ്രൻ പൂർണമായി ഉയർന്നാൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ തുടരാനാവില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട് ചന്ദ്രൻ?”
“യക്ഷിരോഗം സൂര്യന്റെ ഊർജത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുപോലെ ലൂപിൻരോഗം ചന്ദ്രനിൽനിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ പ്രത്യേകഘടനയോട് പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നാണ് പഴയ വൈദ്യന്മാരുടെ നിഗമനം. ചന്ദ്രന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ അവരുടെ രക്തത്തിലെ രോഗപ്രവർത്തനത്തെ സ്വാധീനിക്കും. പൂർണചന്ദ്രനിൽ അത് പരമാവധിയിലെത്തും.”