കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി.
തന്റേതല്ല.
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള മറ്റൊരു ധാരകന്റെ അടയാളം.
മഹാദേവൻ.
അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമുൻപുള്ള ആരെങ്കിലും.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽനിന്ന് ചില ഓർമകൾ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾക്കുതന്നെ അതിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനാവാത്തവിധം.
ഓർമയുടെ വാതിലിനു മുകളിൽ ഒരു നിർദേശം പതിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല.
തിരിഞ്ഞുപോകുക.
മറക്കുക.
അത് ലളിതയുടെ സ്വന്തം ചിന്തപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നവിധം
സൂക്ഷ്മമായി നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ അതിനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ കറുത്ത വള ചൂടായി.
പഴയ മുദ്രയും തന്റെ വളയും പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ.
സുമലതയുടെ ശബ്ദം ഓർമയിൽ ഉയർന്നു.
മറ്റൊരാളുടെ ഓർമയിൽ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമെന്നു കരുതരുത്.
ഓർമ മാറ്റിയിരിക്കാം.
വിശ്വാസം പതിപ്പിച്ചിരിക്കാം.
തെറ്റായൊരു ദൃശ്യം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കാം.
ഇവിടെ അതിലൊന്ന് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ലളിത എന്തോ കണ്ടിരുന്നു.
ആരോ അത് അവൾ മറക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
എന്തിനാണ് അഞ്ജനയോടുള്ള ഭയത്തിന്റെ വഴിയിൽ ഈ മുദ്രയിലേക്കു എത്തിയത്?
ഈ രഹസ്യത്തിന് അഞ്ജനയുമായി ബന്ധമുണ്ടോ?
ആദിത്യൻ പിന്മാറേണ്ടതായിരുന്നു.
സുമലതയെ വിളിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രം മുദ്ര തുറക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി അവന്റെ കൗതുകം കൂടുതൽ മൂർച്ചയാക്കി. അടച്ചിട്ട വാതിലിനു പിന്നിലെ സത്യം തനിക്കു നിഷേധിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാക്കി.
താൻ കാരണവനാണ്.
ഈ കുടുംബത്തിലെ മറച്ചുവച്ച അപകടങ്ങൾ അറിയേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണ്.
അവൻ പഴയ മുദ്രയിൽ സ്വന്തം ശക്തി ചേർത്തു.
ആദ്യശ്രമത്തിൽ പ്രതിരോധം അവനെ പിന്നോട്ടുതള്ളി.
തലച്ചോറിനുള്ളിൽ മൂർച്ചയുള്ള വേദന പടർന്നു. കൈ ലളിതയുടെ നെറ്റിയിൽനിന്നു വഴുതിപ്പോകാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ആദിത്യൻ പിടിവിട്ടില്ല.
കറുത്ത വളയെ കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉണർത്തി.
മുദ്രയുടെ ഘടന പതുക്കെ വ്യക്തമായി.
പല പാളികളുണ്ട്.
പുറംതലത്തിൽ മറവി.
അതിനു താഴെ ഭയം.
പിന്നീട് കുറ്റബോധം.
ഏറ്റവും അകത്ത് നിർബന്ധിതമായ മൗനം.
ഈ മുദ്ര സൃഷ്ടിച്ചവൻ ശക്തനായ ധാരകനായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ ഓർമ മറച്ചതല്ല. അതിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചിന്തകളെല്ലാം വഴിതിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിനെ ഒരു കൂർത്ത ആയുധംപോലെ രൂപപ്പെടുത്തി. എന്നിട്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു ആ മുദ്ര തകരാതെ അവൻ അതിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി.
ലളിതയുടെ മനസ്സിനുള്ളിൽ
അടച്ചുവച്ചിരുന്ന ഓർമകൾ ഒരൊറ്റ പ്രളയമായി ആദിത്യന്റെ ബോധത്തിലേക്കു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
അവൻ അവ കണ്ടു.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
എന്നാൽ അതു മതിയായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് രക്തം വാർന്നുപോയതുപോലെ വിളറി.
കൈ ലളിതയുടെ നെറ്റിയിൽനിന്ന് പെട്ടെന്ന് പിൻവലിച്ചു.
അവൻ രണ്ടുചുവടുകൾ പിന്നോട്ടുമാറി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു. കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വിറച്ചു.
മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ലളിത ഇപ്പോഴും മയക്കത്തിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കിയില്ല.
താൻ കണ്ട ഓർമയുടെ ഭാരം ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ശൂന്യതയിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
ഇതുവരെ സത്യമെന്ന് കരുതിയ പല കാര്യങ്ങളും ഒരൊറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് തകർന്നിരുന്നു.
അത്തയെക്കുറിച്ചും.
മഹാദേവനെക്കുറിച്ചും.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തെക്കുറിച്ചും.
ഒരുപക്ഷേ സ്വന്തം ജനനത്തെക്കുറിച്ചുപോലും.
“ഇത്…”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
മുറിയിലെ അവസാനത്തെ ചെറുവിളക്കും അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ആദിത്യന്റെ കൈയിലെ കറുത്ത വള മാത്രം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് വിചിത്രമായ നിഴലുകൾ വരച്ചു.
അവൻ കണ്ടത് ഇപ്പോഴും മനസ്സിനുള്ളിൽ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ദൃശ്യവും പൂർണമായി ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ തലച്ചോറിൽ വേദന പടർന്നു. ലളിതയുടെ ഓർമകളെ അടച്ചിരുന്ന മുദ്ര തകർത്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അതിനുള്ളിലൂടെ കടന്നതിന്റെ ആഘാതം അവന്റെ ബോധത്തിൽ ശേഷിച്ചിരുന്നു.