“എന്തു വാഹനത്തിൽ?”
“പച്ച ജീപ്പ്.”
ആദിത്യനും രാധയും പരസ്പരം നോക്കി.
“വഴിയിൽ നമ്മെ കടന്നുപോയ ജീപ്പാകാം,” രാധ പറഞ്ഞു.
“സാധ്യതയുണ്ട്,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഡ്രൈവർ ആരെന്ന് കണ്ടില്ല.”
“അവർ കാറിന്റെ നമ്പർ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ?”
“ഒരു വ്യാപാരിയുടെ യഥാർഥ വാഹനമാണ്. സംശയിച്ചാലും പുതുശ്ശേരിയിലേക്കു ബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“ഭൈരവനെ കണ്ടോ?”
“ദൂരത്തുനിന്ന്. മുകളിലത്തെ വരാന്തയിൽ കുറച്ചുനേരം നിന്നു. പിന്നീട് അകത്തേക്കുപോയി. പിന്നെയുള്ളത് ഇളയമകൾ അപർണ. അടുത്തുള്ള പട്ടണത്തിലെ കോളേജിൽ ഈ വർഷം ബി.എസ്.സി ഫിസിക്സ് പഠിച്ചു തുടങ്ങി.”
“ലൂപിൻ ഗന്ധം?”
കരുണന്റെ മുഖം കൂടുതൽ ഗൗരവമായി.
“അതിനെക്കുറിച്ചാണ് പറയാനുള്ളത്.”
അവൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“ഇല്ലത്തിനുള്ളിൽനിന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഗന്ധവും ലഭിച്ചില്ല.”
ആദിത്യൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.
“അതിന്റെ അർഥം അവിടെ ലൂപിനുകൾ ഇല്ലെന്നാണോ?”
“അല്ല.”
കരുണന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
“അതിന്റെ നേർവിപരീതമാണ്.”
രാധ കൈയിലെ പാത്രം മേശപ്പുറത്തുവച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തും ഗൗരവം നിറഞ്ഞു.
കരുണൻ തുടർന്നു:
“ഒരു വലിയ ഇല്ലത്തിനകത്ത് മനുഷ്യർ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എത്ര ദൂരെനിന്നും അതിന്റെ ചില ഗന്ധങ്ങൾ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയണം. അടുക്കളപ്പുക. ഭക്ഷണം. വിയർപ്പ്. വസ്ത്രങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന എണ്ണ. പഴകിയ മരം. കന്നുകാലികൾ. പൂജയ്ക്കു കത്തിക്കുന്ന കർപ്പൂരം. കുളത്തിലെ വെള്ളം. എന്തെങ്കിലും.”
“ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ?”
“ഒന്നും.”
“കാറ്റ് എതിർദിശയിലായിരുന്നോ?”
“ആദ്യം അങ്ങനെ കരുതി. അതുകൊണ്ട് നാലുദിശയിൽനിന്നും പരിശോധിച്ചു. പടിഞ്ഞാറുവശത്തെ കാവിനടുത്തെത്തി. വടക്കുള്ള നെൽപ്പാടത്തിന്റെ അരികിലൂടെയും നടന്നു. തെക്കുഭാഗത്തെ ഗ്രാമവഴിയിലും നിന്നു.”
കരുണന്റെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു.
“ഓരോ സ്ഥലത്തും അതേ അനുഭവം. ഇല്ലത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ഭൂമിയുടെ
ഗന്ധം ലഭിക്കും. ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണ്. പുല്ല്. മരങ്ങൾ. വഴിയിലൂടെ പോയ മനുഷ്യർ. പക്ഷേ പടിപ്പുരയുടെ അതിർത്തിയിലെത്തുമ്പോൾ എല്ലാം അവസാനിക്കും.”
“അവിടെനിന്ന് ഗന്ധമൊന്നും പുറത്തേക്കു വരാത്തതാണോ?”
“അതുമാത്രമല്ല. അകത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ അവിടെയുള്ള മണ്ണിന്റെയോ മരത്തിന്റെയോ സ്വാഭാവികഗന്ധംപോലും തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല. കണ്ണുകൊണ്ട് ആളുകൾ നടക്കുന്നത് കാണാം. പക്ഷേ ഗന്ധത്തിൽ അവർ നിലവിലില്ല.”
ആദിത്യൻ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി.
“ലൂപിൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ തടയുന്ന എന്തെങ്കിലും ഔഷധമാകുമോ?”
രാധ തലയാട്ടി.
“ഗന്ധം മറയ്ക്കാൻ ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം. ചന്ദ്രദമനിയുടെ നേർത്ത ലേപനംപോലും ചില ഗന്ധങ്ങളെ കലക്കാം. പക്ഷേ ഒരു വലിയ ഇല്ലത്തെയും അതിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ഇങ്ങനെ പൂർണമായി മറയ്ക്കാനാവില്ല.”
“അപ്പോൾ മന്ത്രപ്രയോഗം.”
“അല്ലെങ്കിൽ വളയുടെ ശക്തി,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.
നീലവള.
കാലത്തിന്റെ ശക്തി.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആ പേര് ഉയർന്നു.
“കാലത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് ഗന്ധവുമായി എന്തു ബന്ധം?”
“നമുക്ക് പൂർണമായി അറിയില്ല,” രാധ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്നു വേർതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ? നമ്മൾ കാണുന്നത് വർത്തമാനമാണെങ്കിലും മറ്റു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്നത് ശൂന്യതയായിരിക്കാം.”
“അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥലം തന്നെ മറ്റൊരു സമയപാളിക്കുള്ളിലായിരിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
കരുണൻ അവനെ നോക്കി.
“സാധ്യതയുണ്ട്.”
“അവരുടെ സംരക്ഷണം ലൂപിനുകളെ പ്രത്യേകം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാകാമോ?”
“അതും സാധ്യതയാണ്. എനിക്ക് ഒന്നും മണക്കാനായില്ല എന്നതുകൊണ്ട് അകത്തുള്ളവർ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല. ആ മറയുടെ സൃഷ്ടാവിന് പുറത്തുനിന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന ലൂപിന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയാമായിരിക്കാം.”
ആദിത്യൻ മേശപ്പുറത്തെ ഭൂപടത്തിലേക്കു നോക്കി.
തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം വലിയൊരു ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗംപോലെ അതിൽ കിടന്നു.