ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ പതിച്ചു.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം ലളിതയുടെ
മനസ്സിൽ കടന്നത് ഓർമവന്നു. അതിനുശേഷം അവളുടെ ഓർമയിൽ മറ്റൊരു വിശദീകരണം പതിപ്പിച്ചതും. അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ കൈവച്ച് നടത്തിയ കള്ളസത്യവും.
താൻ അതേ വഴിയുടെ തുടക്കത്തിലാണോ?
അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ മാറ്റം സുമലത ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ ഉടൻ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചില്ല. പകരം കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിലുള്ള ചെറിയ പാത്രത്തിൽനിന്ന് ചന്ദനം എടുത്ത് ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു.
“ഇത് സാധാരണ അനുഗ്രഹമല്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “വേട്ടയ്ക്കിറങ്ങുന്നവന് ഗുരു നൽകുന്ന അടയാളമാണ്.”
“എനിക്ക് ഇനിയും അനുഗ്രഹം വേണമോ?”
“എത്ര ശക്തിയുണ്ടെങ്കിലും വേണം.”
സുമലത ഒരു നിമിഷം മടിച്ചശേഷം അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു, എന്നിട്ട് മെല്ലെ അവന്റെ അധരങ്ങളിൽ ചുംബിച്ചു.
ആലിംഗനത്തിലോ ആ ചുംബനത്തിലോ കാമമോ അവകാശവാദമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളായി പരിശീലിപ്പിച്ച ശിഷ്യനോടുള്ള ഗുരുവിന്റെ കരുതലും, യാത്രയ്ക്കു വിടുന്ന മകനോടുള്ള അമ്മയുടെ ഉത്കണ്ഠയും, സ്നേഹിക്കുന്നവനെ നഷ്ടപെടുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ വേദനയും മാത്രം.
ആദിത്യൻ അവളുടെ തോളിൽ മുഖം ചേർത്തു.
“ഇത് അമ്മയോടു നൽകിയ വാക്കിന്റെ ലംഘനമല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
സുമലതയുടെ നെഞ്ചിൽ ചെറിയൊരു ചിരി ഉയർന്നു.
“ഒരു ആലിംഗനവും ഒരു ഉമ്മയും ആ വാക്കിന്റെ ലംഘനമല്ല. നീയുമായി അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ രതിയിൽ ഏർപ്പെടുകയില്ല എന്നെ ഉള്ളു.”
അവൾ അല്പം മാറി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
“നീ എത്ര വളകളുടെ ധാരകനായാലും, എത്ര വലിയ കാരണവനായാലും, എന്റെ മനസ്സിൽ നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ മകനാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ ചൂടായി പടർന്നു.
അഞ്ജനയുടെ സ്നേഹം പുലർച്ചെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയെന്നു ഭയന്നിരുന്നു. പിന്നീട് അത് തിരികെ ലഭിച്ചു. ഇപ്പോൾ സുമലതയുടെ വാക്കുകളും.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അമ്മമാരുടെ
സ്ഥാനങ്ങൾ പരസ്പരം കവർന്നെടുക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് അവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദേവികയുടെ ഓർമ.
അഞ്ജനയുടെ കരുതൽ.
സുമലതയുടെ പരിശീലനവും സംരക്ഷണവും.
ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തമായ സ്നേഹമായിരുന്നു.
“തിരികെ വരും,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
“വരാമെന്ന് വാക്കുതരരുത്. നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്കു വാക്കു നൽകുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്.”
“അപ്പോൾ എന്താണ് പറയേണ്ടത്?”
“തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും എന്നു പറയൂ.”
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.
“തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”
“അത്രമതി.”
സുമലത അവനെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
പള്ളിമേടയുടെ പിന്നിലെ കാവിനപ്പുറം രണ്ടുപേർ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
ഒരാൾ മുപ്പതിനടുത്തു പ്രായമുള്ള പുരുഷൻ. കറുത്ത നിറം. അധികം ഉയരമില്ലെങ്കിലും ഉറച്ച ശരീരം. മുഖത്ത് ചെറിയ താടി. സാധാരണ മുണ്ടും ഇരുണ്ട ഷർട്ടുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ നേരെ നിന്നു.
അരികിൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചിനോടടുത്തു പ്രായമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. സാധാരണ കോട്ടൺ സാരി. മുടി ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. വസ്ത്രത്തിലോ ഭാവത്തിലോ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന ഒന്നുമില്ല. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ചലനവും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇവൻ കരുണൻ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “എന്റെ ചെറിയച്ഛന്റെ മകൻ.”
കരുണൻ കൈകൂപ്പി.
“തിരുമേനി.”
“ഇപ്പോൾ ആ വിളി വേണ്ട,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “ഇല്ലത്തിന്റെ അതിർത്തി കടന്നാൽ ഞാൻ മാധവനാണ്.”
കരുണൻ തലയാട്ടി.
“ശരി.”
“ഇവൾ രാധ. എന്റെ അമ്മവഴിയിലുള്ള അകന്ന ബന്ധമാണ്.”
രാധയും കൈകൂപ്പി.
“ഇരുവരും ചെറുപ്പം മുതൽ പരിശീലനം നേടിയവരാണ്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “വഴികൾ കണ്ടെത്താനും ആളുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനും ഗന്ധം പിന്തുടരാനും ഇവർക്കു കഴിയും. കളരിയും ആയുധങ്ങളും അറിയാം. രോഗബാധിതരെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള പരിശീലനവുമുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“ഇരുവരും ലൂപിനുകളാണോ?”
“അതെ.”
കരുണന്റെയും
രാധയുടെയും മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടായില്ല.