മൂവരും വീണ്ടും കാറിലേക്കു കയറി. മൺപാതയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് മറ്റൊരു വഴിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ആദിത്യൻ ഇരുവരുടെയും പ്രതികരണം മനസ്സിൽ രേഖപ്പെടുത്തി.
അവർ ഭയന്നില്ല.
അനാവശ്യമായ ആക്രമണത്തിനൊരുങ്ങിയില്ല.
കരുണൻ വാഹനം നിയന്ത്രിച്ചു. രാധ പുറത്തുള്ള അടയാളങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു.
പരിശീലനം വ്യക്തമായിരുന്നു.
കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിലും അവരുടെ പ്രവർത്തനം വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ
ഗ്രാമാതിർത്തിയിലെ സുരക്ഷിതവീട്ടിലെത്തി.
പ്ലാനാശ്ശേരി അവിടെനിന്ന് നാലു കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ ഭൂമി അതിനേക്കാൾ അടുത്തുതന്നെ ആരംഭിച്ചു. പ്രധാനവഴിയിൽനിന്ന് മാറിയ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്. ചുറ്റും റബ്ബർത്തോട്ടവും കുറ്റിച്ചെടികളും.
പുറത്തുനിന്നു നോക്കിയാൽ വർഷങ്ങളായി വലിയ അറ്റകുറ്റപ്പണിയൊന്നും നടന്നിട്ടില്ലെന്നു തോന്നും.
ചുമരിലെ ചുണ്ണാമ്പ് ഇളകിയിരിക്കുന്നു.
ഓടുകളിൽ പായൽ.
വരാന്തയിലെ മരക്കസേരയുടെ ഒരു കാൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ അകത്തെ പൂട്ടുകളും ജനാലകളുടെ കൊളുത്തുകളും പുതിയത്.
“പുറത്തുള്ള അശ്രദ്ധ മനഃപൂർവമാണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“അതെ,” രാധ പറഞ്ഞു. “സുരക്ഷിതവീട് പുതിയതായി തോന്നരുത്.”
കരുണൻ കാർ വീടിന്റെ പിന്നിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് മാറ്റി. മുകളിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകളും പഴയ ചാക്കുകളും വിരിച്ചു. ദൂരത്തുനിന്ന് വാഹനം ശ്രദ്ധിക്കാനാവില്ല.
വീടിനകത്ത് മൂന്ന് ചെറിയ മുറികൾ.
മുന്നിലെ മുറിയിൽ സാധാരണ കട്ടിൽ.
നടുവിൽ മേശയും പഴയ അലമാരയും.
അടുക്കളയിൽ മൺപാത്രങ്ങളും വിറകും.
പിൻവാതിലിനു പുറത്തു കിണർ.
“വെള്ളം ഉപയോഗിക്കാമോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ട്,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
രാധ അലമാര മാറ്റി. പിന്നിലെ ചുമരിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന പിടി വലിച്ചു. കല്ലിന്റെ ഒരു ഭാഗം അകത്തേക്കു നീങ്ങി.
താഴേക്കു പോകുന്ന പടികൾ തെളിഞ്ഞു.
രഹസ്യായുധമുറി.
അകത്ത് കല്ലുചുമരുകൾ. ഈർപ്പം തടയാൻ എണ്ണപുരട്ടിയ മരപ്പാളികൾ. ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള രണ്ടാമത്തെ വാതിൽ.
രാധ താക്കോൽ ആദിത്യന് നൽകി.
“ഇനി ഇത് നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ.”
ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് ചില പെട്ടികൾ നേരത്തേ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ കൊണ്ടുവന്നവയും കരുണൻ താഴെയെത്തിച്ചു.
ആദ്യപ്പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറന്നപ്പോൾ മങ്ങിയ വെള്ളിത്തിളക്കം വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.
അകത്ത് ചെറുകത്തികൾ, നീളം കൂടിയ രണ്ടുവാളുകൾ, വേർതിരിച്ചുവച്ച കുന്തമുനകൾ, അമ്പുകളുടെ അഗ്രങ്ങൾ, കൈത്തണ്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കാവുന്ന
നേർത്ത ലോഹക്കുരുക്കൾ എന്നിവ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഓരോ ആയുധവും എണ്ണ പുരട്ടിയ കട്ടിയുള്ള തുണിയിൽ പ്രത്യേകം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ആദിത്യൻ ഒരു ചെറുകത്തി കൈയിലെടുത്തു.
വെള്ളിയുടെ മൃദുത്വമില്ല. സാധാരണ ഇരുമ്പിനെക്കാൾ അല്പം ഭാരം. വാളിന്റെ അരികിലൂടെ വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള നേർത്തൊരു വര മാത്രം.
“മുഴുവൻ വെള്ളിയല്ല,” രാധ പറഞ്ഞു. “ശുദ്ധവെള്ളി ആയുധത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല. പെട്ടെന്ന് വളയും. ഇതിൽ വെള്ളിയും ഇരുമ്പും വേറെ ചില ലോഹങ്ങളും ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ കത്തിയുടെ തുലനം പരിശോധിച്ചു.
“ലൂപിനെ മുറിച്ചാൽ?”
“സാധാരണ ആയുധത്തിന്റെ മുറിവ് വേഗത്തിൽ ഭേദമാകും. ഇതിന്റെ മുറിവ് ഭേദമാകാൻ സമയം എടുക്കും. വെള്ളിയുടെ അംശം ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചാൽ രോഗശാന്തി കൂടുതൽ മന്ദമാകും.”
കരുണൻ മറ്റൊരു പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് കട്ടിയുള്ള കണ്ണാടിപ്പാത്രങ്ങൾ. ഓരോന്നിനും മെഴുകുകൊണ്ട് അടച്ച മൂടികൾ. ചിലതിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ. മറ്റുചിലതിൽ പൊടികൾ. ഒന്നിൽ എണ്ണപോലുള്ള ഇരുണ്ട ദ്രാവകം.
രാധ കയ്യുറ ധരിച്ചശേഷം കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ചെറിയ സഞ്ചി എടുത്തു.
“ചന്ദ്രദമനി.”
ആദിത്യൻ തുണി പൂർണമായി തുറക്കാതെതന്നെ കയ്പുള്ള ഗന്ധം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഹരിഹരൻ കാണിച്ച അതേ ഔഷധസസ്യം.
വുൾഫ്സ്ബേൻ.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് കൂടുതൽ അപകടകരമല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.