കരുണൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിൽ കയറി. രാധ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ആദിത്യന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. സുമലത
വാതിൽ അടച്ചു.
കാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി.
പള്ളിമേട പിന്നിലായി.
തോട്ടങ്ങൾ കടന്നു.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ അതിരും അപ്രത്യക്ഷമായി.
ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
കരുണൻ വാഹനം പ്രധാനവഴിയിലേക്കു കയറ്റി. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണാടിയിൽ പിന്നിലെ വാഹനങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരേ വാഹനം തുടർച്ചയായി പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ രണ്ടുതവണ ചെറിയ വഴികളിലൂടെ തിരിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയാണ്,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
രാധ സഞ്ചിയിൽനിന്ന് കടലാസുകൾ പുറത്തെടുത്തു.
“മാധവന്റെ കഥ ഒരിക്കൽ മുഴുവനായി പറയൂ.”
“ഇപ്പോൾതന്നെയോ?”
“തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെത്തിയശേഷം ഒരൊറ്റ വിവരം തെറ്റിയാലും സംശയം തോന്നാം.”
ആദിത്യൻ സീറ്റിൽ നേരെയിരുന്നു.
“എന്റെ പേര് മാധവൻ. മംഗലപുരത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. അച്ഛൻ നാരായണൻ. അമ്മ പാർവ്വതി. എനിക്ക് ഏഴുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ അമ്മ മരിച്ചു.”
“തുടരൂ.”
“അച്ഛൻ കച്ചവടത്തിനായി കടമെടുത്തു. ആദ്യം എല്ലാം നന്നായി പോയി. പിന്നീട് വ്യാപാരം തകർന്നു. കടത്തിന്റെ പലിശ കൂടി. അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ കടക്കാർ ഇല്ലവും ഭൂമിയും പിടിച്ചെടുത്തു.”
“എത്രകാലം മുൻപ്?”
“ആറുമാസം.”
“എന്തൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്?”
“വായിക്കാനും എഴുതാനും അറിയാം. അടിസ്ഥാനസംസ്കൃതം. കണക്കെഴുതാം. പൂജാക്രമങ്ങൾ അല്പം അറിയാം.”
“വേദപഠനം?”
“കുറച്ച് സൂക്തങ്ങൾ മാത്രം.”
“നല്ലത്. നിന്റെ യഥാർത്ഥ അറിവിന്റെ പത്തിലൊന്നുപോലും പുറത്തുകാണിക്കരുത്.”
“വാഹനങ്ങൾ?”
“ഒരു സമ്പന്നകുടുംബത്തിൽ താൽക്കാലികമായി ജോലി ചെയ്തപ്പോൾ ഡ്രൈവറെ സഹായിച്ചിരുന്നു. സാധാരണ കാറുകളും വിദേശകാറുകളും ഓടിക്കാൻ പഠിച്ചു.”
“ആ കുടുംബത്തിന്റെ പേര്?”
ആദിത്യൻ രേഖയിൽ നൽകിയിരുന്ന പേര് പറഞ്ഞു.
“അവർ ഇപ്പോൾ എവിടെ?”
“വിദേശത്തേക്ക് പോയി.”
“അതുകൊണ്ട് നിന്റെ വാദം ഉടൻ പരിശോധിക്കാൻ കഴിയില്ല,” രാധ പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ കൂടുതൽ
ചോദിച്ചാൽ നിനക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ പരിമിതമായിരിക്കണം. ആ വീട്ടിലെ മുറികളുടെ എണ്ണംപോലും പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയാൽ കുടുങ്ങും.”
“ശ്രദ്ധിക്കാം.”
“മാധവന്റെ സ്വഭാവം?”
ആദിത്യൻ ആലോചിച്ചു.
“ദരിദ്രൻ. ജോലി ആവശ്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ഭീരുവല്ല.”
“മറ്റെന്ത്?”
“വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവൻ. പക്ഷേ വലിയ പണ്ഡിതനല്ല. സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ വിഷമമുണ്ട്. അച്ഛനോട് കോപവുമുണ്ട്.”
“നല്ലത്.”
“യഥാർത്ഥ മാധവൻ ഉണ്ടായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
രാധയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു. അവൻ ശരിയായ ചോദ്യം ചോദിച്ചതുപോലെ.
“ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ?”
“അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ബോംബെയിലേക്കു പോയി. അവിടെ നിർമാണജോലിയിലാണെന്നായിരുന്നു അവസാനവിവരം. നാട്ടിലുള്ളവരുമായി ബന്ധമില്ല. മടങ്ങിവരാൻ കാരണമൊന്നുമില്ല.”
“ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“അവസാനമായി ലഭിച്ച വിവരമനുസരിച്ച്.”
“അവൻ മടങ്ങിവരാൻ കാരണമില്ല എന്നത് അവൻ മടങ്ങിവരില്ല എന്ന ഉറപ്പല്ല.”
രാധ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“അവനെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ആരെയെങ്കിലും നിയോഗിക്കണം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
മുന്നിലെ കരുണൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവനെ നോക്കി.
“അത്ര ആവശ്യമുണ്ടോ?”
“ഞാൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽ കയറുന്ന അതേ സമയത്ത് യഥാർഥ മാധവൻ നാട്ടിലെത്തിയാൽ നമ്മുടെ ദൗത്യം അന്നുതന്നെ അവസാനിക്കും. യാദൃച്ഛികമായാലും ശത്രുവിന്റെ പദ്ധതിയായാലും മുൻകൂട്ടി അറിയണം.”
“ക്രമീകരിക്കാം,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.
“അവനു ദോഷമൊന്നും വരരുത്.”
“നിരീക്ഷണം മാത്രം.”
സംഭാഷണം അവസാനിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായില്ല.
കരുണനും രാധയും.
സുമലത അവരെ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കടമയുടെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിലും ഒരിക്കൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിന്റെ കരുതൽ. സ്വന്തം വംശത്തിന്റെ അറിവ് കൈമാറാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം.