ഓർമക്കുറിപ്പ് – 4

[ കത്തനാർ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

മാധവം

[ഒന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തുടങ്ങുന്നു. ഈ അധ്യായത്തിൽ ഞാൻ കമ്പി എഴുതാൻ ഉദ്ദേശിച്ചില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ കമ്പി ചിലർക്ക് ഇഷ്ടപെടാത്തതിനെ തുടർന്നാണ് പുതിയൊരു ശൈലി പരിശ്രമിക്കാൻ വേണ്ടി ഈ അധ്യായത്തിൽ കമ്പി കേറ്റിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അത് വായനക്കാരന്റെ ആസ്വാദനത്തിന് ഭംഗം വരുത്താതിരിക്കാൻ, കറുത്ത വള ആദിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ മെല്ലെ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആയി ആണ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. വായിച്ചു അഭിപ്രായം രേഖപെടുത്തുക.]

വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ കണ്ട കാഴ്ച അഞ്ജനയെ നിശ്ചലയാക്കി.

മുറിക്കുള്ളിൽ ആദിത്യനും സുമലതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും ദേഹത്ത് തുണികളില്ല. നിലത്ത് ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന ചില തുണികളും താളിയോലകളും. കട്ടിലിനരികിൽ അടിവസ്ത്രങ്ങൾ. ആദിത്യന്റെ, അല്ല തന്റെ മകന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഇതാ തന്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളെ പോലെ കരുതിയ, അല്ല തന്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമരുന്നു.

അഞ്ജനയുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തളിക വിരലുകളിൽനിന്ന് വഴുതിവീണു.

പിച്ചളപ്പാത്രം മരത്തറയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ ഇടനാഴിയിലാകെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. അതിലുണ്ടായിരുന്ന പൂക്കളും മഞ്ഞളും നിലത്തു ചിതറി.

അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.

പിന്നെ സുമലതയെ.

വീണ്ടും അവന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്കു.

അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം ഭയമാണ് തെളിഞ്ഞത്.

അതിന്റെ പിന്നാലെ ആശയക്കുഴപ്പം.

അവസാനം കോപം.

എന്നാൽ ആ കോപം ആരോടാണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു.

ആദിത്യനോടോ ?

സുമലതയോടോ ?

മഹാദേവന്റെ രഹസ്യങ്ങളിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു കരുതിയിട്ടും അതേ ഇരുട്ട് വീണ്ടും തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നതിനോടോ ?

“അമ്മേ…”

ആദിത്യൻ കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

അഞ്ജന ഒരക്ഷരംപോലും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തിരിഞ്ഞ് ഇടനാഴിയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്നു.

“അമ്മേ, നിൽക്ക്.”

അവൾ നിന്നില്ല.

ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം സുമലതയെ നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം വെളുത്ത വളയെ വിളിച്ചുണർത്തി.

പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം കൈത്തണ്ടയ്ക്കുചുറ്റും തെളിഞ്ഞു. ശരീരത്തിലൂടെ അസാധാരണമായ ശക്തി പാഞ്ഞു. സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മന്ദമായതുപോലെ അവന് തോന്നി. അഞ്ജനയുടെ ചുവടുകൾ ദൂരെയായി നീങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അവൻ മുറിക്കു പുറത്തേക്കു പാഞ്ഞു.

ഒരു കണ്ണിറുക്കുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ അവളുടെ അരികിലെത്തി.

അഞ്ജന രണ്ടാം നിലയിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.

“അമ്മേ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

അഞ്ജന ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ ഇത്രവേഗത്തിൽ എങ്ങനെ തന്റെ അരികിലെത്തിയെന്ന് അവൾക്കു മനസ്സിലായില്ല. ആദ്യം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് നോക്കിയത്.

അവിടെ ഭയവും കുറ്റബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശേഷം അവളുടെ നോട്ടം താഴേക്കു നീങ്ങി.

ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന വെളുത്ത വള.

അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തുനിന്ന് രക്തം വാർന്നുപോയതുപോലെ വിളറി.

മഹാദേവന്റെ കൈയിൽ പലതവണ കണ്ടിരുന്ന മറ്റൊരു പ്രകാശം അവളുടെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു. കറുപ്പ്. രാത്രിപോലെ ഇരുണ്ടത്. അതു തെളിയുമ്പോഴെല്ലാം തന്റെ ചിന്തകളും തീരുമാനങ്ങളും തന്റേതല്ലാതായി മാറിയിരുന്ന രാത്രികൾ.

ഇപ്പോൾ അവന്റെ മകന്റെ കൈയിൽ മറ്റൊരു വള.

“കൈ വിട്.”

അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“ആദ്യം ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

“കൈ വിടാനാണ് പറഞ്ഞത്.”

ആദിത്യൻ പിടി അയച്ചു. പക്ഷേ പൂർണമായി മാറിയില്ല.

“അത് അമ്മ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല.”

അഞ്ജന അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ ഉയർന്നു.

സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ചു അവളുടെ കൈപ്പത്തി ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു.

ശബ്ദം ഇടനാഴിയിലാകെ മുഴങ്ങി.

വെളുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷണം കാരണം പ്രഹരം അവന്റെ ശരീരത്തെ വേദനിപ്പിച്ചില്ല. എങ്കിൽകൂടിയും അവന്റെ മുഖത്തൊരു പാട് ശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള അടിയായിരുന്നു അത്.