“അവനെ നിയമത്തിനു വിട്ടു.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. കഥ പറയുമ്പോൾ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഭാവമോ അസ്വാഭാവികമായ മടിയോ കാണാനില്ല.
“നിനക്ക് എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആരാണ് നിർദേശം നൽകിയത്?”
“സുമച്ചേച്ചി.”
“എന്തുപറഞ്ഞു?”
“നിങ്ങളുടെ ജീവൻ ദൗത്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണെന്ന്.”
“ഞാൻ തെറ്റായൊരു തീരുമാനം എടുത്താൽ?”
രാധയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി
ചുരുങ്ങി.
“മുന്നറിയിപ്പ് നൽകണം.”
“ഞാൻ കേട്ടില്ലെങ്കിൽ?”
“അപകടത്തിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം.”
“അതിന്റെ അർഥം?”
“നിങ്ങൾ നിരപരാധിയായ ഒരാളെ ആക്രമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ തടയും.”
മറുപടി അത്ര ഉറച്ചതായിരുന്നു ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഞാൻ നിന്റെ കാരണവനല്ലേ?”
“അതെ.”
“എന്നിട്ടും തടയുമോ?”
“വേട്ടക്കാരുടെ ആദ്യകടമ വളധാരകന്റെ ഓരോ തീരുമാനവും അനുസരിക്കുകയല്ല.”
“പിന്നെ?”
“വളധാരകൻ സ്വന്തം ശക്തിയുടെ ഇരയാകാതെ സംരക്ഷിക്കലാണ്.”
ആദിത്യൻ ജനാലയ്ക്കു പുറത്തേക്കു നോക്കി.
രാധയുടെ വാക്കുകൾ സുമലതയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.
“ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാൻ സുമച്ചേച്ചി പറഞ്ഞപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല,” രാധ തുടർന്നു. “പക്ഷേ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥം ആക്രമണത്തിനുമുന്നിൽ ശരീരം വയ്ക്കുക മാത്രമല്ല. ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തീരുമാനത്തിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കേണ്ടിവരും.”
“എന്നെ തടയാൻ നിനക്കു കഴിയുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
“ശക്തികൊണ്ട് കഴിയില്ല.”
“പിന്നെ?”
“പറയേണ്ടത് പറയും. അതിനു ശേഷം നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കും.”
“അപ്പോൾ നിന്റെ ആത്യന്തികമായ വിശ്വസ്തത ആരോടാണ്? സുമലതയോടോ? എന്നോടോ?”
“കടമയോട്.”
കാറിനുള്ളിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.
മുൻസീറ്റിൽ കരുണൻ റോഡിൽനിന്നു കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു:
“എന്നോടും അതേ ചോദ്യം ചോദിക്കാനാണെങ്കിൽ മറുപടി അതുതന്നെ.”
ആദിത്യൻ അവനെ നോക്കി.
“നീ ഞങ്ങളുടെ സംസാരം കേൾക്കുകയായിരുന്നോ?”
“ഈ ചെറിയ കാറിനുള്ളിൽ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്.”
“ഞാൻ നിന്നോട് തെറ്റായ കാര്യം ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞാൽ?”
“ആദ്യമായി അത് തെറ്റാണെന്ന് പറയും.”
“അനുസരിക്കില്ലേ?”
“നിങ്ങൾ കാരണവനായതുകൊണ്ട് ഓരോ ഉത്തരവും ശരിയാകണമെന്നില്ല.”
അവരുടെ മറുപടികൾ ആദിത്യന് പൂർണമായ ആശ്വാസം നൽകിയില്ല. എന്നാൽ അന്ധമായ വിധേയത്വത്തേക്കാൾ വിശ്വസിക്കാവുന്നതായി തോന്നി.
ചോദ്യം ചെയ്യാതെ എല്ലാം അനുസരിക്കുമെന്ന് രണ്ടുപേരും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അതായിരുന്നേനേ കൂടുതൽ സംശയകരം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തനിക്കു വേണ്ടത്
താൻ കൽപ്പിക്കുന്നത് അണ വിത്യാസമില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന രണ്ടാളുകളെയായിരുന്നു. കരുണൻ വഴിയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനാൽ ആദി ആ അവസരം മുതലെടുത്തു, കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി.
അവൻ രാധയുടെ മനസ്സിൽലേക്കു കടന്നു ലളിതയുടെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കിയത് പോലെ അവളെയും കീഴടക്കി.
ചെറിയൊരു വിജയം മാത്രം.
എങ്കിലും അതിന്റെ ആശ്വാസം അവന് ആവശ്യമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ സീറ്റിലേക്കു ചാഞ്ഞിരുന്നു.
കാർ പ്രധാനവഴി വിട്ട് ചെറുതായൊരു ഗ്രാമപാതയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ഇരുവശത്തും നെൽപ്പാടങ്ങൾ. മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞ ചെറിയ ചാലുകൾ. അകലെയായി മലകളുടെ മങ്ങിയ രൂപം.
രാധ വീണ്ടും മാധവന്റെ രേഖകൾ തുറന്നു.
“ഇനി കഥയുടെ ബാക്കി.”
“ഇനിയും ഉണ്ടോ?”
“തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധയോടെ ചോദ്യംചെയ്താൽ തെറ്റരുത്.”
അവൾ ഒരു പഴയ കടലാസ് അവന് നൽകി. മംഗലപുരത്തെ ഇല്ലത്തിന്റെ ഏകദേശരൂപം വരച്ചിരിക്കുന്നു.
“മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ കുളം. കിഴക്കുഭാഗത്ത് സർപ്പക്കാവ്. വീട്ടിനു പിന്നിൽ മൂന്ന് ഏക്കർ നെൽപ്പാടമുണ്ടായിരുന്നു. കടക്കാർ ഭൂമി പിടിച്ചെടുത്തശേഷം ഇല്ലം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.”
“യഥാർഥ മാധവന്റെ അച്ഛൻ എന്ത് വ്യാപാരമാണ് ചെയ്തത്?”
“നാളികേരവും ജാതിക്കയും വാങ്ങിവിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രണ്ടുവർഷം തുടർച്ചയായി നഷ്ടം. പിന്നീട് പലിശയ്ക്കു കടം. അവസാനം ഭൂമി പോയി.”
“മാധവന് അച്ഛനോട് കോപമുണ്ടോ ?”