“ചന്ദ്രദമനി അഥവാ വുൾഫ്സ്ബേൻ.”
ഹരിഹരൻ അലമാരയുടെ താഴത്തെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരു ചെറുസഞ്ചി എടുത്തു. അതിനുള്ളിലെ ഉണങ്ങിയ പൂക്കൾക്കും ഇലകൾക്കും ഇരുണ്ട നിറം.
“അത് സസ്യമാണോ?”
“അതെ. അത്യന്തം വിഷമുള്ളത്. സാധാരണ മനുഷ്യർക്കും അപകടകരം. എന്നാൽ ലൂപിനുകൾക്ക് അതിന്റെ ചെറിയ അളവുതന്നെ രോഗത്തിന്റെ ശക്തി കുറയ്ക്കും.”
“വെർവെയിൻ യക്ഷിയോട് ചെയ്യുന്നതുപോലെ?”
“ഏകദേശം. ചെന്നായരൂപത്തിലായിരിക്കുമ്പോഴും വുൾഫ്സ്ബേൻ രക്തത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ അവരുടെ ശക്തി മനുഷ്യന്റെ നിലയിലേക്ക് താഴും. രൂപം ഉടനെ മാറണമെന്നില്ല. പുറമേ ചെന്നായയായിരിക്കും. പക്ഷേ പേശികളുടെ ശക്തിയും വേഗവും രോഗശാന്തിയും നഷ്ടപ്പെടും.”
“അപ്പോൾ കൊല്ലാൻ എളുപ്പം.”
“അതെ. പക്ഷേ ശ്രദ്ധിക്കണം. മനുഷ്യർക്കും വിഷമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചാൽ വേട്ടക്കാരൻ ആദ്യം മരിക്കും.”
“തല വെട്ടിയാൽ ലൂപിനും മരിക്കുമോ?”
“സ്ഥിരമായി.”
“ഹൃദയത്തിൽ കുത്തിയാൽ?”
“സാധാരണ ആയുധമെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ രക്ഷപ്പെടാം. വെള്ളിയാണെങ്കിൽ സാധ്യത വളരെയധികം കൂടും. പക്ഷേ ശിരഛേദമാണ് ഉറപ്പുള്ള മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്ന്.”
“ചന്ദ്രപ്രകാശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു ദൗർബല്യമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”
ഹരിഹരൻ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യനെ നോക്കി. ശേഷം താളിയോലയിലെ മറ്റൊരു ചിത്രം കാണിച്ചു. വെള്ളം നിറഞ്ഞ കുളത്തിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ചെന്നായ.
അതിന്റെ പ്രതിബിംബം വെള്ളത്തിൽ. ചെന്നായയുടെ ശരീരം കല്ലുപോലെ നിശ്ചലമായി വരച്ചിരിക്കുന്നു.
“ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കണ്ടാൽ അവർ താൽക്കാലികമായി സ്തംഭിക്കും.”
“കണ്ണാടിയിൽ?”
“ചന്ദ്രപ്രകാശം അതിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കണം. സാധാരണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള കണ്ണാടി മതിയാകില്ല. ജലത്തിലെ പ്രതിബിംബം ഏറ്റവും ശക്തമാണ്. വെള്ളിയോ മിനുക്കിയ ലോഹമോ ഉപയോഗിച്ചും സാധിക്കും.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കൃത്യമായി അറിയില്ല. രോഗം സ്വന്തം മാറ്റപ്പെട്ട രൂപത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ നാഡീവ്യവസ്ഥയിൽ വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടാകുന്നു എന്നാണ് ഒരു സിദ്ധാന്തം. മറ്റൊരു വിശ്വാസം, ചന്ദ്രപ്രകാശം രണ്ടുതവണ ശരീരത്തെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ—ആദ്യം ആകാശത്തുനിന്നും പിന്നെ പ്രതിബിംബത്തിൽനിന്നും—രോഗത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ പരസ്പരം റദ്ദാകുന്നു എന്നാണ്.”
“എത്രനേരം നിശ്ചലമാകും?”
“പ്രതിബിംബത്തിൽനിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റുംവരെ. പരിചയമുള്ള ലൂപിൻ കണ്ണടയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.”
“പൂർണചന്ദ്രനിൽ?”
“പ്രഭാവം കൂടുതൽ ശക്തമാകും. പക്ഷേ അന്ന് അവർ ഏറ്റവും അപകടകാരികളുമാണ്.”
“ലൂപിനുകളെല്ലാം മനുഷ്യരെ കൊല്ലുമോ?”
“ഇല്ല.”
ഹരിഹരൻ വെള്ളിക്കത്തി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“രോഗം ഒരാളെ അപകടകാരിയാക്കും. ദുഷ്ടനാക്കണമെന്നില്ല. സ്വന്തം മാറ്റം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിച്ചവരുണ്ട്. പൂർണചന്ദ്രനിൽ സ്വയം ബന്ധിച്ചിടുന്നവരുണ്ട്. കാട്ടിലേക്ക് മാറിപ്പോയി മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ സുഹൃത്തും ശത്രുവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അവർ തിരിച്ചറിയില്ല.”
“അപ്പോൾ അവരെ കണ്ട ഉടനെ കൊല്ലുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടാണ് അറിവ് ആവശ്യമായത്. വേട്ടക്കാരനും കൊലയാളിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം അതാണ്.
കൊലയാളി ഭയപ്പെടുന്നതെല്ലാം കൊല്ലും. വേട്ടക്കാരൻ യഥാർത്ഥ ഭീഷണി തിരിച്ചറിയും.”
ആദിത്യൻ ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
“മൂന്നാമത്തെ വികൃതി?”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത തരത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.
യക്ഷിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഗൗരവമായിരുന്നു. ലൂപിനുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഗുരുവിന്റെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തേതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മേശപ്പുറത്ത് മുറുകി.
“മൂന്നാമത്തേതാണ് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത്.”
“യക്ഷിയേക്കാളും?”
“ശക്തിയിൽ അല്ല. നശിപ്പിക്കുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ടിൽ.”