രാമനും വിഷ്ണുവും ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെയാണ് ഇരുന്നത്.
ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ, അപർണ, അമൃത എന്നിവർക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
മീര മാത്രം ഉടൻ ചോദിച്ചു:
“എന്ത് പൂജ?”
“കുട്ടികൾ അറിയേണ്ടതല്ല,” മാലിനി പറഞ്ഞു.
“ആദിയേട്ടന് അറിയാമല്ലോ.”
“അവൻ കാരണവനാണ്.”
മീര
അതിൽ തൃപ്തയായില്ല.
“വലിയ പൂജയാണോ?”
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“കുറച്ച് പ്രത്യേകമാണ്.”
“അപ്പോൾ ആദിയേട്ടന്റെ മുഖം എല്ലാവർക്കും അറിയുന്നതല്ലേ നല്ലത്?” മീര ചോദിച്ചു. “പ്രശസ്തനായാൽ കൂടുതൽ ആളുകൾ പൂജ ചെയ്യാൻ വിളിക്കില്ലേ?”
സുമലത ചിരിച്ചു.
“ഈ കുടുംബത്തിലെ പുരുഷന്മാർ ചെയ്യുന്ന ചില പൂജകൾക്ക് പ്രശസ്തി സഹായമല്ല, മോളേ. ആരും തിരിച്ചറിയാത്തതാണ് നല്ലത്.”
മീരയ്ക്ക് അത് കൂടുതൽ കൗതുകമുണ്ടാക്കി.
“ആരും കാണാത്ത പൂജയോ?”
“ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ,” മായ അവളുടെ ഇലയിലേക്കു പപ്പടം പൊട്ടിച്ചിട്ടു.
സാവിത്രി സുമലതയെ നോക്കി.
“ആദ്യത്തെ പൂജ എത്ര അടിയന്തരമാണ്?”
“ഇതിനകം അല്പം വൈകി.”
സുമലതയുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.
“അദ്ദേഹം നാളെതന്നെ പുറപ്പെടുന്നതാണ് നല്ലത്.”
അദ്ദേഹമോ? ആദി മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. കാരണവനെ ചെറിയമ്മയും ബഹുമാനിക്കുന്നോ?
“നാളെയോ?” അഞ്ജന ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആശങ്ക മറയ്ക്കാനായില്ല.
“അതെ.”
“സ്ഥാനമേറ്റ അടുത്ത ദിവസംതന്നെ?”
“ഇനിയും വൈകുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.”
ഈ സംഭാഷണത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവർ നാലോ അഞ്ചോ പേർ മാത്രമാണെന്ന് ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവന്റെ അച്ഛന്റെയും ചെറിയച്ഛന്റെയും മരണത്തിനുശേഷം ആരെങ്കിലും പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം. രാജകീയമായി കാരണവർ സ്ഥാനമേറ്റെന്നു പുറത്തറിഞ്ഞാലും ആദിത്യന്റെ മുഖം എല്ലാവർക്കും പരിചിതമല്ല. ബാല്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലാണ് കഴിഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷം പുറത്തുള്ളവരെ കാണാതെ പഠനത്തിലും ഇല്ലത്തിന്റെ ഭൂമികളിലുമായിരുന്നു.
അതൊരു മറയാകാം.
സുമലത അതുതന്നെ പറഞ്ഞു.
“മഹാദേവൻ തിരുമേനിയുടെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണശേഷം ചിലർ ഈ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഇല്ലത്തിലെ സ്ഥിരം ആളുകളുടെ മുഖങ്ങൾ അവർക്കു പരിചിതമായിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.”
അവൾ ‘ചാരന്മാർ’ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല.
പക്ഷേ അർഥം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഉണ്ണി ചെറുപ്പകാലം മുഴുവൻ നീലകണ്ഠത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് പൊതുചടങ്ങുകളിലൊന്നും പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് നിരീക്ഷിച്ചവർ ഉണ്ടായിരുന്നാലും അദ്ദേഹം എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്.”
“നിരീക്ഷിച്ചവർ?” വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. “ആരാണ് നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നത്?”
രാമനും നെറ്റിചുളിച്ചു.
“ഉണ്ണി എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? എന്താണ് ഈ പ്രത്യേക പൂജ?”
സാവിത്രിയുടെ മുഖം കടുത്തു.
“സമയം വരുമ്പോൾ പറയാം.”
“കുടുംബത്തിലെ മരുമക്കളായ ഞങ്ങൾ അറിയാൻ പാടില്ലേ?” വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
അവളുടെ മറുപടി അന്തിമമായിരുന്നു.
വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും അതേ അസന്തോഷം തെളിഞ്ഞു. ഇത്തവണ അത് ആദിത്യൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
സാവിത്രി സുമലതയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
“ഉണ്ണിയോടൊപ്പം ആരാണ് പോകുന്നത്?”
“ഇല്ലത്തിൽനിന്ന് ആരും വേണ്ട.”
അഞ്ജന ഉടൻ എതിർത്തു.
“ഒറ്റയ്ക്കോ?”
“ഒറ്റയ്ക്കല്ല. എന്റെ ഇല്ലത്തിൽനിന്ന് വിശ്വസിക്കാവുന്ന രണ്ടുപേരെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ നാളെ പുലർച്ചെ എത്തും.”
“ആരൊക്കെ?” സാവിത്രി ചോദിച്ചു.
“ഒരാൾ എന്റെ ചെറിയച്ഛന്റെ മോൻ, വഴികളും പ്രദേശവും നന്നായി അറിയുന്നയാൾ. മറ്റൊരാൾ വകേലൊരു ചിറ്റയുടെ മോൾ, ആവശ്യമായ സഹായത്തിനായി. ഇരുവരുടെയും മുഖം ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ആരും തിരിച്ചറിയില്ല.”
“പൂജ എവിടെയാണ്?” രാമൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
സാവിത്രി പറഞ്ഞു:
“അതിനെക്കുറിച്ച് ഇനി ഇവിടെ സംസാരിക്കേണ്ട.”
ആദിത്യൻ ഇതുവരെ മിണ്ടാതിരിക്കുകയായിരുന്നു.
നാളെത്തന്നെ പോകണമെന്ന് അവന് ഇഷ്ടമായില്ല. പുതിയ കാരണവർ എന്ന നിലയിലെ കാര്യങ്ങളല്ല കാരണം.