“എന്റെ കുടുംബം തലമുറകളായി പുതുശ്ശേരിയിലെ വളധാരകരെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്,” സുമലത തുടർന്നു. “പുറത്തുള്ളവർ അതിനെ സേവനമെന്നോ വിധേയത്വമെന്നോ വിളിച്ചേക്കാം. ഞങ്ങൾ അതിനെ ഉടമ്പടി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.”
കരുണനും രാധയും നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.
“കാളികയുടെ ആദ്യവേട്ടക്കാരുടെ കാലംമുതൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഉടമ്പടി. വളധാരകൻ അപകടത്തിലായാൽ ഞങ്ങളുടെ ആളുകൾ സംരക്ഷിക്കും. രോഗബാധിതരുടെ ചലനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കും. ആവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കും. സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടിവന്നാലും ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.
“സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തണമെന്ന് ആരും പറയേണ്ട.”
“അത് നിർദേശം അല്ല,” സുമലത പറഞ്ഞു. “അവരുടെ തീരുമാനമാണ്.”
ആദിത്യൻ കരുണനെ നോക്കി.
യുവാവിന്റെ മുഖത്ത് ഭയമില്ലായിരുന്നു. വീമ്പുമില്ല. വരാനിരിക്കുന്ന അപകടത്തെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളുടെ ശാന്തത മാത്രം.
രാധയിലും അതേ ഭാവം.
“പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കാരണവനാണ് ഇനി നിങ്ങൾക്കു മുന്നിലുള്ളത്,” സുമലത അവരോടു പറഞ്ഞു. “ദൗത്യത്തിനിടയിൽ അയാളുടെ നിർദേശമാണ് അവസാനവാക്ക്.”
“ശരി,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
രാധയും തലയാട്ടി.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ഓർക്കണം,” സുമലത തുടർന്നു. “അപകടമുണ്ടായാൽ ആദ്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഉണ്ണിയെയാണ്. നിങ്ങളിൽ ഒരാളെ പിന്നിൽ നിർത്തേണ്ടിവന്നാലും മടിക്കരുത്.”
“ചെറിയമ്മേ,” ആദിത്യൻ ഇടപെട്ടു. “അങ്ങനെ ഒരു നിർദേശം വേണ്ട.”
സുമലത അവനെ നോക്കി.
“ഇത് നിനക്കിഷ്ടമാണോ എന്നതല്ല കാര്യം.”
“എന്റെ ജീവൻ ഇവരുടേതിനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണെന്നാണോ?”
“നീ രണ്ടു വളകളുടെ ധാരകനാണ്. പുതുശ്ശേരിയുടെ കാരണവനാണ്. ആറ് സംരക്ഷകവംശങ്ങളുടെയും ഭാവിയെ മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളാണ്. അത് നിന്റെ ജീവനെ മനുഷ്യപരമായി കൂടുതൽ വിലപ്പെട്ടതാക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ദൗത്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ നിർണായകമാക്കുന്നു.”
“എങ്കിലും ആരെയും അനാവശ്യമായി ബലി കൊടുക്കില്ല.”
കരുണൻ ആദ്യമായി
നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി കാണിച്ചു.
“അതാണ് ഞങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.”
“പക്ഷേ സാഹചര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ,” രാധ കൂട്ടിച്ചേർത്തു, “ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം ഞങ്ങൾ എടുക്കും.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയമില്ലായിരുന്നു.
ആദിത്യന് അതിഷ്ടമായില്ല. എങ്കിലും ഇരുവരുടെയും ഉറപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ തർക്കിച്ചില്ല.
“അത്തരമൊരു സാഹചര്യം വരാതിരിക്കാനാണ് ആദ്യം ശ്രമിക്കുക,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“അതാണ് നല്ല കാരണവൻ പറയേണ്ടത്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ നല്ല വേട്ടക്കാരൻ ഏറ്റവും മോശമായ സാധ്യതയ്ക്കും തയ്യാറായിരിക്കും.”
അവൾ കാറിലേക്കു നടന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ വാഹനങ്ങളുമായി യാതൊരു സാമ്യവുമില്ലാത്ത കാറായിരുന്നു അത്. ഇരുണ്ട ചാരനിറം. അലങ്കാരമില്ല. രജിസ്ട്രേഷൻ നമ്പർ മറ്റൊരു ജില്ലയിലേത്. നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ വ്യാപാരിയുടെ വാഹനമായി തോന്നും.
“ഈ കാർ എവിടെനിന്നാണ്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങളുടെ ഒരാളുടേത്,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “പ്ലാനാശ്ശേരിയുടെ അതിർത്തിയിൽനിന്ന് മാധവൻ ഇറങ്ങുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാലും പുതുശ്ശേരിയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കില്ല.”
“പ്രധാനവഴി മുഴുവൻ ഇതിലാണോ?”
“ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് നാലു കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള സുരക്ഷിതവീടുവരെ.”
സുമലത ആദിത്യന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“അവിടെ ചെന്നാൽ ആദ്യം വിശ്രമിക്കണം. ഉടനെ തെക്കേടത്തേക്കു പോകരുത്. ഗ്രാമത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മനസ്സിലാക്കാതെ അകത്തുകയറുന്നത് അപകടമാണ്.”
“ഒരു ദിവസം നിരീക്ഷണം.”
“അതെ. കരുണൻ ഗ്രാമത്തിലേക്കു പോകും. നീയും രാധയും സുരക്ഷിതവീട്ടിൽ തയ്യാറെടുപ്പുകൾ പൂർത്തിയാക്കണം.”
ആദിത്യൻ കാറിൽ കയറുന്നതിനുമുൻപ് ഒരിക്കൽ പള്ളിമേടയിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മരങ്ങൾക്കിടയിൽ അതിന്റെ മേൽക്കൂര മാത്രം കാണാം. അതിനടിയിൽ മൂന്ന് സ്വർണത്തട്ടുകൾ. മഞ്ഞവള. കാളികയുടെ പ്രതിമ. ഹരിഹരന്റെ മരണത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ.
തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിയ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ആ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.