“തീ?”
കരുണൻ മുറിയുടെ കോണിലുള്ള എണ്ണക്കുപ്പികളും കട്ടിയുള്ള തുണിപ്പന്തങ്ങളും കാണിച്ചു.
“ലിച്ചുകൾക്കായി. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടാൽ.”
“ഈ വീട്ടിൽ തീ പിടിച്ചാൽ?”
“ആയുധമുറിയുടെ മേൽക്കൂര കല്ലാണ്. പക്ഷേ എണ്ണ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നതുവരെ തുറക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ മുഴുവൻ മുറിയും വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. വിളക്ക് അണഞ്ഞാലും ആയുധങ്ങൾ കണ്ടെത്താനായി ഓരോ പെട്ടിയുടെയും സ്ഥാനം മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചു.
“രഹസ്യവാതിൽ അകത്തുനിന്നും തുറക്കാമോ?”
രാധ ചുമരിന്റെ അരികിലുള്ള ചെറിയ പിടി കാണിച്ചു.
“ഇവിടെ. പുറത്തുള്ള അലമാര ആരെങ്കിലും
മാറ്റിയാലും ഈ വാതിൽ നേരെ കാണില്ല. മറ്റൊരു മരപ്പാളി അതിനു പിന്നിലുണ്ട്.”
“രണ്ടാമത്തെ വഴി?”
കരുണൻ ആയുധമുറിയുടെ പിൻഭാഗത്തെ തട്ടു മാറ്റി. താഴെ ചെറിയൊരു ഇരുമ്പുപിടി. അത് വലിച്ചപ്പോൾ നിലക്കല്ലിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഉയർന്നു.
ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കം ഇരുട്ടിലേക്കു നീണ്ടു.
“ഇത് എവിടെയെത്തും?”
“കിണറിനപ്പുറത്തെ വരണ്ട ചാലിൽ. ഒരാൾക്കു മാത്രം കടക്കാവുന്ന വീതി. പിന്തുടരുന്നവർക്ക് ഒരുമിച്ച് വരാനാവില്ല.”
“തുരങ്കത്തിന്റെ മറുവശം ആരെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടോ?”
“കുറ്റിച്ചെടികൾക്കടിയിൽ മറച്ചിരിക്കുന്നു. പുറത്തെ കല്ല് അകത്തുനിന്നു മാത്രമേ എളുപ്പത്തിൽ തുറക്കാനാകൂ.”
ആദിത്യൻ തുരങ്കത്തിന്റെ തുടക്കം പരിശോധിച്ചു.
“മൂന്നു വർഷം കൊണ്ട് ഇത്രയും ഒരുക്കിയോ?”
“ഈ വീട് മുൻപും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു,” രാധ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഈ ദൗത്യത്തിനായി ശക്തിപ്പെടുത്തി.”
“ആരാണ് ചെലവ് ചെയ്തത്?”
“പലരും.”
“പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കണക്കിൽ കാണുമോ?”
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
രാധ കരുണനെ നോക്കി.
കരുണൻ പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ ചില ശാഖകൾ സ്വന്തമായി സംഭാവന നൽകി. അസാധാരണസംഭവങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ പഴയൊരു പൊതുനിധിയുണ്ട്.”
“അതിന്റെ കണക്ക് എവിടെയാണ്?”
“സുമച്ചേച്ചിയുടെ അച്ഛന്റെ കൈയിൽ.”
“മടങ്ങിയെത്തിയാൽ എനിക്കത് കാണണം.”
രാധയുടെ പുരികം അല്പം ഉയർന്നു.
“എന്തിന്?”
“ഈ ദൗത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പണവും ആയുധങ്ങളും ആളുകളും എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് കാരണവർ അറിയണം.”
“സംശയമാണോ?”
“ഉത്തരവാദിത്വം.”
കരുണൻ തലയാട്ടി.
“കണക്കുകൾ ലഭിക്കും.”
അവർ മുകളിലേക്കു മടങ്ങി. രഹസ്യവാതിൽ അടച്ചു. അലമാര പഴയസ്ഥാനത്തേക്കു നീക്കി. ചുമരിൽ ഒരു മാറ്റവുമില്ലാത്തതായി.
കരുണൻ യാത്രാവസ്ത്രം മാറ്റി സാധാരണ ഗ്രാമവാസിയുടെ വേഷം ധരിച്ചു. നിറം മങ്ങിയ മുണ്ട്, വീതിയുള്ള ഷർട്ട്, തോളിൽ പഴയ തുണിസഞ്ചി.
“ഇപ്പോൾതന്നെ പോകുകയാണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഗ്രാമം പകൽ
കാണണം. ചന്ത അവസാനിക്കുന്നതിനു മുൻപ് എത്താം.”
“വിവരങ്ങൾ?”
“ഡ്രൈവറുടെ ഒഴിവ്. തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിലെ ഇപ്പോഴത്തെ അംഗങ്ങൾ. കാര്യസ്ഥന്റെ സ്വഭാവം. ഇല്ലത്തിലേക്കുള്ള വഴികൾ. കാവൽക്കാരുടെ എണ്ണം.”
“ലൂപിൻ ഗന്ധം പിന്തുടരരുത്.”
കരുണൻ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നിന്നെ കുടുക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. ഗന്ധം മനഃപൂർവം വിട്ടതാകാം.”
ഒരു നിമിഷം കരുണന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംതൃപ്തിയുടെ മങ്ങിയ തെളിച്ചമുണ്ടായി.
“ശരി.”
“ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ?”
“കന്നുകാലി വാങ്ങാനെത്തിയ ആളാണ്. അടുത്ത ചന്തയിൽ വീണ്ടും വരുമെന്ന് പറയും.”
“എത്രവരെ പോകും?”
“തെക്കേടത്ത് പടിപ്പുരയുടെ പുറത്തുവരെ. അകത്തു കടക്കില്ല.”
“ശ്രദ്ധിക്കണം.”
കരുണൻ പിൻവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങി. തോട്ടത്തിന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോൾ സാധാരണ നടപ്പിലേക്കു മാറി. പരിശീലനം നേടിയ യോദ്ധാവിന്റെ ജാഗ്രത പുറമേ കാണാനില്ല. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം മരങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി.
ആദിത്യൻ വാതിലടച്ചു.
“ഇനി?” അവൻ രാധയോട് ചോദിച്ചു.
“മാധവനെ ഒരുക്കണം.”
രാധ മുന്നിലെ മുറിയിലെ മേശപ്പുറത്ത് രേഖകൾ വിരിച്ചു.
പഴയ ഗ്രാമഭൂപടം.
മംഗലപുരത്തെ ഇല്ലത്തിന്റെ രൂപരേഖ.
വ്യാജമായ കുടുംബവിവരങ്ങൾ.
അച്ഛന്റെ കടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കുറിപ്പുകൾ.
മാധവൻ ജോലി ചെയ്തതായി പറയുന്ന സമ്പന്നകുടുംബത്തിന്റെ പേര്.