“ഇത് കേട്ടിട്ട് നീ ഒരിക്കൽ സ്വയം പരീക്ഷിക്കരുത്. ഒരു യക്ഷി നിന്റെ മുന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നുകൊടുക്കില്ല. കണ്ണിറുക്കുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ അവൾ നിന്റെ കഴുത്ത് ഒടിക്കും.”
“പിന്നെ വേട്ടക്കാർ എങ്ങനെയാണ് ചെയ്യുന്നത്?”
“ഒരാൾ മാത്രം പോകാറില്ല. കുടുക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കും. ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും. ആദ്യം അവരെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. അതിനുശേഷമാണ് അവസാനപ്രഹരം.”
ഹരിഹരൻ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ നിറച്ച തുണിസഞ്ചി എടുത്തു.
തുറന്നപ്പോൾ കയ്പുള്ള ഒരു ഗന്ധം പരന്നു.
“ഇത് രുധിരഹാരി അഥവാ വെർവെയിൻ.”
ആദിത്യൻ അല്പം ഇല എടുത്തുനോക്കി.
“ഔഷധസസ്യമാണോ?”
“അതെ. സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് പല ഉപയോഗങ്ങളുമുണ്ട്. പക്ഷേ യക്ഷിയുടെ രക്തവുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ വന്നാൽ ഇത് രോഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ താൽക്കാലികമായി തടയും.”
“എങ്ങനെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്?”
“കഷായമാക്കി കൊടുക്കാം. ഭക്ഷണത്തിലോ രക്തത്തിലോ കലർത്താം. പുകയാക്കാം. ചിലപ്പോൾ ആയുധത്തിൽ പുരട്ടും. പക്ഷേ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ എത്തുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഫലപ്രദം.”
“അപ്പോൾ അവർ മരിക്കുമോ?”
“ഇല്ല. അവരുടെ വർദ്ധിച്ച ശക്തിയും വേഗവും രോഗശാന്തിയും കുറച്ചുസമയത്തേക്ക് നഷ്ടപ്പെടും. ശരീരം മനുഷ്യാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങിയതുപോലെ ദുർബലമാകും. വേദന അനുഭവപ്പെടും. മുറിവുകൾ ഭേദമാകില്ല. അപ്പോൾ അവരെ കീഴടക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.”
“എത്രനേരം?”
“അളവിനെ ആശ്രയിക്കും. ചെറിയ അളവാണെങ്കിൽ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ. കൂടുതൽ കിട്ടിയാൽ മണിക്കൂറുകൾ. വളരെ അധികമായാൽ ശരീരം പൂർണമായി തളർന്നേക്കാം. പക്ഷേ രുധിരഹാരി അവരെ സ്ഥിരമായി കൊല്ലില്ല.”
“സ്ഥിരമായി കൊല്ലാൻ മരം ഹൃദയത്തിൽ കുത്തണം.”
“അതൊരു മാർഗം.”
“മറ്റൊന്ന്?”
“തീ.”
ഹരിഹരൻ നിലവിളക്കിലേക്കു ചൂണ്ടി.
“തീ സൂര്യനിലേക്കുള്ള കണ്ണിയാണ്. മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിച്ച ചെറിയ സൂര്യൻ. ചൂടും വെളിച്ചവും ഒരുമിച്ച് വഹിക്കുന്നു. യക്ഷിയുടെ ശരീരം പൂർണമായി കത്തിച്ചാൽ രോഗത്തിന് വീണ്ടും അതിനെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനാവില്ല.”
“പൂർണമായി?”
“പ്രത്യേകിച്ച് തലയും ഹൃദയവും. ഒരു കൈയോ കാലോ മാത്രം കത്തിച്ചതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല. അത് വീണ്ടും വളർന്നേക്കാം.”
“വീണ്ടും വളരുമോ?”
“പ്രായമുള്ള യക്ഷികൾക്ക്. സമയം വേണം. ധാരാളം രക്തവും. എങ്കിലും കഴിയും.”
ആദിത്യൻ രുധിരഹാരി ഇല തിരികെ സഞ്ചിയിലിട്ടു.
“സൂര്യപ്രകാശം തട്ടിയാൽ അവർ പൂർണമായി കത്തുമോ?”
“എല്ലാവരും ഒരേ രീതിയിൽ അല്ല. പുതുതായി രോഗം ബാധിച്ചവർക്ക്
നേരിട്ടുള്ള സൂര്യപ്രകാശം അതിവേഗം അപകടകരമാകും. വളരെ പഴയവർക്ക് കുറച്ചുനേരം സഹിക്കാം. ചിലർ കട്ടിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും ഔഷധലേപനങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പകൽ പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ സൂര്യപ്രകാശം അവരുടെ രോഗഘടനയെ തകർക്കും. ആദ്യം ചർമ്മം പൊള്ളും. പിന്നെ രക്തം കട്ടപിടിക്കും. നാഡികൾ പ്രവർത്തനം നിർത്തും. അവസാനം ശരീരം അകത്തുനിന്ന് കത്തുന്നതുപോലെ തകരും.”
“അവർ ഉറങ്ങുന്നത് പെട്ടിയിലാണോ?”
ഹരിഹരൻ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“എല്ലാവരും അല്ല. അത് ചില പാശ്ചാത്യകഥകളുടെ സ്വാധീനമാണ്. ഇരുണ്ട, തണുത്ത സ്ഥലം മതി. ഭൂമിക്കടിയിൽ താമസിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. ഗുഹകളിലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീടുകളിലും കാടുകളിലും.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ വലിയ പാലമരങ്ങളുടെ ഉള്ളിലോ വേരുകൾക്കടിയിലോ ഒളിച്ചിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് പാലയും യക്ഷിയും കഥകളിൽ ഒരുമിച്ചുവന്നത്.”
“അപ്പോൾ പാലമരം അവരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.”
“ഇല്ല. ഒളിക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥലം നൽകുന്നു.”
“വെളുത്ത വസ്ത്രം?”
“രാത്രിയിൽ കാണാൻ എളുപ്പമുള്ളതുകൊണ്ട് കഥയിൽ ചേർന്നിരിക്കാം. ചില യക്ഷികൾ ഇരകളെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രദേശത്തെ സ്ത്രീകളുടെ വേഷം അനുകരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.”
“അവർക്ക് രൂപം മാറ്റാനാകുമോ?”
“പൂർണമായി അല്ല. എന്നാൽ മുഖപേശികളെയും ചർമ്മത്തിന്റെ നിറത്തെയും ചെറിയ അളവിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും. രോഗം അവരുടെ ശരീരത്തെ മുറിവുകളിൽനിന്ന് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതുപോലെ, പുറംരൂപത്തെയും മാറ്റാം.