അഞ്ജനയുമായുള്ള പ്രശ്നം.
പുലർച്ചയിലെ സംഭാഷണം പൂർത്തിയായിട്ടില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം മാറിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ പോയാൽ ദിവസങ്ങളോളം ആ തെറ്റിദ്ധാരണ തുടരാം. ഒരുപക്ഷേ താൻ ഒഴിവാക്കി ഓടിപ്പോയതാണെന്ന് അവൾ കരുതും.
പക്ഷേ അതുതന്നെ സംസാരിക്കാനുള്ള കാരണമായും ഉപയോഗിക്കാം.
പോകുന്നതിനു
മുൻപ് എല്ലാം ശരിയാക്കണം.
ഇന്നുരാത്രി അവൾ തന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ടിവരും.
“ഞാൻ പോകാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജന അവനെ നോക്കി.
“ഉറപ്പാണോ?”
“അതെ. അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും ബാക്കിവച്ച പൂജയാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കണം.”
ആ വാചകത്തിലെ മറഞ്ഞ അർഥം സുമലതയ്ക്കു മനസ്സിലായി.
ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം കുടുംബാംഗങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു. സ്ഥാനാരോഹണത്തിന്റെ ക്ഷീണം എല്ലാവരെയും ബാധിച്ചിരുന്നു. പുറത്തുള്ള പന്തലിൽ തൊഴിലാളികളുടെ സദ്യ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു. പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കുട്ടികളുടെ ചിരിയും അകലെയായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ആ ദിവസം അങ്ങനെ പോയി. രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ആദിത്യൻ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു പോയില്ല.
രണ്ടാം നിലയിലെ അഞ്ജനയുടെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി.
വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ മൃദുവായി മുട്ടി.
“അമ്മേ.”
അകത്തുനിന്ന് പ്രതികരണമുണ്ടായില്ല.
“നാളെ ഞാൻ പുറത്തേക്കു പോകുകയാണ്. എപ്പോൾ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് നിശ്ചയമില്ല.”
കുറച്ചുനേരത്തിനു ശേഷം കുറ്റി നീങ്ങി.
വാതിൽ തുറന്നെങ്കിലും അഞ്ജന മാറിനിന്നില്ല. അവൾ വാതിലിനിടയിൽത്തന്നെ നിന്നു. മുഖത്ത് ക്ഷീണം. കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞതുകൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു.
“എവിടേക്ക്?”
“അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും ചെയ്തിരുന്ന ഒരു പൂജ പൂർത്തിയാക്കാൻ.”
“പൂജയോ?”
“പുറത്തുള്ളവരോട് പറയാനുള്ള പേര് അതാണ്.”
അഞ്ജനയുടെ മുഖം മുറുകി.
“അകത്തേക്കു വരൂ.”
അവൾ വാതിൽ അടച്ചു. ആദിത്യനോട് കസേരയിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞില്ല. അവനും നിന്നു.
അഞ്ജന നേരെ ചോദിച്ചു:
“നീ കറുത്ത വള സുമലതയുടെ മേൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടോ ?”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“എന്റെ ചോദ്യം വ്യക്തമാണ്.”
“ഇല്ല.”
“അവളുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“അവളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ മാറ്റിയിട്ടില്ലേ?”
“ഇല്ല, അമ്മേ.”
അഞ്ജന ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി.
“നിന്റെ അമ്മയുടെ പേരിൽ സത്യം ചെയ്യൂ.”
ആ
വാക്ക് ആദിത്യനെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
ദേവികയുടെ പേരിൽ സത്യം ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല. അതിനു പിന്നിലെ സംശയം കൊണ്ടാണ്.
താൻ മഹാദേവനെപ്പോലെയാകാമെന്ന് അഞ്ജന കരുതുന്നു.
സ്വന്തം ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ ഇഷ്ടം മാറ്റുന്നവൻ.
“അമ്മ എന്നെ അച്ഛനോടു താരതമ്യം ചെയ്യുകയാണോ?”
“എനിക്ക് ഉറപ്പ് വേണം.”
“ആ നാറിയുമായി എന്നെ ഒരേപോലെ കാണുന്നുണ്ടോ?”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“പക്ഷേ അതാണ് അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ.”
അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തെ കടുപ്പം അല്പം കുറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഉണ്ണീ. ആദ്യം ചെറിയ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഞാൻ പറയാനിരുന്ന വാക്ക് മറക്കും. എടുക്കാനിരുന്ന തീരുമാനം മാറും. എന്തുകൊണ്ടാണ് മാറിയതെന്ന് എനിക്കുതന്നെ മനസ്സിലാകില്ല. പിന്നീട് എന്റെ മനസ്സ് എന്റേതല്ലാതായി.”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഇന്ന് നിന്റെ കൈയിൽ വേറെ ഒരു വെള്ള വള കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും അവിടെയെത്തി. അതുകൊണ്ടാണ് ചോദിക്കുന്നത്.”
ആദിത്യന്റെ കോപം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
അവൻ വലതുകൈ നെഞ്ചിൽവച്ചു.
“എന്റെ അമ്മ ദേവികയുടെ പേരിൽ സത്യം. ഞാൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് സുമലത ചെറിയമ്മയുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടില്ല. അവളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ മാറ്റിയിട്ടില്ല.”
അത് സത്യമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത്ര മാത്രം.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽ കടന്ന കാര്യം അവൻ പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകളിലെ സംശയം പതുക്കെ മാറി. അവൾ മുന്നോട്ടുവന്ന് അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആദിത്യൻ ആദ്യം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
പിന്നെ കൈകൾ അവളുടെ ചുറ്റും ചേർത്തു.
പുലർച്ചെമുതൽ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്നിരുന്ന ഭാരം അല്പം കുറഞ്ഞു. അവളുടെ സ്നേഹം വെറുപ്പായി മാറിയിട്ടില്ല. അഞ്ജന ഇപ്പോഴും അവനെ സ്വന്തം മകനായി കാണുന്നു.