വാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇന്നുരാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങൂ. നാളെമുതൽ നിന്റെ ഓരോ വാക്കും ചുവടും മറ്റൊരാളുടേതായിരിക്കണം.”
“മാധവന്റേത്.”
“അതെ.”
സുമലത പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മേശയ്ക്കരികിൽ നിന്നു. മങ്ങിയ മേൽമുണ്ടും വ്യാജരേഖകളും അവിടെ കിടന്നു.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽ കണ്ട രഹസ്യം സുമലതയോട് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജനയോടു ചെയ്ത കള്ളസത്യം മനസ്സിൽനിന്നു മാറിയില്ല.
നാളെ ആദിത്യൻ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിൽനിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനാകും.
അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് ദരിദ്രനായൊരു യുവാവ് ഗ്രാമവഴിയിലൂടെ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കു നടക്കും.
മാധവൻ.
ആദിത്യൻ വിളക്കിന്റെ നാളം താഴ്ത്തി. കട്ടിലിൽ കിടന്നു. കണ്ണുകൾ അടച്ചപ്പോൾ ലളിതയുടെ ഓർമകളും അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുനീരും സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പുകളും ഒന്നിനുമുകളിൽ ഒന്നായി മനസ്സിലേക്കുവന്നു.
പക്ഷേ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
ചിന്തകൾ പതുക്കെ മങ്ങി.
അൽപസമയത്തിനകം അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു.
പുലർച്ചെ ഉണർന്നപ്പോൾ ആദിത്യന് ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ താൻ എവിടെയാണെന്നു മനസ്സിലായില്ല. ഏതോ ഒരു സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നു അവൻ ഉറങ്ങിയപ്പോൾ. മുറിയുടെ മുകളിലെ കൊത്തുപണികളുള്ള മരക്കൂര. ജനാലപ്പാളികളുടെ വിടവിലൂടെ കടന്നുവന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം. മേശപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്ന പഴയ മേൽമുണ്ട്. അതിനരികിൽ വ്യാജരേഖകളും കുറച്ച് നാണയങ്ങളും.
മാധവൻ.
ആ പേര് ഓർമയിലെത്തിയതോടെ കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി തിരിച്ചുവന്നു.
കാരണവർ സ്ഥാനാരോഹണം.
അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുനീർ.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽ കണ്ട മുദ്രവച്ച ഓർമകൾ.
അവളുടെ അറിവില്ലാതെ നടത്തിയ മാനസികപ്രയോഗം.
അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ കൈവച്ച് ചെയ്ത കള്ളസത്യം.
പിന്നെ സുമലത വിശദീകരിച്ച ദൗത്യം.
ആദിത്യൻ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
ശരീരത്തിന് ആവശ്യത്തിന് വിശ്രമം ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജനയോട് ചെയ്ത വാഗ്ദാനം ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ ഭാരം വർധിച്ചു.
ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ല.
വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ നിമിഷംതന്നെ അതു പൂർണസത്യമല്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
അധികാരം ആദ്യദിവസംതന്നെ തന്നെ കള്ളം പറയിച്ചോ?
അല്ലെങ്കിൽ അധികാരത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തി സ്വന്തം തീരുമാനത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ?
ജനാലയ്ക്കപ്പുറം പക്ഷികൾ ഉണർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം. പടിപ്പുരയ്ക്കരികിൽ ഒരു വാഹനത്തിന്റെ എഞ്ചിൻ മൃദുവായി മുഴങ്ങുന്നു.
സുമലതയുടെ ആളുകൾ എത്തിയിരിക്കണം.
ആദിത്യൻ കട്ടിലിൽനിന്നിറങ്ങി.
കുളിമുറിയിലേക്കു പോകുന്നതിനുമുമ്പ് കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. ഇന്നലെ കാരണവനായി സ്ഥാനമേറ്റപ്പോൾ ധരിച്ച പട്ടുമുണ്ടും മേൽമുണ്ടും മുറിയുടെ ഒരുഭാഗത്ത് മടക്കിവച്ചിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്നത് അതിന്റെ വിപരീതമായ വസ്ത്രങ്ങൾ.
നിറം മങ്ങിയ പരുത്തിമുണ്ട്.
പലതവണ കഴുകിയതുകൊണ്ട് മൃദുവായി മാറിയ മേൽമുണ്ട്.
വളരെ സാധാരണമായൊരു ഷർട്ട്.
അരികുകൾ പഴകിയ തുണിസഞ്ചി.
മാധവനെ കണ്ടാൽ ആരും പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കാരണവനെന്നു കരുതരുത്.
അവൻ കുളിച്ചു. മുടിയിൽ എണ്ണ പുരട്ടിയില്ല. പതിവുപോലെ നന്നായി ചീകിയുമില്ല. കുറച്ചു ദിവസമായി യാത്രചെയ്യുന്ന ഒരാളുടെ അലങ്കോലാവസ്ഥ നിലനിർത്തി. രുദ്രാക്ഷമാല അഴിച്ച് പെട്ടിയിൽ വെച്ചു. സ്വർണമോതിരവും വെള്ളിത്താക്കോലും താലത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
വളകൾ പുറത്തുനിന്നു കാണില്ല. അവയെ പൂർണമായി അടക്കിവച്ചാൽ ആദിത്യന്റെ കൈകളിൽ സാധാരണ ചർമ്മം മാത്രം.
അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ മറവ്.
വസ്ത്രം ധരിച്ചശേഷം അവൻ കണ്ണാടിയിൽ വീണ്ടും നോക്കി.
പുതുശ്ശേരി കാരണവർ അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടില്ല.
തോളുകളുടെ നിലയിലും കണ്ണുകളിലെ നേരിട്ടുള്ള നോട്ടത്തിലും ഇപ്പോഴും അധികാരത്തിന്റെ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദരിദ്രനായൊരു യുവാവ് ആളുകളുടെ കണ്ണിലേക്കു ഇങ്ങനെ നോക്കുമോ?