പിന്നീട് അതേ കൈകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകി.
മനുഷ്യരുടെ വാക്കുകളെ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നത് അപകടകരമാണെന്ന് ആ രാത്രി പഠിച്ചു.
കറുത്ത വള അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചലിച്ചു.
രാധ അവന്റെ തൊട്ടരികിൽ
ഇരിക്കുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം സ്പർശിക്കാൻ വലിയ ശക്തി ആവശ്യമില്ല.
വഞ്ചനയുണ്ടോ എന്നറിയാം.
മറ്റാരുടെയെങ്കിലും നിർദേശം അവളിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ എന്നും.
അവൻ വലതുകൈ മേൽമുണ്ടിന്റെ മടക്കിനടിയിൽ മറച്ചു. കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി അല്പം ഉണർത്തി.
തണുപ്പ് കൈത്തണ്ടയിലൂടെ പടർന്നു.
അപ്പോഴാണ് അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ കൈവച്ച് ചെയ്ത സത്യം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്.
ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ല.
രാധ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ അംഗമല്ല.
അതുകൊണ്ട് വാഗ്ദാനം ലംഘിക്കുന്നില്ലെന്ന് പറയാം.
ആ ന്യായീകരണം എത്ര എളുപ്പത്തിൽ വന്നുവെന്നത് ആദിത്യനെ ഭയപ്പെടുത്തി.
മഹാദേവനും ഓരോ അതിരും ഇത്തരത്തിൽ തന്നെയായിരിക്കുമോ കടന്നത്?
ആദ്യം ഒരു ന്യായീകരണം.
ഇവൾ കുടുംബാംഗമല്ല.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
ദൗത്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്.
അതിനു ശേഷം സ്വന്തം മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന അവസാനത്തെ വാദം.
ഞാൻ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നില്ല. സത്യം മാത്രമാണ് പരിശോധിക്കുന്നത്.
ആദിത്യൻ മേൽമുണ്ടിനടിയിൽ മുറുകിയിരുന്ന കൈ അയച്ചു.
കൈത്തണ്ടയിലൂടെ പടർന്ന തണുപ്പ് അപ്രത്യക്ഷമായി. കറുത്ത വള പൂർണമായി ഉണരുന്നതിനുമുൻപേ അതിനെ ഉള്ളിലേക്കു തിരിച്ചയച്ചു.
രാധ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ നടന്ന പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്കു യാതൊരു ധാരണയുമില്ല.
അവളുടെ വിശ്വാസത്തെ ആദിത്യൻ ഇതിനകം സംശയിച്ചിരുന്നു.
ഇനി അവളുടെ സ്വകാര്യതയും അപഹരിച്ചാൽ അവൾക്കും തനിക്കുമിടയിൽ ബാക്കിയാവുന്നത് എന്താണ്?
അനുസരണം.
അത് വിശ്വാസമല്ല.
ഹരിഹരന്റെ വഞ്ചനയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ മറ്റുള്ളവരെ സ്വന്തം ചിന്തയുടെ തടവുകാരാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഹരിഹരൻ തന്നിൽനിന്ന് എന്താണ് വ്യത്യാസം?
“രാധേ,” ആദിത്യൻ വിളിച്ചു.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്താ?”
“നിന്നോട് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
“ചോദിക്കൂ.”
“സുമലത ചെറിയമ്മ നിന്നെ എന്തിനാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്?”
രാധ ഉടൻ മറുപടി
പറഞ്ഞില്ല. ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് പ്രദേശം അറിയാം. ഔഷധങ്ങളെക്കുറിച്ചും.”
“അത്ര മാത്രമോ?”
“അല്ല.”
അവൾ മടിയിലെ രേഖകൾ മടക്കി സഞ്ചിയിലിട്ടു.
“മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ലയിച്ചുചേരാൻ എനിക്ക് കരുണനെക്കാൾ എളുപ്പമാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളോട് സംസാരിക്കാം. വീടുകളിലേക്കു പ്രവേശിക്കാം. പ്രസവം, ഔഷധം, രോഗം എന്നിവയെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചാലും സംശയം കുറവായിരിക്കും.”
“നീ ഇതിനു മുൻപ് ഇത്തരം ദൗത്യത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“രണ്ടുവർഷം മുൻപ് കിഴക്കൻ മലനിരകളിൽ. ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ തുടർച്ചയായി കന്നുകാലികൾ കാണാതാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം മൂന്ന് മനുഷ്യരും.”
“കാരണം?”
“ഒരു ലൂപിൻ.”
“അവനെ കൊന്നോ?”
രാധയുടെ മുഖം നിമിഷനേരം മുറുകി.
“ഇല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവൻ വേട്ടയാടിയതല്ല.”
ആദിത്യൻ കാത്തിരുന്നു.
രാധ തുടർന്നു:
“പൂർണചന്ദ്രരാത്രികളിൽ മാറ്റം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. കുടുംബം അവനെ ഒരു പഴയ കൽമുറിയിൽ പൂട്ടിയിടാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ വാതിൽ തകർന്നു. കാട്ടിലേക്ക് ഓടി. കന്നുകാലികളെ കൊന്നു. മനുഷ്യരുടെ മരണത്തിന് അവനാണ് കാരണമെന്നു ഗ്രാമം കരുതി.”
“അല്ലായിരുന്നോ?”
“മനുഷ്യരെ കൊന്നത് മറ്റൊരാളാണ്. സാധാരണ മനുഷ്യൻ. ലൂപിന്റെ ആക്രമണമെന്നു തോന്നിക്കാൻ മൃതദേഹങ്ങളിൽ മുറിവുണ്ടാക്കി.”
“എന്തിനായിരുന്നു?”
“ഭൂമിതർക്കം. കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ സ്ഥലം അയാൾക്കു വേണമായിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ ലൂപിന് എന്തായി?”
“അവനെ സുരക്ഷിതമായ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കു മാറ്റി. രൂപാന്തരം നിയന്ത്രിക്കാൻ പരിശീലനം നൽകി.”
“മനുഷ്യനായ കൊലയാളി?”