അവസാനം വിക്രമൻ കാര്യസ്ഥനെ നോക്കി.
“ഒരു മാസം നോക്കാം.”
ആദിത്യൻ
കൈകൂപ്പി.
“നന്ദി, തിരുമേനി.”
“താമസിക്കാൻ പിന്നിലെ ഡ്രൈവർമുറി ലഭിക്കും. ഭക്ഷണം അടുക്കളയിൽനിന്ന്.”
അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ നിലയിൽനിന്ന് ഒരാൾ ഇറങ്ങിവന്നത്.
ഭൈരവൻ.
ഉയരമുള്ള ശരീരം. വിലയേറിയ വസ്ത്രം. മുഖത്ത് സ്ഥിരമായ അഹങ്കാരം.
മുറ്റത്ത് ഒരു കൗമാരക്കാരിയായ ജോലിക്കാരി ചൂലുകൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. ഭൈരവൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ചൂലിന്റെ അറ്റം അവന്റെ ചെരിപ്പിൽ തട്ടി.
“കണ്ണില്ലേ?”
അവൾ ഭയത്തോടെ തലകുനിച്ചു.
“ക്ഷമിക്കണം, തമ്പുരാനേ.”
ഭൈരവൻ അവളുടെ നിതംബത്തിൽ കൈകൾ വച്ചു ശക്തിയായി ഉടച്ചു. എന്നിട്ട് അവളുടെ വയറ്റിൽ പിടിച്ചു ശക്തിയായി തള്ളി. പെൺകുട്ടി നിലത്തുവീണു. കൈയിലെ ചൂൽ അകലേക്കു തെറിച്ചു.
വിക്രമൻ എല്ലാം കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഭൈരവൻ മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിരുന്ന മോട്ടോർസൈക്കിളിൽ കയറി. ആദിത്യനെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.
“പുതിയ ഡ്രൈവറാണോ?”
“അതെ,” കാര്യസ്ഥൻ പറഞ്ഞു.
“മോഷ്ടാവല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിക്കോ.”
അവൻ വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പൊടി ഉയർത്തി പുറത്തേക്കുപോയി.
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടായില്ല.
എന്നാൽ ഉള്ളിൽ ഒരു ചിന്ത ഉയർന്നു.
അച്ഛന്റെ മുന്നിൽത്തന്നെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകുമ്പോൾ ഇവൻ എങ്ങനെയായിരിക്കും?
മധ്യമകനായ മിഥുനെ അവൻ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
ഗോപാലൻ നായർ അവനെ വാഹനപ്പുരയിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ കറുത്തനിറമുള്ള പഴയൊരു ബെൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ആദ്യം ഇത് കഴുകൂ.”
ആദിത്യൻ സഞ്ചി മാറ്റിവച്ച് ജോലിക്കിറങ്ങി. വാഹനത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും ശ്രദ്ധിച്ചു. പുറമേ പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും എഞ്ചിൻ നന്നായി പരിപാലിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നിലെ വലതുവശത്ത് പുതിയൊരു ചുരണ്ടൽ. അകത്തെ സീറ്റിൽ വുൾഫ്സ്ബേൻ പോലൊരു ഗന്ധമുണ്ടാകേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇല്ലത്തിന്റെ മറ കാരണം ഒന്നും തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
കാർ കഴുകിത്തീർക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ ഓടിവന്നു.
“മാധവാ, വിക്രമൻ തമ്പുരാൻ വിളിക്കുന്നു.”
ആദിത്യൻ വരാന്തയിലെത്തി.
“വണ്ടി ഓടിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.
“കഴിയും.”
“എന്റെ മകളെ കോളേജിൽ വിടണം. ഉടൻ തിരിച്ചുവരണം.”
“ശരി.”
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയം ഉയർന്നു.
ഇന്ന് ആദ്യമായി കണ്ട ഒരാളോടൊപ്പം സ്വന്തം ഏകമകളെ അയയ്ക്കുകയാണോ?
അത് വിശ്വാസമല്ല.
അലക്ഷ്യമാണോ?
അതോ ഈ ഇല്ലത്തിൽ ഒരു സാധാരണ ഡ്രൈവർക്കു ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ലെന്ന അമിതവിശ്വാസമോ?
പടികളിൽ കാലടിശബ്ദം കേട്ടു.
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അപർണ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.
ആധുനികരീതിയിൽ തുന്നിയ ചുരിദാർ. ഇളം പച്ചയും വെള്ളയും ചേർന്ന വസ്ത്രം. തോളിലൊരു പുസ്തകസഞ്ചി. നീണ്ട മുടി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം ആദിത്യന് അവൾ ദേവി പ്രതിമയിൽ നിന്നിറങ്ങിവന്നതുപോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ മുഖത്ത് ദേവിയുടെ കരുണയില്ല.
കടുപ്പം മാത്രം.
“പുതിയ ഡ്രൈവറാണോ?” അവൾ അച്ഛനോടു ചോദിച്ചു.
“അതെ. മാധവൻ.”
അപർണ ആദിത്യനെ തലമുതൽ കാലുവരെ ഒന്നു നോക്കി. പിന്നെ കാറിലേക്കു നടന്നു.
ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു.
അവൾ നന്ദിപറയാതെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ കയറി.
യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യത്തെ പത്ത് നിമിഷം ആരും സംസാരിച്ചില്ല. ആദിത്യൻ വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദവും റോഡും ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ പിന്നിലേക്കു നോക്കി.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടുമുട്ടി.
അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ പച്ചകലർന്നവയായിരുന്നു.
അസാധാരണമായ തെളിച്ചം.
ആദിത്യൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചില്ല.
മുഖം കൂടുതൽ കടുപ്പിച്ച് പുറത്തേക്കു നോക്കി.
വലിയ തമ്പുരാട്ടി.
ആദിത്യൻ ചുണ്ടുകൾ മുന്നോട്ടുതള്ളി ചെറുതായി മുഖംചുളിച്ചു.
അത് കണ്ണാടിയിൽ പതിഞ്ഞെന്ന് വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്.
അപർണ വീണ്ടും അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു തെളിച്ചം വന്നതുപോലെ തോന്നി.