പുറത്തുനിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ ഒന്നും ലഭിക്കില്ല.
ഗന്ധം പിന്തുടരാനാവില്ല.
കാവൽക്കാരുടെ സ്വഭാവം
കണക്കാക്കാനാവില്ല.
അകത്തെ ആളുകളുടെ നീക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാവില്ല.
“അപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“വേറെ വഴിയുണ്ട്,” രാധ പറഞ്ഞു. “അകത്തുകയറാതിരിക്കുക.”
“അത് വഴിയല്ല.”
“അപകടം മനസ്സിലാക്കാതെ കയറുന്നത് ആത്മഹത്യയായേക്കാം.”
“അതുകൊണ്ടാണ് മാധവൻ പോകുന്നത്. ആദിത്യനല്ല.”
കരുണൻ മേശയുടെ അരികിൽ കൈവച്ചു.
“ഇപ്പോൾ അവിടെ ഡ്രൈവറുടെ ഒഴിവുണ്ട്. നാളെ വേറൊരാളെ നിയമിച്ചാൽ ഈ അവസരം നഷ്ടപ്പെടും.”
“അതെ.”
അന്ന് രാത്രി മൂവരും മാറിമാറി കാവലിരുന്നു. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിനുചുറ്റുമുള്ള അസ്വാഭാവികമായ ശൂന്യതയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തെങ്കിലും പുതിയൊരു ഉത്തരവും ലഭിച്ചില്ല.
പുലർച്ചെ മഴ മാറിയിരുന്നു.
കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് മങ്ങിയ ചുവപ്പുനിറം പടർന്നപ്പോൾ ആദിത്യൻ മാധവനായി മാറി.
പഴകിയ വസ്ത്രം.
തോളിൽ തുണിസഞ്ചി.
കൈയിൽ വ്യാജരേഖകൾ.
മുഖത്ത് ക്ഷീണം.
നടപ്പിൽ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിലും അധികാരമില്ല.
കരുണൻ അവനെ പ്രധാനവഴിക്കടുത്തിറക്കി. രാധ സുരക്ഷിതവീട്ടിൽ തുടർന്നു.
“ഇല്ലത്തിന്റെ മറയ്ക്കകത്തു കടന്നശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ ഗന്ധം കിട്ടാതാകാം,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരികെ വരേണ്ട സമയം നിശ്ചയിക്കരുത്.”
“മൂന്നുദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സന്ദേശവും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ?”
“അപ്പോൾ പടിപ്പുരയ്ക്കകത്തേക്കു വരരുത്. ആദ്യം പുറത്തുള്ള നീക്കങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക.”
കരുണൻ തലയാട്ടി.
ആദിത്യൻ നടന്നുതുടങ്ങി.
പാത ഇരുവശത്തും കൃഷിഭൂമിയിലൂടെ നീണ്ടു. ഇടയ്ക്കിടെ കാളവണ്ടികളും തൊഴിലാളികളും കടന്നുപോയി. ആരും അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുര കാണാനായി.
പുതുശ്ശേരിയെക്കാൾ ചെറുതായിരുന്നു. എന്നാൽ നിർമ്മിതിയിൽ മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ഗാംഭീര്യം. ഉയർന്ന കൽമതിൽ. ഇരുണ്ട മരവാതിൽ. അതിനു മുകളിൽ പഴയൊരു ചിഹ്നം.
പരസ്പരം മുറിച്ചുകടക്കുന്ന മൂന്ന് വൃത്തങ്ങൾ.
ആദിത്യൻ പടിപ്പുര കടന്ന നിമിഷം എന്തോ മാറിയതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
ശബ്ദങ്ങൾ മങ്ങിയില്ല.
കാഴ്ചയ്ക്കു വ്യത്യാസമില്ല.
എന്നാൽ
വായുവിൽ സ്വാഭാവികതയില്ല. കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ ഗന്ധമില്ല. മുറ്റത്ത് മണ്ണുണ്ട്. എങ്കിലും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല.
കരുണൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.
ആ സ്ഥലം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗത്തെ വിഴുങ്ങുന്നു.
മുറ്റത്തിന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
“ആരാണ്?”
“മാധവൻ.”
“എന്തു വേണം?”
“ഡ്രൈവറെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”
അയാൾ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ കാര്യസ്ഥനാണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി. പേര് ഗോപാലൻ നായർ.
“ആരാണു പറഞ്ഞത്?”
“ചന്തയിൽ കേട്ടതാണ്.”
“മുമ്പ് വണ്ടിയോടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എവിടെ?”
മാധവനായി പഠിച്ച കഥ ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. കാര്യസ്ഥൻ ഇടയ്ക്കിടെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയെങ്കിലും വലിയ പൊരുത്തക്കേടൊന്നും കണ്ടെത്തിയില്ല.
“വരൂ.”
അയാൾ ആദിത്യനെ ഉള്ളിലെ വരാന്തയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
വിക്രമൻ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അറുപതിനോടടുത്ത പ്രായം. തടിച്ച ശരീരം. വെളുത്ത മുണ്ടും ഷർട്ടും. കണ്ണുകളിൽ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നോട്ടം മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കൈകൂപ്പി.
“പേര്?”
“മാധവൻ.”
“ബ്രാഹ്മണനാണോ?”
“അതെ.”
“എന്നിട്ടും ഡ്രൈവറുടെ ജോലി?”
“വിശപ്പിനു ജാതിയില്ലല്ലോ, തിരുമേനി.”
വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം കൗതുകം തെളിഞ്ഞു.
“വിദേശകാർ ഓടിക്കുമോ?”
“ഓടിക്കും.”
“മെഴ്‌സിഡീസ്?”
“മോഡൽ അനുസരിച്ച് ഗിയറിന്റെ സ്വഭാവം മാറാം. പക്ഷേ ഓടിക്കാൻ കഴിയും.”
“ബി.എം.ഡബ്ല്യു?”
“കഴിയും.”
“അംബാസഡർ?”
“അതും.”
“അറ്റകുറ്റപ്പണി?”
“വലിയ തകരാറുകൾ മാറ്റാൻ അറിയില്ല. പക്ഷേ എഞ്ചിൻ ശബ്ദത്തിലെ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാം. ടയർ, പ്ലഗ്, ബെൽറ്റ്, ഫ്യൂസ് പോലുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാം.”
വിക്രമൻ വീണ്ടും കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. കടം. മരിച്ച അച്ഛൻ. നഷ്ടപ്പെട്ട വീട്. മുൻജോലി. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ആദിത്യൻ തയ്യാറാക്കിയ മറുപടി നൽകി.