ഹരിഹരൻ വെർവെയിൻ സഞ്ചിയിൽനിന്ന് ഒരു ഇല എടുത്തു. വിരലിലെ കറുത്ത തുള്ളിയിൽ തൊടിച്ചു.
“ശ്ശ്ശ്…”
ചൂടായ ഇരുമ്പിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചതുപോലെ ശബ്ദമുയർന്നു.
പുകയുടെ നേർത്തൊരു നൂൽ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. മുറിയിൽ രൂക്ഷമായൊരു ഗന്ധം പടർന്നു. പഴകിയ ഇരുമ്പിന്റെയും ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും ഗന്ധം.
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി പിന്നോട്ടുമാറി.
അതേ നിമിഷം മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന വിരൽ ചലിച്ചു.
ആദ്യം നഖം വിറച്ചു.
പിന്നെ വിരൽ നടുവിൽനിന്ന് വളഞ്ഞു.
ജീവനുള്ള ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ അത് മേശപ്പുറത്ത് ചെറുതായി ഇഴഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കസേരയിൽനിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
വിരൽ വീണ്ടും ചലിച്ചു.
ഈ തവണ അത് ഹരിഹരൻ വെച്ചിരുന്ന വെർവെയിൻ ഇലയിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ഹരിഹരൻ വളരെ ശാന്തമായി വെള്ളിക്കത്തി എടുത്തു. അതിന്റെ അഗ്രം വിരലിനു മുകളിൽ അമർത്തി.
വിരലിന്റെ ചലനം ഉടൻ മന്ദമായി.
അദ്ദേഹം അതിനെ വീണ്ടും കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു. പൊതിയുടെ രഹസ്യമടക്കിനുള്ളിലാക്കി. ശേഷം പതിവുപോലെ കെട്ടി.
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദതയായി.
ആദിത്യൻ ഇപ്പോഴും നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവനോടി അടുത്ത കുളിമുറിയിൽ കയറി ടോയ്ലെറ്റിലോട്ട് ഛർദിച്ചു.
മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന പരിഹാസം പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തുണിപ്പൊതിയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
“മെഴുകുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാണോ?” അവന്റെ പുറകെ വന്ന ഹരിഹരൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും മൃഗത്തിന്റെ വിരൽ രൂപം മാറ്റിയതോ?”
മറുപടിയില്ല.
ഹരിഹരൻ പൊതിയെടുത്ത് വീണ്ടും അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ വെച്ചു. വാതിൽ അടച്ചു പൂട്ടി. താക്കോൽ കൂട്ടം അരയിൽ തിരികെ കെട്ടി.
“സംശയം നല്ലതാണ്, ഉണ്ണീ,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “സംശയമില്ലാത്ത വിശ്വാസം മനുഷ്യനെ അടിമയാക്കും. പക്ഷേ സ്വന്തം അറിവിന്റെ പരിധിക്കപ്പുറത്തുള്ളതെല്ലാം അസത്യമാണെന്ന് കരുതുന്നതും മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള അന്ധതയാണ്.”
ആദിത്യൻ വീണ്ടും ആ മുറിയിലെത്തി പതുക്കെ കസേരയിൽ തിരിച്ചിരുന്നു.
“ആ വിരൽ ആരുടേതാണ്?”
“ഒരു യക്ഷിയുടേത്.”
“അപ്പോ യക്ഷിക്കും ലിച്ചിനെ പോലെ അറ്റുപോയ ഭാഗം ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? ”
“ഇല്ല പക്ഷേ അവരുടെ അറ്റുപോയ ഭാഗങ്ങൾ തീയോടും രുധിരഹാരിയോടും പ്രതികരിക്കും.”
“അവൾ, ആ വിരലിനുടമ, ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി.
“ഇല്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.”
“അതിനർഥം?”
“അവളുടെ ശരീരം കത്തിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ പൂർണമായി ദഹിച്ചത് കണ്ടില്ല. ആ വിരൽ വേർപെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. പഠനത്തിനായി സംരക്ഷിച്ചു.”
“അപ്പോൾ വിരൽ എങ്ങനെ ചലിച്ചു?”
“ഒന്നെങ്കിൽ രോഗി അല്ലെങ്കിൽ രോഗം പൂർണമായി മരിച്ചിട്ടില്ല. അവൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാവാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു നിന്റെ അച്ചന്റെ നിഗമനം. “
ആദിത്യൻ അറിയാതെ സ്വന്തം വലതുകൈയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ കറുത്ത വളയുടെ ചായം ഇപ്പോൾ കാണുന്നില്ല. പക്ഷേ അത് ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. ചർമ്മത്തിനടിയിലോ രക്തത്തിനുള്ളിലോ മറ്റെവിടെയോ. അതിന്റെ എതിർവശത്ത് മുത്തച്ഛൻ നൽകിയ വെളുത്ത വളയും.
യക്ഷിയുടെ വിരൽ ചലിച്ചതിന്റെ ദൃശ്യം മനസ്സിൽനിന്ന് മാറിയില്ല.
“ഈ കഥയ്ക്ക് എന്നോടുള്ള ബന്ധമെന്താണ്?” അവൻ ചോദിച്ചു.
ഹരിഹരൻ തിരികെ വന്ന് അവന്റെ മുന്നിലിരുന്നു.
“അതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കാനിരുന്നത്.”
“എന്ത്?”
“ഇന്ന് പള്ളിമേടയിലെ പാതാളമുറിയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം മിടിപ്പ് മറന്നതുപോലെ തോന്നി.
“പറഞ്ഞില്ലേ? വായു കുറവായതുകൊണ്ട്—”
“ആ കള്ളം നിന്റെ അമ്മാവന്മാരോടും മുത്തശ്ശിയോടും പറയാം.”
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു.
“എന്നോട് വേണ്ട.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ആ മുറിയിൽ എന്തുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
ഹരിഹരൻ തുടർന്നു.
“ആ പ്രതിമ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാം. സ്വർണ്ണത്തട്ട് അറിയാം. അതിന്മുകളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വസ്തുവും അറിയാം.”