രാധ ചോദ്യം ആലോചിച്ചു.
“ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മരിച്ചശേഷം ആ കോപം കുറ്റബോധമായി മാറി.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവസാനദിവസങ്ങളിൽ അച്ഛനോടു സംസാരിച്ചില്ല.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ അച്യുതന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
തിരികെ വരുമ്പോൾ ചോദിക്കാമെന്ന് കരുതിയ കാര്യങ്ങൾ.
മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട ശരീരം.
അത് അഭിനയിക്കേണ്ടിവരില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.
മാധവന്റെ ദുഃഖത്തിനു സ്വന്തം ഓർമകൾ ഉപയോഗിക്കാം.
“അമ്മ ചെറുപ്പത്തിൽ മരിച്ചു.
അച്ഛൻ കടത്തിൽ മരിച്ചു. ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ ഉടൻ വിശ്വസിക്കില്ല.”
“ശരി,” രാധ പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ ജോലി കൊടുക്കുന്നവരോടു നന്ദിയുണ്ടാകും. അവർ അല്പം കരുണ കാണിച്ചാൽ അതിനെ വിലമതിക്കും.”
“തെക്കേടത്തുകാർ എന്റെ വിശ്വാസം നേടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ?”
“മാധവൻ നന്ദിയുള്ളവനാകും. ആദിത്യൻ ജാഗ്രതയോടെ തുടരും.”
“രണ്ടുപേരെയും വേർതിരിക്കുന്നത് എളുപ്പമാകുമോ?”
“അതിനാണ് പരിശീലനം.”
അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“മാധവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം?”
“വീണ്ടും തെരുവിലാകുന്നത്.”
“ആഗ്രഹം?”
“സ്ഥിരമായൊരു ജോലി. കിടക്കാൻ സ്ഥലം. ഭക്ഷണം.”
“ദൗർബല്യം?”
ആദിത്യൻ ചിന്തിച്ചു.
“അഭിമാനം. സഹായം ചോദിക്കാൻ മടി.”
“അത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അധികം പ്രകടിപ്പിച്ചാൽ ദരിദ്രനായ യുവാവ് ജോലി നഷ്ടപ്പെടുത്തും.”
“മാധവൻ ചൂഷണം സഹിക്കുമോ?”
“ആദ്യത്തിൽ.”
“എത്രവരെ?”
“വിവരം ലഭിക്കുന്നതുവരെ.”
“അത് ആദിത്യന്റെ മറുപടിയാണ്.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“മാധവൻ എന്തുപറയും?”
“ജോലി നഷ്ടമാകാത്തിടത്തോളം സഹിക്കും. പക്ഷേ അയാൾക്കും ആത്മാഭിമാനമുണ്ട്.”
രാധ തലയാട്ടി.
“ഇപ്പോൾ ശരിയാകുന്നു.”
യാത്രക്കിടെ കരുണൻ രണ്ടുതവണ വഴി മാറ്റി. ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാൻ. ഒരിക്കൽ സാധാരണ ചായക്കടയ്ക്കു മുന്നിൽ നിർത്തി. മൂവരും ചായ കുടിച്ചു. അവിടെ ആദിത്യനെ മാധവൻ എന്ന പേരിലാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്.
“എവിടേക്കാ?” കടക്കാരൻ ചോദിച്ചു.
“ജോലി നോക്കാൻ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“എന്തു ജോലി?”
“വണ്ടി ഓടിക്കാം. കണക്കും വായിക്കാം.”
“ഇവിടെ ജോലി കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”
“കിട്ടുന്നിടത്ത് നോക്കണം.”
മറുപടി സ്വാഭാവികമായി വന്നു.
കടക്കാരൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
കാറിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ രാധ പറഞ്ഞു:
“നന്നായിരുന്നു.”
“അഭിനന്ദിക്കുകയാണോ?”
“വിവരമാണ്.”
“നീ സുമലത ചെറിയമ്മയെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു.”
കരുണൻ തിരിച്ചു വണ്ടിയിൽ കയറിയ നിമിഷം അവന്റെ ജാഗ്രതയും
അഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആദി അത് മുതലെടുത്തു അവന്റെ മനസ്സിനെയും കീഴ്പ്പെടുത്തി. തന്നോട് കള്ളം പറയരുതെന്ന് രണ്ടു പേരോടും നിർദ്ദേശിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവനു അവരെ രണ്ടുപേരെയും പൂർണവിശ്വാസമായി.
ഉച്ചയാകുന്നതിനു മുൻപ് കാർ ആളൊഴിഞ്ഞൊരു വഴിയിലെത്തി. ഒരു വശത്ത് റബ്ബർത്തോട്ടം. മറുവശത്ത് വരണ്ട പാടം. കരുണൻ വാഹനം മന്ദമാക്കി.
“പിന്നിൽ വന്ന ജീപ്പ് രണ്ടാംതവണയും തിരിഞ്ഞു,” അവൻ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ പിന്നിലെ ചില്ലിലൂടെ നോക്കി. ദൂരെയായി പഴയൊരു ജീപ്പ്. അതിലെ ആളുകളെ വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല.
“നമ്മളെ പിന്തുടരുകയാണോ?”
“ഉറപ്പില്ല.”
“വേഗം കൂട്ടരുത്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “സംശയം തോന്നും.”
കരുണൻ സാധാരണവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോയി. അടുത്ത വളവിൽ ജീപ്പ് മറഞ്ഞു.
“മുന്നിൽ രണ്ടു വഴികളുണ്ട്,” രാധ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഇടത്തേക്കു പോകണം.”
“വലത്തേക്കു തിരിയൂ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
കരുണൻ ചോദ്യംചെയ്യാതെ അനുസരിച്ചു.
വലത്തുവഴി ചെറിയൊരു ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നിൽ അവസാനിച്ചു. കരുണൻ കാർ നിർത്തി. മൂവരും പുറത്തിറങ്ങി. ക്ഷേത്രം അടഞ്ഞുകിടന്നു. പിന്നിലൂടെ മറ്റൊരു മൺപാത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ചു നിമിഷത്തിനുശേഷം ജീപ്പ് പ്രധാനവഴിയിലൂടെ കടന്നുപോയി. തിരിഞ്ഞുവന്നില്ല.
“നമ്മളെയല്ല,” രാധ പറഞ്ഞു.
“അല്ലെങ്കിൽ മൺപാത അറിയാത്തതുകൊണ്ട് വിട്ടുപോയി,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
കരുണൻ കാറ്റിലേക്കു മുഖമുയർത്തി.
“ലൂപിൻ ഗന്ധമില്ല.”
“മനുഷ്യരായിരിക്കാം.”
“അല്ലെങ്കിൽ ഗന്ധം മറച്ചിരിക്കാം,” രാധ പറഞ്ഞു.