“രാധേ.”
“പറയൂ, തമ്പുരാനേ.”
“ഞാൻ ഇവിടെ തമ്പുരാനല്ല.”
“എന്നാലും നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഞാൻ അനുസരിക്കും.”
മറുപടി വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ അതിൽ എന്തോ തെറ്റുണ്ടെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി. നേരത്തേ കാറിൽവച്ച് അവൾ തന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു. തെറ്റായ നിർദേശം നൽകിയാൽ തടയുമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സ്വതന്ത്രമായ ഉറപ്പ് അവളുടെ ശബ്ദത്തിലില്ല. അത് കേവലം അനുസരണയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു
സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അവിടെ എന്തോ മിന്നി. കാമം? ഭയം? അതോ അധികാരത്തോടുള്ള വഴിപ്പെടലോ?
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“ഞാൻ തെറ്റായ കാര്യം ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞാലും അനുസരിക്കുമോ?”
“അനുസരിക്കും.”
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു.
അതായിരുന്നു താൻ ആഗ്രഹിച്ചതെന്ന് സമ്മതിക്കാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. കാറിൽവച്ച് രാധയുടെയും കരുണന്റെയും മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ച നിർദേശം ഇപ്പോൾ അവരുടെ സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനങ്ങളെ മറികടന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
രാധ നേരെ നിന്നു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം പകുതി നിഴലിലായിരുന്നു. അവൾ മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശ്വാസതിന് തീർച്ചയായും വേഗത കൂടിയിരുന്നു. തന്റെ യജമാനന്മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു നായയെപ്പോലെ. ആദിത്യൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവളുടെ മാറിടം തുടങ്ങുന്ന ഭാഗത്ത് വസ്ത്രം ചെറുതായി ഉരഞ്ഞു മാറിയിരുന്നു. അവൾ ശ്വാസം എടുക്കുമ്പോൾ അത് കൂടുതൽ സ്പഷ്ടമായി.
“രാധേ,” അവൻ വിളിച്ചു.
“തമ്പുരാൻ പറയൂ.”
ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ നീളൻ ചായം പൂശാത്ത ശരീരം വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു ഭീമന്റെ നിഴലായി മുറിയിൽ വ്യാപിച്ചു. അവൻ അവളുടെ അരികിലെത്തി. അവളുടെ ഗന്ധം, മണ്ണും വിയർപ്പും ചേർന്ന, പക്ഷേ അവനെ വശീകരിക്കുന്ന ആ ഗന്ധം, അവന്റെ മൂക്കിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഒരു ലൂപിൻ ആണെന്ന് അവൻ മറന്നു. അവൾ ഒരു സ്ത്രീ മാത്രമായി മാറി. അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന, അവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീ.
“നീ എന്നെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
രാധ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. “എന്തിന് ഭയക്കണം? തമ്പുരാൻ ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ രക്ഷകനല്ലേ?”
“അല്ല, ഇപ്പോൾ അല്ല.” ആദിത്യന്റെ കൈ അവളുടെ തോളിൽ തങ്ങി. ചൂട് രണ്ട് ശരീരങ്ങളിലൂടെയും പരന്നു. അവളുടെ തോൽപ്പടവുകൾ അവന്റെ
വിരലുകളിൽ അടയാളപ്പെട്ടു. “ഇപ്പോൾ ഞാൻ വേറെ ആരോ ആണ്… മാധവനാണ്.”
അവൾ മുഖമുയർത്തി. കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ല, പകരം ഒരു കാമപ്രേരണയുടെ തുടിപ്പ്. “എന്നാൽ പോലും തമ്പുരാന്റെ കല്പന ഞാൻ അനുസരിക്കും.”
ആദിത്യന്റെ നിയന്ത്രണം അവിടെ തകർന്നു. അവൻ അവളെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളി. രാധ പതുക്കെ വീണു, അവളുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു വിരോധവുമില്ല. പകരം, അവളുടെ കൈകൾ അവളുടെ ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളികളിലേക്ക് പോയി. അവൾ അവ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“വേണ്ട,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ചെയ്യാം.”
അവൻ മുന്നിലിൽ മുട്ടുകുത്തി. അവളുടെ കാൽമുട്ടുകൾക്കിടയിൽ കയറി ഇരുന്നു. ചെരിപ്പുകൾ അഴിച്ചുമാറ്റി. അവളുടെ ചെറിയ കാലുകൾ, കളരിയിൽ പഴകിയവ, പക്ഷേ സുന്ദരമായ ആ കാലുകൾ, അവൻ തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്തു. അവയിൽ അവൻ ചുംബനമേകി. മുകളിലേക്ക്, കാൽപ്പാദത്തിന്റെ വളവുകളിലൂടെ, സാരിയുടെ അടിയിലൂടെ, തുടയുടെ ഉള്ളിലേക്ക്. അവന്റെ നാവ് അവളുടെ തോലിൽ നീങ്ങി.
രാധ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ കട്ടിലിന്റെ വിരിപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“തമ്പുരാനേ…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“മാധവൻ,” അവൻ തിരുത്തി. “ഇവിടെ ഞാൻ മാധവൻ മാത്രം.”
അവൻ അവളുടെ മുണ്ടിന്റെ മടിപ്പ് മുകളിലേക്ക് തൂക്കി. തുടകളുടെ മധ്യഭാഗം കറുത്ത തോലിൽ തെളിഞ്ഞു. ആദിത്യൻ അവിടെ ചുംബിച്ചു. അവളുടെ ഗന്ധം, മണ്ണും വിയർപ്പും ചേർന്ന ഗന്ധം, പക്ഷേ അവനെ വശീകരിക്കുന്ന ആ ഗന്ധം, അവന്റെ മൂക്കിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.
അവൻ മുകളിലേക്ക് കയറി. അവളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി. “നീ എന്നെ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”