അവർ ലളിതമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ചോറ്, പരിപ്പ്, അച്ചാർ. രാധ അധികവിഭവങ്ങൾ ഒന്നും തയ്യാറാക്കിയില്ല.
“ഇന്ന് മുതൽ മാധവന്റെ ഭക്ഷണം,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ജോലി കിട്ടിയാൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽ നല്ല സദ്യ കിട്ടുമല്ലോ.”
“കിട്ടിയാലും ആദ്യദിവസം വിശന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ പെരുമാറണം. എന്നാൽ അമിതമായി കഴിച്ചാൽ സംശയമാകും.”
“വിശന്നവൻ അധികം കഴിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ?”
“ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിൽ വളർന്നവൻ മര്യാദ പാലിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“മാധവനെ എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ നിനക്കറിയാം.”
“അതുകൊണ്ടാണ്
പരിശീലനം.”
ഭക്ഷണശേഷം അവർ വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള പ്രതിരോധങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.
ഓരോ ജനാലയിലും അകത്തുനിന്നുള്ള ഇരുമ്പുകൊളുത്തുകൾ.
പിൻവാതിലിനരികിൽ നേർത്ത മണിനൂൽ.
മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ ഒളിപ്പിച്ച വെള്ളിക്കുരുക്കുകൾ. ആക്രമിക്കാൻ അല്ല, കയറുന്ന ജീവിയുടെ ഗന്ധവും രക്തവും ശേഖരിക്കാനായി.
കിണറിന്റെ കല്ലിനടിയിൽ ചെറിയൊരു സന്ദേശപ്പെട്ടി.
പടിഞ്ഞാറൻ ചുമരിനരികിൽ മൂടിയ വിളക്ക്. അകലെയുള്ള നിരീക്ഷകർക്ക് സിഗ്നൽ നൽകാൻ.
“ഈ വീടിനു ചുറ്റും വേറെ ആളുകളുണ്ടോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“അടുത്തവീട് അരക്കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ്. അവിടെ വയോധികദമ്പതികൾ. നമ്മുടെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല.”
“അവരെ അപകടത്തിലാക്കരുത്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ആക്രമണം സംഭവിച്ചാൽ കിഴക്കോട്ട് പിന്മാറേണ്ടത്. പടിഞ്ഞാറോട്ട് പോയാൽ അവരുടെ വീട്.”
“ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള വേഗവഴി?”
രാധ ഭൂപടത്തിൽ കാണിച്ചു.
“ഈ പാത തോടിലേക്കു പോകും. തോട് കടന്നാൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ തെക്കൻ ഭൂമിയിലേക്ക്. പക്ഷേ മഴയിൽ വെള്ളം കൂടിയാൽ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല.”
“മറ്റൊന്ന്?”
“പ്രധാനവഴി. സുരക്ഷിതം, പക്ഷേ എല്ലാവരും കാണും.”
“മാധവൻ നാളെ പ്രധാനവഴിയിലൂടെ പോകണം.”
“അതെ. ഒളിച്ചുചെല്ലുന്നവനെപ്പോലെ തോന്നരുത്.”
സൂര്യൻ താഴ്ന്നപ്പോൾ വീടിനു ചുറ്റുമുള്ള നിഴലുകൾ നീണ്ടു. രാധ ജനാലകൾ പൂർണമായി അടച്ചില്ല. ലൂപിൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഗന്ധം ലഭിക്കണം.
ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ തല ഉയർത്തി കാറ്റിലേക്കു നോക്കി.
“എന്തെങ്കിലും തോന്നുന്നുണ്ടോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
“നിന്റെ ഗന്ധബോധം സുമലത ചെറിയമ്മയുടേതിനെക്കാൾ ശക്തമാണോ?”
“അല്ല. അവൾ കൂടുതൽ പ്രായമുള്ളവളാണ്. കൂടുതൽ രൂപാന്തരങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. പരിശീലനവും.”
“പൂർണരൂപത്തിലേക്കു മാറാൻ നിനക്കു കഴിയുമോ?”
“കഴിയും.”
“ഹൈബ്രിഡ്?”
“കുറച്ചുസമയം.”
“കരുണന്?”
“രണ്ടും നന്നായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും.”
“പ്രായം കൊണ്ടോ ?”
“പരിശീലനം കൊണ്ടാണ്. എന്റെ പൂർണചെന്നായരൂപം ശക്തമാണ്. ഹൈബ്രിഡ് രൂപത്തിൽ നിയന്ത്രണം കുറവാണ്.”
“ഇന്ന് ആക്രമണമുണ്ടായാൽ?”
“ആദ്യം മനുഷ്യരൂപത്തിൽ. നിർബന്ധമായാൽ മാത്രം മാറും.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“രൂപാന്തരം ഗന്ധത്തിലൂടെ ദൂരെയുള്ള ലൂപിനുകൾ തിരിച്ചറിയും. നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം പൂർണമായി വെളിപ്പെടും.”
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.
ഇവിടെ ഓരോ ശക്തിക്കും വിലയുണ്ട്.
വളകൾക്കും.
ലൂപിൻരൂപത്തിനും.
അറിവിനും.
അധികാരത്തിനും.
ഇരുട്ട് വീണിട്ടും കരുണൻ മടങ്ങിയില്ല.
രാധ ചെറിയ വിളക്ക് മാത്രം തെളിച്ചു. ചിമ്മിനി കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മൂടി. വെളിച്ചം പുറത്തേക്കു ചോരാതിരിക്കാനായി.
അവൾ കഞ്ഞി തയ്യാറാക്കി.
ആദിത്യൻ മേശപ്പുറത്ത് ഭൂപടം വിരിച്ചു. പ്ലാനാശ്ശേരി. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം. സുരക്ഷിതവീട്. കാട്ടുവഴികൾ.
“പ്ലാനാശ്ശേരിയിലെ പഴയ വീട് എവിടെയാണ്?” അവൻ ചോദിച്ചു.
രാധ ഭൂപടത്തിൽ വടക്കുകിഴക്കൻ ഭാഗം ചൂണ്ടി.
“ഇവിടെ. കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ താമസിച്ചിരുന്ന വീട്. ഇപ്പോൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽനിന്നു ദൂരം?”
“നടന്ന് ഒരു മണിക്കൂറിലധികം. കാട്ടുവഴി ഉപയോഗിച്ചാൽ കുറയും.”
“മധ്യേ ഗോഡൗൺ?”
“ഇവിടെ.”
അവൾ അടയാളപ്പെടുത്തി.
വീട്, ഗോഡൗൺ, കാവ്, തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം എന്നിവ ഒരേ വളഞ്ഞ പാതയിൽ വരുന്നതായി ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഈ ഗോഡൗൺ ആരുടേതാണ്?”
“തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ കാർഷികശേഖരം. ഔദ്യോഗികമായി ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല.”