ആദിത്യൻ തോളുകൾ അല്പം താഴ്ത്തി. നോട്ടത്തിലെ ഉറപ്പ് കുറച്ചു. മുഖത്ത് ക്ഷീണത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ കൊണ്ടുവന്നു.
സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തോട് പരിചയപ്പെടുത്തി.
“മാധവൻ.”
ശബ്ദത്തിൽ കാരണവന്റെ കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പേര് മാധവൻ.”
ഇത്തവണ ശബ്ദം മൃദുവായി. തൊഴിൽ അപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വിനയം. എന്നാൽ പൂർണമായ വിധേയത്വമല്ല.
അവന് തൃപ്തിയായില്ല.
പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനു മുമ്പ് പലതവണ പരിശീലിച്ചു.
മാധവൻ ദുർബലനല്ല.
അവൻ തകർന്ന കുടുംബത്തിലെ യുവാവാണ്. സ്വത്തും സ്ഥാനവും നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ. എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസവും ആത്മാഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
അതാണ് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്.
വാതിലിൽ മുട്ടുകേട്ടു.
“ഉണ്ണീ?”
അഞ്ജന.
ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു.
അവൾ ആദ്യം അവന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നെ സാധാരണവസ്ത്രങ്ങളിലേക്കും നോക്കി. തോളിൽ തൂക്കിയ പഴകിയ സഞ്ചി കണ്ടപ്പോൾ മുഖത്ത് ആശങ്ക വർധിച്ചു.
“ഇതാണോ യാത്രാവേഷം?”
“അതെ.”
“നിന്നെ കണ്ടാൽ…”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“കാരണവനെപ്പോലെ തോന്നുന്നില്ലേ?”
“എന്റെ മകനെപ്പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.”
അഞ്ജന മുറിയിലേക്കു കടന്നില്ല. വാതിലിനരികിൽത്തന്നെ നിന്നു.
“എല്ലാവരും താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”
“ഞാൻ വരാം.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യൻ വിളിച്ചു.
“അമ്മേ.”
അഞ്ജന നിന്നു.
“ഇന്നലെ പറഞ്ഞതെല്ലാം…”
“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമില്ല. എന്നാൽ വേദന ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ സുരക്ഷിതമായി തിരികെ വരൂ. അതിനുശേഷം സംസാരിക്കാം.”
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.
അഞ്ജന താഴേക്കു പോയി. അവൻ സഞ്ചിയെടുത്ത് പിന്നാലെ നടന്നു.
ഒന്നാം നാലുകെട്ടിലെത്തുമ്പോൾ യാത്രയയപ്പിനായി കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും കാത്തുനിന്നിരുന്നു. സാധാരണ രഹസ്യപൂജയ്ക്കു പോകുന്ന ഒരാളുടെ യാത്രയല്ല. പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ കാരണവർ ആദ്യമായി കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ കടമ ഏറ്റെടുക്കുന്ന ദിവസം.
സാവിത്രി മരക്കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. അരികിൽ പൂജയ്ക്കുള്ള ചെറിയ
താലം. ചന്ദനം, കുങ്കുമം, പൂക്കൾ, തിരി തെളിച്ച വിളക്ക്.
ലളിതയും മാലിനിയും ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം.
ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ, മീര.
അപർണയും അമൃതയും.
കേശവൻ, ബാലാമണി, വീട്ടിലെ ജോലിക്കാർ.
സുമലത മാത്രം അവിടെയില്ല.
അവൾ പള്ളിമേടയിൽ കാത്തിരിക്കുമെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി.
മുറ്റത്തിന്റെ പുറത്ത് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു കാർ നിർത്തിയിരുന്നു. പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ വാഹനങ്ങളിലൊന്നുമല്ല. പഴക്കമുള്ള, ഇരുണ്ട ചാരനിറമുള്ള കാർ. സമ്പന്നകുടുംബത്തിന്റെ വാഹനമെന്നു തോന്നിക്കില്ല. അതേസമയം ദീർഘയാത്രയ്ക്കു അനുയോജ്യമായ നിലയിൽ നന്നായി പരിപാലിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആ കാർ ഓടിച്ചത് ആരാണെന്ന് കാണാനായില്ല. ഡ്രൈവർ പുറത്തുനിന്നില്ല. കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക് അനാവശ്യമായി മുഖം പരിചിതമാകാതിരിക്കാനാകാം.
സാവിത്രി ആദിത്യനെ അടുത്തേക്കു വിളിച്ചു.
അവൻ കാലിൽതൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. അവൾ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ടു.
“ആദ്യം എവിടെയാണെന്നോ എന്തുചെയ്യാനാണെന്നോ എനിക്ക് ചോദിക്കാനാവില്ലെന്ന് സുമ പറഞ്ഞു.”
“തിരിച്ചുവന്നാൽ പറയാം.”
“എല്ലാം പറയേണ്ട. നീ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അവൾ അവന്റെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“അവശ്യത്തിനുമപ്പുറം ധൈര്യം കാണിക്കരുത്. ഭയപ്പെടേണ്ട സമയത്ത് ഭയപ്പെടാൻ അറിയുന്നതും ബുദ്ധിയാണ്.”
“ശ്രദ്ധിക്കാം.”
ലളിത അടുത്തുവന്നു. ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ അവളിൽ ഇല്ലെന്ന് മുഖത്തുനിന്നു മനസ്സിലായി. അവൾ സാധാരണ സ്നേഹത്തോടെ ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ തൊട്ടു.
ആ സ്പർശം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
അവളുടെ മനസ്സിൽ താൻ നിർബന്ധിച്ച് മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന സംശയം വീണ്ടും ഉയർന്നു. അത് പരിശോധിക്കാൻ വീണ്ടും വള ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. ഇപ്പോൾ താൻ ചെയ്യേണ്ടത് അവളെ നിരീക്ഷിക്കുകയാണ്.
“വേഗം തിരിച്ചുവരണം,” ലളിത പറഞ്ഞു.
“ഉം.”
മാലിനിയുടെ അനുഗ്രഹം കുറച്ചുകൂടി ഔപചാരികമായിരുന്നു. വിഷ്ണു യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സാവിത്രിയുടെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ മിണ്ടാതായി.