“ആദ്യം നിങ്ങളുടെ നടപ്പ്,” രാധ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ നടപ്പിന് എന്താണ് പ്രശ്നം?”
“നിങ്ങൾ ഈ വീട് നിങ്ങളുടേതാണെന്നപോലെ നടക്കുന്നു.”
“ഞാൻ സാധാരണയായാണ് നടക്കുന്നത്.”
“പുതുശ്ശേരി കാരണവന്റെ ‘സാധാരണ‘.”
ആദിത്യൻ കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ കെട്ടി.
“എങ്ങനെയാണ് നടക്കേണ്ടത്?”
“കൈകൾ ഇങ്ങനെ കെട്ടരുത്. തോളുകൾ അല്പം അയയ്ക്കൂ. മുന്നിലുള്ള സ്ഥലം പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ ചുറ്റും നോക്കരുത്.”
“ഒരു അപരിചിതഗ്രാമത്തിലെത്തിയ മനുഷ്യൻ ചുറ്റും നോക്കില്ലേ?”
“നോക്കും. പക്ഷേ ഭൂമിയുടെ അതിരും കാവൽക്കാരുടെ സ്ഥാനവും കണക്കാക്കുന്നതുപോലെ അല്ല.”
ആദിത്യൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
അവൾ പറഞ്ഞത്
ശരിയാണ്.
കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷത്തെ പരിശീലനം അവന്റെ ശരീരത്തെ ജാഗ്രതയോടെ നിർത്തിയിരുന്നു. ഏതൊരു മുറിയിലേക്കു കടന്നാലും പുറത്തേക്കുള്ള വഴികൾ ആദ്യം നോക്കും. ആളുകളുടെ കൈകളും കാലുകളും ആയുധങ്ങളുമാണ് ശ്രദ്ധിക്കുക. സാധാരണയാളുടെ കൗതുകവും വേട്ടക്കാരന്റെ നിരീക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പരിശീലനം നേടിയവർ തിരിച്ചറിയും.
അവൻ മുറിയുടെ ഒരറ്റത്തുനിന്ന് മറ്റേ അറ്റത്തേക്കു നടന്നു.
“ഇപ്പോൾ?”
“അനാവശ്യമായി മന്ദം.”
വീണ്ടും നടന്നു.
“കൂടുതൽ നല്ലത്. പക്ഷേ കൈകൾ.”
“കൈകൾക്ക് എന്ത്?”
“ഇടതുകൈ എപ്പോഴും ആയുധം എടുക്കാൻ തയ്യാറാണ്.”
ആദിത്യൻ സ്വന്തം കൈയിലേക്കു നോക്കി. ശരിയാണ്. വിരലുകൾ അല്പം വളഞ്ഞിരുന്നു.
“മാധവന് കളരി അറിയാമോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ ശരീരം അപകടത്തെ നേരിടാൻ തയ്യാറായിരിക്കരുത്.”
“അവനെ ആക്രമിച്ചാൽ?”
“ആദിത്യൻ പ്രതികരിക്കും. പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ആരും അവനെ പരിശീലനം നേടിയവനായി കാണരുത്.”
ആദിത്യൻ കൈകൾ അയച്ചു.
രാധ അവന്റെ ശബ്ദവും പരിശീലിപ്പിച്ചു.
“ജോലി ചോദിക്കൂ.”
“ഒരു ഡ്രൈവറെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”
“ആരോടാണ് കേട്ടത്?”
“ചന്തയിൽ.”
“ആരിൽനിന്ന്?”
“പേര് അറിയില്ല. രണ്ടുപേർ സംസാരിച്ചിരുന്നു.”
“മുമ്പ് എവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്തത്?”
“തൃശ്ശൂരിനടുത്തുള്ള…”
അവൻ വ്യാജകുടുംബത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.
“എത്രകാലം?”
“ഒന്നരവർഷം.”
“രേഖയിൽ രണ്ടുവർഷം.”
“ഒന്നരവർഷം കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമാണ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കൃത്യമായി രണ്ടുവർഷം എന്നു പറഞ്ഞാൽ മുൻകൂട്ടി പഠിച്ചതുപോലെ തോന്നും.”
രാധ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“ശരി. ഒന്നരവർഷം.”
“അവരുടെ ഡ്രൈവർ എന്തുകൊണ്ട് ജോലി വിട്ടു?”
“കുടുംബം വിദേശത്തേക്കു പോയി.”
“ഏത് രാജ്യം?”
ആദിത്യൻ മടിച്ചു.
“അത് രേഖയിലില്ല.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്.”
“ഇംഗ്ലണ്ട്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവിടേക്കാണ് സമ്പന്നകുടുംബങ്ങൾ സാധാരണ പോകുന്നതെന്ന് മാധവൻ കരുതും.”
“കുടുംബം ശരിക്കും എവിടേക്കുപോയെന്ന് അവന്
അറിയാത്തതാക്കാം.”
“അതാണ് നല്ലത്. ‘വിദേശത്തേക്കു പോയി’ എന്നു മാത്രമേ അറിവുള്ളൂ.”
അവർ പല ചോദ്യങ്ങളും ആവർത്തിച്ചു.
വണ്ടി ഓടിക്കാൻ പഠിച്ചത്.
ഗിയർക്രമങ്ങൾ.
എഞ്ചിനിൽ ചെറിയ തകരാറുകൾ തിരിച്ചറിയൽ.
ടയർ മാറ്റൽ.
ദീർഘയാത്ര.
മദ്യപിക്കുമോ?
മോഷണക്കേസുണ്ടോ?
വീട്ടിൽ ആരുണ്ട്?
തിരികെ പോകാൻ സ്ഥലം ഉണ്ടോ?
ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ആദിത്യൻ ഒരേപോലെ മറുപടി പറയാൻ പഠിച്ചു.
“മാധവന്റെ മുന്നിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം എന്തായിരിക്കും?” രാധ ചോദിച്ചു.
“പണം.”
“തെറ്റ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“പണം ആവശ്യമുണ്ട്. പക്ഷേ അതിലും വലിയ പ്രലോഭനം സ്വന്തമായൊരു സ്ഥലം ലഭിക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനമാണ്. കുടുംബം നഷ്ടപ്പെട്ടവന് മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ കഴിയുമെന്ന തോന്നൽ.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
തെക്കേടത്തുകാർ മാധവനോടു കരുണ കാണിച്ചാൽ?
ഭക്ഷണം നൽകും.
താമസിക്കാൻ സ്ഥലം.
വിശ്വാസം.
സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നൊരു സൂചന.
ആ മറവ് നിലനിർത്താൻ അവരുടെ സ്നേഹത്തെ സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരും. വ്യാജമായ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കണം.
ഒരുപക്ഷേ ചിലരോട് യഥാർഥമായ അടുപ്പം തോന്നാം.
അപ്പോൾ ആദിത്യനും മാധവനും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി എവിടെയാണ്?
“നിന്റെ നിശ്ശബ്ദത നല്ലതാണ്,” രാധ പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“മാധവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.”