അപർണയും അമൃതയും ഒരുമിച്ച്
അവന്റെ അരികിലെത്തി.
“എത്ര ദിവസം പോകും?” അപർണ ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“ഒരു ആഴ്ചയ്ക്കുമുകളിലാകുമോ?” അമൃത ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ.”
അവരുടെ മുഖം മങ്ങി.
“കത്തയയ്ക്കുമോ?”
“കഴിയുമെങ്കിൽ.”
“എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നുപോലും പറയുന്നില്ല,” അപർണ പരാതി പറഞ്ഞു.
മീര ഉടൻ ഇടയിൽ കടന്നു.
“രഹസ്യപൂജയ്ക്കാണ്.”
“അതെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?”
“ഇന്നലെ ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ?”
“പ്രത്യേകപൂജ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”
“പ്രത്യേകമെന്നാൽ രഹസ്യം തന്നെയല്ലേ?”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു. മീര അവന്റെ സഞ്ചി പരിശോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇതിൽ എന്താണ്?”
“വസ്ത്രങ്ങൾ.”
“മന്ത്രവടി ഇല്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“വാൾ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ ശത്രു വന്നാൽ എന്തുചെയ്യും?”
“ഓടും.”
മീര അവിശ്വാസത്തോടെ നോക്കി.
“ആദിയേട്ടൻ ഓടില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“വീമ്പ് കാരണം.”
ചുറ്റുമുള്ളവർ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയുടെ ഇടയിലാണ് ആദിത്യന്റെ നോട്ടം നന്ദനയിൽ പതിച്ചത്.
അവൾ ബാലാമണിയുടെ അരികിൽ നിന്നിരുന്നു. സാധാരണയായി യാത്രയയപ്പിന്റെ ഔപചാരികതകളിൽ താൽപര്യമില്ലാത്തവളെപ്പോലെ പിന്നിലായി. എന്നാൽ മുഖത്ത് പതിവുള്ള പരിഹാസമില്ല.
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ നന്ദന ഉടൻ മുഖം തിരിച്ചില്ല.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു അസാധാരണമായ മൃദുത്വം.
ആശങ്ക.
ഒരുപക്ഷേ യഥാർഥമായ ദുഃഖം.
അവൻ അമ്പരന്നു.
നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് അത്തരമൊരു ഭാവം കാണാമെന്ന് ഇതുവരെ കരുതിയിട്ടില്ല. കളരിയിൽ പ്രഹരത്തിനു മുൻപ് അവളുടെ മുഖം എത്ര ശാന്തമാണെന്ന് അറിയാം. തോറ്റാലും ജയിച്ചാലും ഒരേ നിലയിൽ നിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ. കളിയാക്കുമ്പോഴും ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ മാത്രം തെളിയുന്ന പുഞ്ചിരി.
ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം അതിശയകരമായി സ്ത്രീസൗമ്യതയുള്ളതായിരുന്നു.
തന്നെ കാണാതാകുന്നതിൽ അവൾക്ക് വിഷമമുണ്ടോ?
ആ ചിന്ത ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം പടർത്തി.
മൂന്നു വർഷമായി തങ്ങളെ ചുറ്റിയിരുന്ന മഞ്ഞുമല ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അതിലും പ്രധാനമായി, അത്
തനിക്കുവേണ്ടിയാണ്.
മറ്റാരെയെങ്കിലും യാത്രയയക്കുമ്പോൾ നന്ദന ഇങ്ങനെ നോക്കിയിട്ടില്ല.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“എന്താ?”
നന്ദന ഉടൻ പഴയ ഭാവം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്ത്?”
“മുഖത്ത് എന്തോ വിചിത്രം.”
“ഒന്നുമില്ല.”
“വിഷമമാണോ?”
“എന്തിന്?”
“ഞാൻ പോകുന്നതുകൊണ്ട്.”
“നീ തിരികെ വരില്ലേ?”
“തിരികെ വരും.”
“അപ്പോൾ വിഷമിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും ശബ്ദം പതിവിലേക്കാൾ മൃദുവായിരുന്നു.
“ഞാൻ തിരികെ വരാതിരുന്നാലോ?”
നന്ദനയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് കടുത്തു.
“അങ്ങനെ പറയരുത്.”
ആദിത്യന്റെ തമാശ അവിടെ അവസാനിച്ചു.
“തിരികെ വരും.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പ്.”
നന്ദന ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി. ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ കളരിയിൽ സമാധാനമായിരിക്കും.”
“അപ്പോൾ എന്നെ കാണാതായതിൽ സന്തോഷമല്ലേ?”
“അങ്ങനെ കരുതിക്കോ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ രണ്ടു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടശേഷം നിന്നു.
“സൂക്ഷിക്കണം.”
മറുപടി കാത്തുനിൽക്കാതെ നടന്നു.
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
കേശവൻ കാർ തയ്യാറായെന്ന് അറിയിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജന അവിടെയില്ലെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“അമ്മ എവിടെ?”
അഞ്ജന സ്വന്തം മുറിയിലാണെന്ന് കാർത്യായനി പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ സാവിത്രിയെ നോക്കി.
“ഒരു നിമിഷം.”
മറുപടി കാത്തിരിക്കാതെ മുകളിലേക്കു നടന്നു.
അഞ്ജനയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നിരുന്നു. അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നു. ആദിത്യൻ അകത്തു കടന്നപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“പോകാറായോ?”
“ഉം.”
അവൾ അവന്റെ അരികിലെത്തി. ഒന്നും പറയാതെ ശക്തമായി ചേർത്തുപിടിച്ചു.
രണ്ടുകൈകളും അവന്റെ തോളിനു ചുറ്റും മുറുകി. ആദിത്യൻ ചെറുപ്പത്തിൽ അവളുടെ മകനായി വളർന്നിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ആ നിമിഷത്തിൽ വർഷങ്ങളായി അവൾക്കുള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന മാതൃസ്നേഹം മുഴുവൻ അവനിലേക്കു ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അഞ്ജന അവന്റെ രണ്ടു കവിളിലും
ചുംബിച്ചു.
“വളരെ സൂക്ഷിക്കണം.”