“മുത്തശ്ശിക്ക് ആരാണ്?”
“അറിയില്ല. അച്ഛനാകും.”
ലളിത അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
അവൾ വൃത്തത്തിനുചുറ്റും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യം വലതുകാൽ ഉപയോഗിച്ച് മൂന്നു ചുവടുകൾ. തുടർന്ന് ശരീരം തിരിച്ച് കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ ചേർത്തു. മന്ത്രം ചൊല്ലിയശേഷം നിലത്തുതൊട്ടു. വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് കൈകൾ ആകാശത്തേക്കുയർത്തി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ ചലനങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു.
ചടങ്ങ് സാധാരണ പൂജയെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല.
നൃത്തവും യുദ്ധചുവടുകളും താന്ത്രികകർമ്മവും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന രൂപം. ഓരോ
ദിശയ്ക്കും പ്രത്യേകമായ കൈമുദ്ര. ഓരോ മന്ത്രത്തിനും വ്യത്യസ്തമായ ശ്വാസതാളം. ചില ചുവടുകൾ കളരിയിലെ വടിവുകളെ ഓർമിപ്പിച്ചു. മറ്റുചിലത് ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച പ്രാണായാമക്രമങ്ങളെ.
വൃത്തത്തിനുചുറ്റും ഒരിക്കൽ നടന്നു.
പിന്നെ രണ്ടാമതും.
മൂന്നാമത്തെ ചുറ്റലിൽ വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നു. മുറിയിൽ കാറ്റില്ല. എന്നിട്ടും തീനാളങ്ങൾ കിഴക്കോട്ടു ചരിഞ്ഞു.
ലളിത പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ മഞ്ഞളും കുങ്കുമവും ചേർത്ത അടയാളം വരച്ചു.
“ഞാൻ പറയുന്നത് ആവർത്തിക്കൂ.”
അവൾ ഓരോ വാചകവും ചൊല്ലി.
“ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ഞാൻ കാക്കും.”
ആദിത്യൻ ആവർത്തിച്ചു.
“ഇതിന്റെ അകത്തുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കും.”
അവൻ ആവർത്തിച്ചു.
“ഇതിന്റെ സമ്പത്ത് സ്വന്തം ആഗ്രഹത്തിനല്ല, ഇതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കും.”
ആ വാചകത്തിൽ ചെറിയൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവൻ ആവർത്തിച്ചു.
“പൂർവികർ അടച്ചുവച്ചതെല്ലാം കൗതുകത്തിനായി തുറക്കില്ല.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ലളിതയുടെ മുഖത്തേക്കുയർന്നു.
അവൾ യാതൊരു പ്രത്യേക ഭാവവും കാണിച്ചില്ല.
എന്നാൽ ആ വാചകം അവന്റെ ഉള്ളിൽ തങ്ങി.
പൂർവികർ അടച്ചുവച്ചത്.
ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയോ?
ആറു വളകളുടെ രഹസ്യമോ?
മഹാദേവന്റെ ഓർമകളോ?
ലളിതയ്ക്കു ശരിക്കും എത്രമാത്രം അറിയാം?
അവൾ ചടങ്ങിന്റെ അവസാനമന്ത്രം ചൊല്ലി. ആദിത്യന്റെ തലയിൽ കൈവച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.
“ഇനി നീയാണ് പുതുശ്ശേരിയുടെ കാരണവർ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
അതോടൊപ്പം മറ്റെന്തോ.
ആശ്വാസമോ?
ഭയമോ?
ആദിത്യന് നിശ്ചയിക്കാനായില്ല.
ലളിത പൂജാസാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്താൻ തിരിഞ്ഞു. ഉപയോഗിച്ച പൂക്കൾ ഒരു താലത്തിലേക്കു മാറ്റി. വിളക്കുകളുടെ തിരികൾ താഴ്ത്തി.
ഇതാണ് അവസരം.
സുമലത ഇവിടെയില്ല.
അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ചിന്ത മുഖം നോക്കിത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയേനേ. അനുമതിയില്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുൻപ് തടയുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല.
ലളിത അഞ്ജനയെ എന്തിനാണ് വെറുക്കുന്നത്?
സാധാരണ കുടുംബവിരോധം മാത്രമാണോ?
മഹാദേവന്റെ രണ്ടാംവിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കോപമോ?
അതോ ലളിതയ്ക്കറിയാവുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടോ?
ഹരിഹരനും മഹാദേവനും മരിച്ചശേഷം കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നവരിൽ ഒരാളായി അവൾ മാറി. ഏതെങ്കിലും രഹസ്യം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കാരണവനായ തനിക്ക് അത് അറിയേണ്ടതല്ലേ?
ആദിത്യൻ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയെ അങ്ങനെ ന്യായീകരിച്ചു.
കൗതുകമല്ല.
കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷ.
അധികാരത്തോടൊപ്പം ലഭിച്ച കടമ.
എന്നാൽ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽനിന്ന് മറ്റൊരു ശബ്ദം ചോദിച്ചു.
അനുമതിയില്ലാതെ മനസ്സിലേക്കു കടക്കുന്നതിന് മഹാദേവനും ഇതേ ന്യായീകരണം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ലേ?
ആ ചിന്ത അവനെ നിമിഷനേരം തടഞ്ഞു.
ലളിത പൂജാസാധനങ്ങളുമായി തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ചടങ്ങ് അവസാനിപ്പിച്ച് പുറത്തേക്കു പോകാൻ ഇനി അധികസമയമില്ല.
അവസരം നഷ്ടപ്പെടും.
ആദിത്യൻ തീരുമാനിച്ചു.
സത്യം കണ്ടെത്തിയശേഷം അതിന്റെ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം.
വലതുകൈ മേൽമുണ്ടിന്റെ മടക്കിനുള്ളിലേക്കു മാറ്റി. മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ഇരുണ്ട ചലനത്തെ സ്പർശിച്ചു.
കറുത്ത വള ഉണർന്നു.
ആദ്യം കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ്.
പിന്നെ ചർമ്മത്തിനടിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള വര.
അത് പൂർണവൃത്തമായി രൂപപ്പെട്ടെങ്കിലും പുറത്തേക്കുള്ള പ്രകാശം അവൻ അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ലളിത തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ സാധാരണ കൈ മാത്രമേ കാണൂ.