ഹരിഹരന്റെ വാക്കുകളും ഓർമയിലെത്തി.
കറുത്ത വളയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് അറിയാമെന്ന അഹങ്കാരമാണ്.
കൈത്തണ്ടയിലെ തണുപ്പ് പതുക്കെ മങ്ങി.
അവരുടെ സംഭാഷണം കേൾക്കുന്നത് വെറും കൗതുകമല്ല. ഭയമായിരുന്നു. അഞ്ജന തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന ഭയം. അവളുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. ആ ഭയത്തെ മാറ്റാൻ അവളുടെ സ്വകാര്യത കവർന്നെടുക്കുന്നത് മഹാദേവൻ ചെയ്തതിൽനിന്ന് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമാകും?
അവൻ വാതിലിൽനിന്ന് മാറി.
“സംസാരിച്ചോളൂ,” വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
അവർ കേട്ടോ എന്നറിയില്ല.
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരംകൂടി അവിടെ നിന്നു.
അകത്തുനിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ശബ്ദം ഉയർന്നെങ്കിലും വാക്കുകൾ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ഒരിക്കൽ അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം കടുത്തതായി തോന്നി. പിന്നാലെ സുമലത എന്തോ ശാന്തമായി വിശദീകരിച്ചു. വീണ്ടും നീണ്ട നിശ്ശബ്ദത.
തന്റെ സാന്നിധ്യം അവരുടെ സംസാരം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കുകയാണെന്ന് ഒടുവിൽ ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ അവൻ ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു നടന്നു.
മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ നന്ദന അകത്ത് നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.
അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ കൈകൾ കെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം ആശ്വാസവും പിന്നാലെ സംശയവും മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.
“നീ എവിടെയായിരുന്നു?”
“ഇവിടെത്തന്നെ.”
“ഇവിടെത്തന്നെയോ?”
അവൾ മുറിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
“നീ ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.”
“ഇടനാഴിയിലായിരുന്നു.”
“എന്തിന്?”
“കുറച്ചു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.”
നന്ദന അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം ആദിത്യന്റെ മുഖത്തു നിന്നു കവിളിലേക്കു നീങ്ങി. അഞ്ജനയുടെ കൈ പതിച്ച ഭാഗത്ത് വെളുത്ത
വളയുടെ സംരക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നേർത്ത ചുവപ്പുനിറം ശേഷിച്ചിരുന്നു.
“ആരെങ്കിലും അടിച്ചോ?”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ കവിളിൽ കൈവച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ കവിളിൽ ആ പാട് എങ്ങനെ വന്നു?”
“ഉറങ്ങുമ്പോൾ കൈ അമർന്നതായിരിക്കും.”
നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് അവിശ്വാസം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നിന്റെ വലതുപുരികം ഉയരുമെന്ന് സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.”
ആദിത്യൻ പുരികം താഴ്ത്തി.
“മുത്തശ്ശി എവിടെയാണ്?”
“താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു. നിന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ അയച്ചതാണ്.”
അവൾ വാതിലിലേക്കു നടന്നശേഷം പെട്ടെന്നു നിന്നു.
“അഞ്ജന ചെറിയമ്മ എവിടെ?”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറിയോ എന്ന് അവന് അറിയില്ല. നന്ദന തുടർന്നു:
“നിന്നെ വിളിച്ചുണർത്താൻ ചെറിയമ്മ നേരത്തേ മുകളിലേക്കു വന്നിരുന്നു. കുറേ സമയമായിട്ടും താഴേക്കു ചെന്നില്ല.”
അടുത്ത നിമിഷം അവൾതന്നെ ചുമലുയർത്തി.
“പക്ഷേ നീ മുറിക്കു പുറത്തുനിന്നാണ് വരുന്നതെങ്കിൽ നിന്നെ കാണാതായിരിക്കാം. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുകയായിരിക്കും.”
“ആയിരിക്കാം.”
ആദിത്യന്റെ മറുപടി വളരെ വേഗത്തിലായിപ്പോയി.
നന്ദന അവനെ വീണ്ടും നോക്കി.
“ഇന്ന് നിന്റെ കാരണവർ സ്ഥാനാരോഹണമാണ്. രാവിലെതന്നെ രഹസ്യമായി അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നത് നല്ല തുടക്കമല്ല.”
“ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷനായിട്ടില്ല.”
“എന്നോട് വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. താഴെ ചെന്നു സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടിയോടു പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അവൾ പുറത്തേക്കു നടന്നു.
“നന്ദനേ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഞാൻ ഉടനെ വരുമെന്ന് മുത്തശ്ശിയോടു പറയൂ.”
“ഉടനെ എന്ന വാക്കിന് നിന്റെ കണക്കിൽ എത്ര സമയമാണെന്ന് കൂടി പറയണോ?”
“പത്തുനിമിഷം.”
“അഞ്ച്.”
“പത്ത്.”
“ഏഴ്.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ശരി. ഏഴ്.”
നന്ദന മാറിയതോടെ അവൻ വാതിൽ അടച്ചു. കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽനിന്ന് സ്വന്തം മുഖം പരിശോധിച്ചു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ഉറക്കക്കുറവ് കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. മുടി അലങ്കോലമായി.
കഴുത്തിനരികിൽ വെളുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം രാത്രിയിൽ പടർന്നതിന്റെ നേർത്ത ചൂട് ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വേഗത്തിൽ കുളിച്ചു.
തണുത്ത വെള്ളം ശരീരത്തിൽ വീണപ്പോൾ മനസ്സിലെ കലുഷിതത്വം കുറയുമെന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ അഞ്ജനയുടെ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.