ചടങ്ങ് അവസാനിച്ചു.
വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞു.
പൂക്കൾ നിലത്തുവീണു.
ആദിത്യൻ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
അവൻ സ്വന്തം
സാന്നിധ്യത്തെയും അതിൽ ചേർത്തു. സംശയം തോന്നാതിരിക്കാനായി.
ശേഷം അവസാനത്തെ നിർദേശം നൽകി.
ഉണരൂ.
ലളിതയുടെ കണ്ണുകൾ രണ്ടുതവണ ചിമ്മി.
ശ്വാസം പെട്ടെന്ന് ആഴമായി. ശരീരം അല്പം മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു. കൈയിൽനിന്ന് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന പൂക്കളും താഴേക്കുവീണു.
“അയ്യോ.”
അവൾ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി.
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം ഉടൻ പിൻവലിച്ചു. കൈത്തണ്ട വീണ്ടും സാധാരണയായി.
“എന്തുപറ്റി, അത്തേ?”
ലളിത കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി.
“ഒന്നുമില്ല. വിളക്കിലേക്കു നോക്കിനിന്നപ്പോൾ തല ഒന്ന് കറങ്ങിയതുപോലെ.”
“രാവിലെമുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ.”
“അതാവും.”
അവൾ നിലത്തുവീണ പൂക്കൾ എടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞു. ആദിത്യനും സഹായിച്ചു. ലളിതയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ കാര്യമായ മാറ്റങ്ങളില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ കുനിഞ്ഞു പൂക്കൾ എടുക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ മുലച്ചാൽ ആദിയെ പരമാവധി കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലളിത അത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ കൈകൾ മേൽമുണ്ടിന്റെ മടക്കിലേക്കു മാറ്റി.
“ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞല്ലോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“കഴിഞ്ഞു.”
“ഞാൻ എന്തെങ്കിലും മറന്നോ?”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം വേഗത്തിലായി.
“ഇല്ല.”
ലളിത അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“നിന്റെ മുഖം എന്താ വിളറിയിരിക്കുന്നത്?” അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“വിശപ്പായിരിക്കും.”
“നീയും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.” അവൾ കൈകൾ മെല്ലെ അവന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നും താഴോട്ടു നെഞ്ച് വഴി ഇറക്കി അവന്റെ വയറ്റിൽ കൈ വച്ചു പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
അവൾ സംശയിച്ചില്ല. അവസാനത്തെ വിളക്കിന്റെ തിരി താഴ്ത്തിയശേഷം പിച്ചളത്താലം കൈയിലെടുത്തു.
“വരൂ. ഇല്ലത്തിൽ എല്ലാവരും കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കും.” അവൾ വശ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു.
പള്ളിമേടയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒരിക്കൽ പിന്നോട്ടുനോക്കി.
മുകളിലെ പൂജാമുറി വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. എന്നാൽ
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് താൻ കണ്ട ഓർമകൾ അവിടെ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
ലളിതയുടെ മനസ്സിലെ മുദ്ര തുറന്നിട്ടില്ല.
അതിനെ തകർത്തുമില്ല.
എങ്കിലും അതിനുള്ളിലൂടെ കടന്നു.
അതുകൊണ്ട് മുദ്രയ്ക്ക് കേടുണ്ടായിരിക്കുമോ?
ലളിതയ്ക്ക് പിന്നീട് ഓർമകൾ സ്വയം തിരികെ വരുമോ?
കറുത്ത വളയുടെ പഴയ അടയാളം താൻ സ്പർശിച്ചതിലൂടെ മറ്റാരെങ്കിലും അതറിഞ്ഞിരിക്കുമോ?
ഉത്തരമില്ല.
താൻ കണ്ടത് സുമലതയോട് ഉടൻ പറയണോ? ഉടനെ വേണ്ടായിരിക്കും എന്നവന് തോന്നി.
പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് കണ്ടതിന്റെ യഥാർഥ അർഥം മനസ്സിലാക്കണം. ലളിതയുടെ ഓർമ യാഥാർഥ്യമാണോ, കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് സൃഷ്ടിച്ച വ്യാജദൃശ്യമാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാതെ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല.
അവർ ഇല്ലത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ പരസ്പരം അധികം സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ ലളിത അവനോടു ചേർന്ന് നടന്നു. അവർ നടക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ നിതംബത്തിൽ ഉരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവൾ അവനോടു കൂടുതൽ ചേർന്നു നടന്നു.
അവൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു അവളുടെ നിതംബത്തിൽ മെല്ലെ അമർത്തി. അവളിൽ നിന്നു എതിർപ്പ് ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, ലളിത ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ വിശപ്പിനെയും ദിവസത്തെ ചടങ്ങുകളെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദിത്യൻ ആവശ്യമായിടത്ത് മൂളി. പുറമേ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഭാവം നിലനിർത്തി അവൻ അവളുടെ നിതംബങ്ങളെ തഴുകി നടന്നു.
പടിപ്പുരയിലെത്തിയപ്പോൾ ഊട്ടുപുരയിൽനിന്നുള്ള മണം അവരെ തേടിയെത്തി.
നെയ്യ്.
വറുത്ത മസാലകൾ.
പായസം.
പപ്പടം.
മാംസവിഭവങ്ങൾ.
ലളിത ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും മണം വന്നിട്ടും നീ വിശപ്പുകൊണ്ട് വീഴാതിരുന്നത് അത്ഭുതം.”
ആദിത്യനും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കാരണവനായിട്ട് ആദ്യദിവസംതന്നെ പൂജാമുറിയിൽ ബോധംകെട്ടുവീണാൽ മോശമല്ലേ.”