ചിരി അടക്കിയതാണോ, ദേഷ്യമാണോ തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
അരമണിക്കൂറിനുശേഷം കോളേജിനു മുന്നിലെത്തി.
ആദിത്യൻ കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങി വാതിൽ തുറക്കാൻ ചെന്നു. അതിനു മുൻപ് അപർണതന്നെ വാതിൽ തുറന്നു.
“ഡ്രൈവർ.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“പറയൂ.”
“ഉച്ചയ്ക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ വരണം.”
“ശരി.”
നന്ദിയില്ല.
പുഞ്ചിരിയില്ല.
അവൾ തിരിഞ്ഞു കോളേജിന്റെ കവാടത്തിലേക്കു നടന്നു.
ആദിത്യൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിൽ കയറി.
ഇവളുടെ അഹങ്കാരം അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ അവസാനിപ്പിക്കണം.
മനസ്സുകൊണ്ടോ വളകൊണ്ടോ അല്ല.
വാക്കുകൊണ്ട്.
ഒരുപക്ഷേ നല്ലൊരു മറുപടികൊണ്ട്.
ആ ചിന്തയോടെ കാർ മുന്നോട്ടെടുത്തു. റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലേക്കു നോക്കിയ നിമിഷം അവന്റെ കൈ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി.
അപർണ കവാടത്തിലേക്കു പോയിരുന്നില്ല.
അവൾ ഇപ്പോഴും അവൻ ഇറക്കിയ അതേ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
നേരെ കാറിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ട്.
അല്ല.
കാറിലേക്കല്ല.
റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിക്കുള്ളിലെ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ.
അവളുടെ പച്ചകലർന്ന കണ്ണുകൾ അവനെ നോക്കി തിളങ്ങി. കാർ ദൂരെ നീങ്ങിയിട്ടും ആ കണ്ണുകളുടെ നോട്ടം ആദിത്യനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അപ്പോൾ അവന് ആദ്യമായി ഒരു സംശയം ഉയർന്നു. അപർണയുടെ കടുത്ത ഭാവം അഹങ്കാരമായിരുന്നോ? അതോ മാധവന്റെ മുഖത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആദിത്യനെ അവൾ ഇതിനകം തിരിച്ചറിഞ്ഞോ? അവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു പേടി വന്നു.
അധ്യായം 4 ശുഭം. കഥ തുടരും…