മഹാദേവന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മുഖം കടുത്തു.
അതിനു പിന്നാലെ ഹരിദേവന്റെ പേരും.
ഔദ്യോഗികമായി ഹരിഹരൻ തീർഥയാത്രയിലായിരുന്നു.
ആ പേര് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
പൂജാരി പഴയ കാരണവന്മാരുടെയും കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിച്ച ഗുരുക്കന്മാരുടെയും പേരുകൾ ചൊല്ലിയെങ്കിലും ഹരിഹരനെ പരാമർശിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോയി. ലോകത്തിനു മുന്നിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചിട്ടില്ല. കാശിയിലേക്കു പോയ സന്യാസിയാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഹിമാലയത്തിലേക്കു തന്നെ യാത്ര തുടർന്നിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരുദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി മടങ്ങിവന്നേക്കാവുന്ന ഒരാൾ.
ആദിത്യനു മാത്രം സത്യമറിയാം.
പള്ളിമേടയുടെ അടിയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ശരീരം.
ആ ശരീരത്തിന്റെ ഹൃദയം താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് പറിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.
മഞ്ഞവള അതിന്റെ ആധാരത്തട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയ രാത്രി.
പൂജാരിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ദൂരെയാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആദിത്യൻ കണ്ണുകളടച്ചു. ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ ഇന്നത്തെ ചടങ്ങിനെ കീഴടക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് സ്വയം ഓർമിപ്പിച്ചു.
ചന്ദനം തൊട്ട വിരലുകൾ പൂജാരി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വച്ചു.
“ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകട്ടെ.”
പിന്നെ ഒരു ചെറിയ വെള്ളിത്താക്കോൽ ദേവിയുടെ പാദത്തിൽനിന്നെടുത്ത് ആദിത്യന്റെ കൈയിലേക്കു നൽകി.
അത് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പൂജാമുറിയുടെ പ്രതീകാത്മക താക്കോലായിരുന്നു. യഥാർഥ താക്കോലിന് അതിനേക്കാൾ വലിപ്പമുണ്ട്. എങ്കിലും കാരണവർ സ്ഥാനമേൽക്കുന്ന ഓരോ അവകാശിക്കും നൽകിവന്നിരുന്നത് ഈ വെള്ളിത്താക്കോലാണ്.
“വാതിലുകൾ തുറക്കാനുള്ള അധികാരത്തോടൊപ്പം,” പൂജാരി പറഞ്ഞു, “അടച്ചുവയ്ക്കേണ്ട വാതിലുകൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകവും ഉണ്ടാകട്ടെ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ കറുത്ത വള ചലിച്ചതുപോലെ തോന്നി.
അടച്ചുവയ്ക്കേണ്ട വാതിലുകൾ.
മനസ്സിന്റെ വാതിലുകളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുമോ?
ഇന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ജനയുടെ വാതിലിനു മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ അവൻ അതു തുറക്കാൻ ശക്തി ഉപയോഗിച്ചില്ല. അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല. എന്നാൽ ആ തീരുമാനം എത്രകാലം പാലിക്കാൻ തനിക്കു കഴിയും?
അധികാരം വർധിക്കുമ്പോൾ നിയന്ത്രണം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ?
പൂജാരി
നൽകിയ പുഷ്പങ്ങൾ ദേവിയുടെ പാദത്തിൽ സമർപ്പിച്ചശേഷം ആദിത്യൻ സാവിത്രിയുടെ കാലിൽതൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. അവൾ ഇരുകൈകളും അവന്റെ തലയിൽവച്ചു.
“നിന്റെ ശക്തി മറ്റുള്ളവരുടെ ഭയമാകാതെ നോക്കണം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.
സാവിത്രിക്ക് വളകളെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല.
എങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞത് തനിക്കു മാത്രമായി നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പുപോലെ തോന്നി.
“ശ്രദ്ധിക്കാം, മുത്തശ്ശീ.”
ക്ഷേത്രത്തിൽനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ചെണ്ടയുടെ താളം ശക്തമായി. പടിപ്പുരയ്ക്കു മുന്നിൽ തൊഴിലാളികളുടെ കുടുംബങ്ങൾ നിരന്നുനിന്നിരുന്നു. കുട്ടികൾ പൂക്കൾ വിതറി. സ്ത്രീകൾ കുരവയിട്ടു. ഇല്ലത്തിന്റെ വിശാലമായ മുറ്റം കടന്ന് ഒന്നാം നാലുകെട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ആദിത്യൻ ആദ്യമായി ഈ ചടങ്ങിന്റെ യഥാർഥ ഭാരം അനുഭവിച്ചു.
ഇത് തന്റെ ജന്മദിനാഘോഷമല്ല.
നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുള്ള അധികാരത്തിന്റെ കൈമാറ്റമാണ്.
ഒന്നാം നാലുകെട്ടിന്റെ നടുമുറ്റം പൂക്കളും വിളക്കുകളുംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ചുവന്ന മണ്ണും അരിമാവും മഞ്ഞളും ചേർത്ത് വരച്ച വലിയൊരു പൂജാവൃത്തം അതിന്റെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്നു. നാലു ദിക്കുകളിലും കൽവിളക്കുകൾ. മധ്യത്തിൽ കരിങ്കാലുകളുള്ള പഴയൊരു മരപ്പീഠം.
കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും അതിനു ചുറ്റുമായി സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു.
സാവിത്രിയുടെ പിന്നാലെ മുറ്റത്തിലേക്കു കടന്ന ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം സുമലതയെ തേടി.
അവൾ അഞ്ജനയുടെ അരികിലായിരുന്നു.
ഇരുവരും വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു. പുലർച്ചയിലെ സംഭവത്തിന്റെ യാതൊരു പുറംതെളിവും കാണാനില്ല. സുമലതയുടെ മുഖം പതിവുപോലെ ശാന്തം. എന്നാൽ ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു മുന്നറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.