ഭയം.
അവിശ്വാസം.
പിന്നെ അടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്ന വേദന.
നിന്റെ അച്ഛനും ആദ്യമൊക്കെ അങ്ങനെതന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.
ആ വാക്ക് മറക്കാനായില്ല.
അവൻ വെളുത്ത കസവുമുണ്ട് ധരിച്ചു. പൊൻകരയുള്ള മേൽമുണ്ട് തോളിലിട്ടു. മുത്തച്ഛൻ നൽകിയിരുന്ന പഴയ രുദ്രാക്ഷമാല കഴുത്തിലണിഞ്ഞു. അച്യുതന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ഇന്നത് ധരിക്കണമെന്ന് കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങി പടിക്കെട്ടിന്റെ മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ നിശ്ചലനായി.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു.
മുന്നിലെ നാലുകെട്ടിന്റെ തൂണുകളെല്ലാം മാവിലയും കുരുത്തോലയുംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ഓരോ വാതിലിനുമുകളിൽ തേങ്ങപ്പൂക്കുലകൾ. വരാന്തകളിൽ നിരനിരയായി ചെറുവിളക്കുകൾ. മുറ്റത്തിന്റെ നാലു കോണുകളിലും വലിയ പിച്ചളനിലവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. മധ്യത്തിലെ പൂജാവൃത്തത്തിനുചുറ്റും അരിമാവുകൊണ്ട് വിശാലമായ കളം വരച്ചിരുന്നു. കറുപ്പ്, ചുവപ്പ്, മഞ്ഞ, വെള്ള എന്നീ നിറങ്ങൾ ചേർന്ന് താമരയുടെ രൂപം.
മുറ്റത്തുനിന്ന് പടിപ്പുരവരെ നീണ്ടുപോകുന്ന വഴിയിൽ പൂക്കൾ വിതറിയിരുന്നു.
ഇതെല്ലാം എപ്പോഴാണ് ഒരുക്കിയത്?
താൻ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന സമയത്ത് പുലർച്ചെമുതൽ ഇല്ലത്തിലെ ജോലിക്കാരും തൊഴിലാളികളും മാറ്റമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചിരിക്കണം. അകലെയായി ബാലാമണി ചില സ്ത്രീകൾക്ക് നിർദേശം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാർത്യായനി പിച്ചളപ്പാത്രങ്ങളിൽ പൂക്കൾ നിറക്കുന്നു. തങ്കവും രാധയും മിനിയും അതിഥികൾക്കുള്ള ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നു. കേശവൻ പുറത്തിറങ്ങിയെത്തുന്ന ആളുകളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
താഴെയെത്തിയ ആദിത്യനെ കണ്ടതും അടുത്തുനിന്ന തൊഴിലാളികൾ എഴുന്നേറ്റു.
“ഉണ്ണിത്തമ്പുരാനേ.”
ചിലർ കൈകൂപ്പി.
ചിലർ തലകുനിച്ചു.
ഇത്രയും കണ്ണുകൾ ഒരേസമയം തന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ചുവടുകൾ
അറിയാതെ മന്ദമായി. ഇന്നലെവരെ ഈ വീട്ടിലെ അവകാശിയായിരുന്നു, ഉണ്ണിയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആളുകൾ കാണുന്നത് കാരണവനാകാൻ പോകുന്ന മനുഷ്യനെയാണ്. തമ്പുരാനെയാണ്.
വരാന്തയുടെ നടുവിൽ സാവിത്രി കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
വെളുത്ത പട്ടുസാരിയും വീതിയേറിയ സ്വർണക്കരയും. കഴുത്തിൽ പഴയ മാലകൾ. മുടി പൂർണമായി വെളുത്തിരുന്നെങ്കിലും മുഖത്ത് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ കർത്താവിന്റെ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൾ ചിരിച്ചു.
“അവസാനം എഴുന്നേറ്റല്ലോ.”
“അല്പം വൈകി.”
“അല്പമോ?”
“ഏഴ് നിമിഷം മാത്രമേ എടുത്തുള്ളൂ.”
അരികിലുണ്ടായിരുന്ന നന്ദന ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“എട്ട്.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“നീ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നോ?”
“കാരണവന്റെ ആദ്യത്തെ വാക്കുതെറ്റിക്കൽ രേഖപ്പെടുത്തണമല്ലോ.”
സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ഇന്നെങ്കിലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വഴക്കുകൂടാതെ ഇരിക്കണം.”
“ഞാൻ വഴക്കൊന്നും തുടങ്ങിയില്ല,” രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം പറഞ്ഞു.
സാവിത്രി തലകുലുക്കി.
“വരൂ, ഉണ്ണീ. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോകണം.”
കുടുംബക്ഷേത്രം ഇല്ലത്തിന്റെ തെക്കുകിഴക്കുഭാഗത്തായിരുന്നു. ഉയർന്ന ചുറ്റുമതിലിനുള്ളിൽ ചെറിയ ശ്രീകോവിൽ. പുറത്തു വലിയ ആൽമരം. അതിന്റെ വേരുകൾക്കരികിൽ നാഗപ്രതിഷ്ഠകൾ. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള കൽപ്പടികളിൽ നനഞ്ഞ പൂക്കൾ വിതറിക്കിടന്നു.
സാവിത്രിയും ആദിത്യനും മുന്നിൽ നടന്നു. പിന്നാലെ കേശവനും രണ്ടു പൂജാരിമാരും. മറ്റുള്ള കുടുംബാംഗങ്ങൾ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങിന് ഇല്ലത്തിൽത്തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ ചെരിപ്പഴിച്ചു. കൽത്തറയിലെ തണുപ്പ് കാലിലൂടെ ശരീരത്തിലേക്കു കയറി.
അകത്തെ ദേവീപ്രതിഷ്ഠയ്ക്കു മുന്നിൽ വലിയ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. പൂജാരി ആദിത്യന്റെ പേരും നക്ഷത്രവും ചൊല്ലി. തുടർന്ന് പുതുശ്ശേരി വംശത്തിലെ പഴയ കാരണവന്മാരുടെ പേരുകൾ ഓരോന്നായി ഉച്ചരിച്ചു.