“അനൗദ്യോഗികമായി?”
“അറിയില്ല.”
“കരുണൻ പരിശോധിക്കുമോ?”
“അടുത്തേക്കു പോകുന്നത് അപകടമാകും. ഗന്ധം കൂടുതലാണെങ്കിൽ പിൻവാങ്ങും.”
അവർ മിണ്ടാതിരുന്നു.
പുറത്ത് കാറ്റ് ശക്തമായി. ഓടുകൾക്കുമുകളിൽ ഇലകൾ വീണു. ഒരിക്കൽ മണിനൂൽ ചെറുതായി വിറച്ചു. രാധ ഉടൻ കത്തി എടുത്തു.
ഇരുവരും നിശ്ചലമായി.
വീണ്ടും ശബ്ദം.
ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു പൂച്ച പിൻവാതിലിനരികിലൂടെ കടന്നുപോയി.
രാധ കത്തി തിരികെവച്ചു.
“നല്ല സംവിധാനം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“പൂച്ചയെ കണ്ടെത്താൻ.”
“ആക്രമണം വന്നാൽ അതും കണ്ടെത്തും.”
സമയം ഇരുട്ടുന്നതിനൊപ്പം
ആദിയുടെ നെഞ്ചിലെ കാമവും വളർന്നു. ചെറിയമ്മയോടുകൂടെയുള്ള ആ രാത്രി അവന്റെ കൗമാരമനസ്സിൽ തീ കോരിയിട്ട പോലെയായിരിന്നു. ആ വീട്ടിൽ താനും രാധയും മാത്രേ ഇപ്പോൾ ഉള്ളു എന്ന ചിന്തയുണർന്നു. അതവന്റെ നിയന്ത്രണത്തെ ഹനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും ആദിത്യന്റെ അസ്വസ്ഥത വർധിച്ചു. കരുണൻ മടങ്ങിവരാത്തതിലുള്ള ആശങ്ക മാത്രമായിരുന്നില്ല അതിനു കാരണം. രാധ തന്റെ അരികിലുണ്ടെന്ന ബോധവും അവളുടെ മനസ്സിൽ നേരത്തേ പതിപ്പിച്ച നിർദേശങ്ങളും അവനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ കൈയിലെ കത്തി വച്ചിട്ട് മേശപ്പുറത്തെ ഭൂപടം മടക്കി സഞ്ചിയിലാക്കി. തുടർന്ന് ജനാലയ്ക്കരികിലെത്തി പുറത്തേക്കു നോക്കി. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പുറത്ത് മാത്രമല്ല, ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിലും അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രാധ കത്തി വെച്ചതും മേശപ്പുറത്തെ ഭൂപടം മടക്കി വെച്ചതും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവന്റെ ദൃഷ്ടി അവളുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. കറുത്ത തോൽപ്പടവുകൾ കൊണ്ട് കഠിനമായ ആ കൈകൾ, പക്ഷേ ചലനങ്ങളിൽ ഒരു സൗമ്യത. കളരിയിൽ പഴകിയ ആ കൈകൾ ഇപ്പോൾ മറ്റൊന്ന് ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
രാത്രി മെല്ലെ നീങ്ങുമ്പോൾ, സുരക്ഷിതവീട്ടിന്റെ ഉൾപ്രദേശങ്ങൾ ഇരുട്ടിന്റെ പടിവാതിലുകൾ പോലെ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. കരുണന്റെ മടങ്ങിവരവിന് കാലതാമസമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, ആദിത്യനും രാധയും തമ്മിലുള്ള വായുമണ്ഡലം മാറി മാറി വികസിക്കുകയും ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം കറുത്ത, കഠിനമായ പട്ടുപോലെയുള്ള സാരിയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ സാരിയുടെ നിറം പഴയ ഇരുമ്പിനെപ്പോലെ കറുത്തതും, തോൽപ്പടവുകൾ പോലെ കഠിനമായതുമാണ്. അത് അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക വടിവുകളെ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കളരിയിൽ പഴകിയ അവളുടെ നട്ടെല്ലിന്റെ നേരിയ വളവുകളും, തുടകളുടെ ശക്തമായ രൂപവും അതിനകത്ത് നിന്ന് തെളിയുന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ നടന്നു. അവൻ ഒരു ലളിതമായ ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ചിരുന്നു. മുണ്ട് അവന്റെ കാലുകളിൽ ചുറ്റി, അവന്റെ തോളുകളിൽ ഷർട്ട് ഇരുകൈകളും മറയ്ക്കുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കകത്ത് നിന്ന് തെളിയുന്നു. അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തടവി. അവളുടെ മുടി കട്ടിയുള്ളതും, കറുത്തതും, ഒരു ചെന്നായയുടെ രോമങ്ങൾ പോലെ തോന്നുന്നു.
“കരുണൻ ഇന്നുരാത്രി മടങ്ങിവരില്ലെന്നു തോന്നുന്നു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം കനത്തതായി, താഴ്ന്ന തോതിൽ. അത് പുറത്തേക്കുള്ള വാചകമല്ല, അവളിലേക്ക് നീളുന്ന ഒരു തന്തുവായിരുന്നു.
“വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ വൈകിയിരിക്കാം. പുലർച്ചയ്ക്കുമുൻപ് എത്തുമെന്നാണ് കരുതുന്നത്.”
“അതുവരെ നമ്മൾ രണ്ടുപേർ മാത്രം.”
രാധ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് സംശയമോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ആദിത്യന്റെ ഓരോ വാക്കും നിർദേശമായി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരാളുടെ അസ്വാഭാവികമായ ശാന്തതയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കറുത്ത കല്ലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. ആ നോട്ടം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവൾ നിൽക്കുന്നത് അവന്റെ മുന്നിൽ, പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം ഒരു ചോദ്യമായി നിലകൊണ്ടു – എന്തിന് ഇനി കാത്തുനിൽക്കണം?