ആദിത്യൻ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ പുറംതലം സ്പർശിച്ചു.
അവിടെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.
ചടങ്ങ് ശരിയായി പൂർത്തിയായെന്ന ആശ്വാസം.
ആദിത്യൻ കാരണവനായതിലുള്ള സന്തോഷം.
അതിനു താഴെ ചെറിയൊരു ആശങ്ക.
അവൻ ഒരു മൃദുവായ നിർദേശം രൂപപ്പെടുത്തി.
വിളക്കിലേക്കു നോക്കൂ.
ലളിതയുടെ കൈകൾ നിശ്ചലമായി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നടുവിലെ വലിയ വിളക്കിൽ പതിഞ്ഞു.
ശാന്തമാകൂ.
അവളുടെ ശ്വാസം മന്ദമായി.
ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം അകന്നുപോകട്ടെ.
ലളിതയുടെ വിരലുകളിൽനിന്ന് പൂവ് താഴേക്കുവീണു. കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നെങ്കിലും അവയിലെ
ജാഗ്രത മങ്ങി. ശരീരം നേരെ നിന്നു. ബോധം ഉറക്കത്തിന്റെയും ഉണർവിന്റെയും ഇടയിലുള്ള നിലയിലേക്കു വഴുതി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുന്നിലെത്തി.
“അത്തേ.”
പ്രതികരണമില്ല.
“എന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
ലളിത വളരെ ചെറുതായി തലയാട്ടി.
കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഒരാളെ ഇങ്ങനെ പൂർണമായി നിശ്ചലമാക്കുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. മനസ്സിൽ വിജയത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ചൂട് ഉയർന്നു.
അതോടൊപ്പം ഭയവും.
ഇത് എത്ര എളുപ്പമാണ്.
ഒരാളുടെ സ്വതന്ത്രബോധം അടക്കി സ്വന്തം നിർദേശം അനുസരിപ്പിക്കുക.
മഹാദേവന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ശക്തിയോടുള്ള അതിരുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നതുപോലെ.
ആദിത്യൻ ആ ചിന്ത തള്ളിമാറ്റി.
ഇപ്പോൾ ഉദ്ദേശ്യം മറക്കരുത്.
അവൻ കറുത്ത വള തെളിഞ്ഞ കൈ ലളിതയുടെ നെറ്റിയിൽവച്ചു.
സ്പർശിച്ച നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ വീടുപോലെ മുന്നിൽ തുറന്നു.
ആദ്യം പുറംതലത്തിലുള്ള ഓർമകൾ.
സാവിത്രിയുടെ മകളായി വളർന്ന ബാല്യം.
സഹോദരന്മാരായ മഹാദേവനും ഹരിദേവനും.
മൂത്ത സഹോദരിയായി ഹരിദേവനെ ശാസിച്ചതും സംരക്ഷിച്ചതും.
മഹാദേവന്റെ അഹങ്കാരം ബാല്യത്തിൽത്തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ.
ഹരിദേവന്റെ മൃദുസ്വഭാവം.
രാമനുമായുള്ള വിവാഹം.
ഗൗരിയുടെയും പാർവ്വതിയുടെയും ജനനം. ഈ ഓർമ വന്നപ്പോൾ അവനെന്തോ പന്തികേടു തോന്നി.
കുടുംബത്തിൽനിന്നു മാറി ഭർത്താവിനൊപ്പം കഴിഞ്ഞ ആദ്യവർഷങ്ങൾ.
പിന്നെ വീണ്ടും പുതുശ്ശേരിയിലേക്കുള്ള വരവ്.
ആദിത്യൻ ഓർമകളിലൂടെ ആഴത്തിലേക്കു നീങ്ങി.
അഞ്ജന പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലേക്കു വന്ന ദിവസം തെളിഞ്ഞു.
വളരെ ചെറുപ്പമായൊരു സ്ത്രീ. പതിനെട്ടു തികഞ്ഞോ എന്ന് ആരും സംശയിച്ചു പോകുന്ന രൂപം.
ഭയം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച കണ്ണുകൾ.
മഹാദേവന്റെ പിന്നിൽ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്ന രൂപം.
ലളിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഉയർന്ന കോപം.
എന്നാൽ ആ കോപം അഞ്ജനയോടുമാത്രമായിരുന്നില്ല.
മഹാദേവനോടായിരുന്നു കൂടുതൽ.
ഇവിടെയും നേരത്തെ അനുഭവിച്ച അതെ അസ്വസ്ഥത ആദിയെ പിടികൂടി. അവൻ തുടർന്നു.
ദേവികയുമായുള്ള നിയമപരമായ ബന്ധം അവസാനിക്കുന്നതിനുമുൻപ് മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കൊണ്ടുവന്നതിനോട്.
കുടുംബത്തെ ഒരിക്കൽക്കൂടി അപമാനത്തിലാക്കിയതിനോട്.
സ്വന്തം തീരുമാനത്തിനെതിരെ ആരും സംസാരിക്കില്ലെന്ന അവന്റെ അഹങ്കാരത്തോട്.
പക്ഷേ കാലം കടന്നപ്പോൾ ആ കോപം വഴിമാറി.
മഹാദേവനെ നേരിടാൻ ലളിതയ്ക്കായില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ കാരണവൻ. കറുത്ത വളയുടെ ധാരകൻ. സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് പോലും പൂർണമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യൻ.
അതുകൊണ്ട് അടക്കിവച്ച കോപം അഞ്ജനയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
അഞ്ജനയുടെ മൗനം ലളിത ദൗർബല്യമായി കണ്ടു.
അവളുടെ ഭയം കപടതയായി കരുതി.
മഹാദേവന്റെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നത് സമ്മതമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു.
ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു നീങ്ങി.
അഞ്ജനയോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ അടിയിൽ മറ്റൊരു വികാരം കണ്ടെത്തി.
ഭയം.
സാധാരണ ഭയമല്ല.
ഒരു പ്രത്യേക സംഭവവുമായി ബന്ധമുള്ള ഭയം.
ആദിത്യൻ അതിനെ പിന്തുടർന്നു.
ഓർമകളുടെ ഒഴുക്ക് പെട്ടെന്ന് മങ്ങി.
മുന്നിൽ ഇരുണ്ടൊരു ഭിത്തി ഉയർന്നു.
അവൻ നിശ്ചലമായി.
ലളിത സ്വാഭാവികമായി മറന്ന ഓർമയല്ല അത്. കാലം മായ്ച്ചതുമല്ല. മനഃപൂർവം വേർതിരിച്ച് അടച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
മനസ്സിന്റെ ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ മുദ്രവച്ചിരുന്നു.
ആ മുദ്രയുടെ അരികിലൂടെ കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള ഊർജം സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.