“ആറു വംശങ്ങൾ?”
“ആറു വളകൾ. ആറു സ്വർണത്തട്ടുകൾ. ആറു സംരക്ഷകകുടുംബങ്ങൾ.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുങ്ങി.
“പുതുശ്ശേരി അവയിൽ ഒന്നാണോ?”
“കറുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷകർ.”
“നീലകണ്ഠത്തോ?”
“വെളുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷകർ. അതേക്കുറിച്ച് ഇപ്പൊ പറയാം.”
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിലൊരു കല്ലുപോലെ പതിച്ചു. ആദിത്യൻ പുറത്തു യാതൊരു ഭാവവും കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മുത്തച്ഛൻ നൽകിയ വളയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ പറയേണ്ടതില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹരിഹരൻ എത്രത്തോളം അറിയുന്നുണ്ടെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം.
“കാളികയും ആറു വേട്ടക്കാരും രോഗബാധിതരെ വേട്ടയാടി,” ഹരിഹരൻ തുടർന്നു. “ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന യക്ഷികളെ ഇല്ലാതാക്കി. കാട്ടിൽ കൂട്ടങ്ങളായി വളർന്ന രൂപാന്തരികളെ തടഞ്ഞു.
യുദ്ധങ്ങളിൽ മരിച്ചവരെ ലിച്ചുകളാക്കി ഉയർത്തിയ ദുഷ്ടസാധകരെ നശിപ്പിച്ചു. കേരളത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്, കർണാടകം, ശ്രീലങ്കയുടെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങൾ—കടലും മലയും കടന്ന് അവരുടെ വേട്ട നീണ്ടു.”
“എത്രകാലം?”
“മനുഷ്യരുടെ കണക്കിൽ പല തലമുറകൾ.
കാളികയ്ക്ക് അത് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടം മാത്രമായിരുന്നു.”
“അവൾക്ക് എത്ര വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു?”
“ആർക്കും അറിയില്ല. ആയിരങ്ങളോ പതിനായിരങ്ങളോ വർഷങ്ങൾ. എന്നാൽ സൂര്യനിൽനിന്ന് ഊർജം സ്വീകരിക്കാനാവാതെ വന്നതോടെ ദീർഘായുസ്സിന് അർഥമില്ലാതായി. അവളുടെ ശരീരം ക്ഷയിച്ചു. ഓരോ പോരാട്ടത്തിനുശേഷവും പഴയ ശക്തിയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കൂടുതൽ സമയം വേണ്ടിവന്നു.”
“അവൾക്കും രക്തം കുടിച്ചാൽ ജീവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
“അവൾ രോഗബാധിതയല്ലായിരുന്നു. മറ്റൊരു ജീവിയുടെ രക്തം അവളുടെ സ്വാഭാവിക ഊർജത്തിന് പകരമാകില്ല. സ്വന്തം ശരീരം മാറ്റി ജീവിക്കാൻ ചിലർ ശ്രമിച്ചു. അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളിൽനിന്നാണ് ചില രോഗങ്ങൾ ഉണ്ടായതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. കാളിക ആ വഴി നിരസിച്ചു.”
ഹരിഹരന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“കാലം അവളോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല. അവൾ സംരക്ഷിച്ച നഗരങ്ങൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ രോഗബാധിതരുടെ എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളും നശിച്ചിരുന്നില്ല.
മലകൾക്കിടയിൽ യക്ഷിവംശങ്ങൾ ഒളിച്ചിരുന്നു. വടക്കൻ കാടുകളിൽ ലൂപിൻകൂട്ടങ്ങൾ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില രാജാക്കന്മാർ ലിച്ചുകളെ യുദ്ധായുധങ്ങളാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യരിൽ ചിലർ തന്നെ ഈ രോഗങ്ങളെ ശക്തിയായി കണ്ട് സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.”
“അവൾ മരിച്ചാൽ ആറു വേട്ടക്കാർക്ക് അവരെയെല്ലാം നേരിടാൻ കഴിയില്ല.”
“അതാണ് അവളെയും ഭയപ്പെടുത്തിയത്.”
“അപ്പോൾ അവൾ വളകൾ ഉണ്ടാക്കിയോ?”
“തന്റെ ശക്തിയെ ആറായി വിഭജിച്ചു.”
ഹരിഹരൻ ഇരുകൈകളും മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.
“അത് ലോഹം ഉരുക്കി ആഭരണം നിർമ്മിക്കുന്നതുപോലുള്ള പ്രവൃത്തിയല്ല. അവളുടെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ആത്മാവിലും അടങ്ങിയിരുന്ന ശക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു. ഓരോന്നിനും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.
മനുഷ്യന്റെ കൈയിൽ ധരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വളയുടെ രൂപം.”
“എന്തുകൊണ്ട് വള?”
“കൈയാണ് മനുഷ്യന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന ഉപകരണം. ആയുധം പിടിക്കുന്നതും രക്ഷിക്കുന്നതും സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നശിപ്പിക്കുന്നതും
കൈകൊണ്ടാണ്. കൂടാതെ വൃത്തത്തിന് തുടക്കവും അവസാനവും ഇല്ല.
ശക്തിയുടെ തുടർച്ചയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ അവൾ വള തിരഞ്ഞെടുത്തു.”
“ആ സ്വർണത്തട്ടുകൾ? ആ ശക്തിയുടെ ആലയമാണോ?”
“വളകളുടെ ആധാരസ്ഥാനം. നീ പറഞ്ഞതുപോലെ വീടല്ലെങ്കിലും അതിനോട് അടുത്തൊരു ആശയം. ഓരോ വളയും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ശക്തിയെ സ്ഥിരപ്പെടുത്താൻ കാളിക ഓരോ സ്വർണത്തട്ടുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു.
വള എത്ര ദൂരെ പോയാലും അതിന്റെ ആധാരബന്ധം തട്ടിനോടായിരിക്കും.”
“അതുകൊണ്ടാണോ കറുത്ത വള പാതാളമുറിയിലെ തട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്?”
“അതെ.”
ഹരിഹരൻ ആറ് നിറങ്ങൾ പതുക്കെ എണ്ണിത്തുടങ്ങി.
“വെളുപ്പ്—ശരീരം. കറുപ്പ്—മനസ്സ്. പച്ച—പ്രകൃതി. മഞ്ഞ—ആത്മാവ്. നീല—കാലം. ചുവപ്പ്—സ്ഥലം.”