അവർ അങ്ങനെ കിടന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞു രാധ എണീറ്റു വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു. ആദിയേയും ധരിപ്പിച്ചു. പെട്ടെനങ്ങാനും കരുണൻ വന്നാൽ അവരെ അങ്ങനെ കാണേണ്ട എന്ന് അവൾക്കു തോന്നി. പിന്നീട് വീണ്ടും കട്ടിലിൽ
വന്നു അവന്റെ കാലിനരികിൽ ഇരുന്നു. അവൾക്കു നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു അവളുടെ നില എവിടെയാണെന്ന്. തമ്പുരാന്റെ ഇങ്കിതത്തിന് വഴങ്ങി എന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും തന്റെയാവില്ല എന്നവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് സ്വീകാര്യമായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ അടിയാത്തി ആയി തുടരും. അവന്റെ രഹസ്യങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരി ആയി. അവന്റെ കാമത്തിന്റെ പങ്കാളി ആയി.
ആദിത്യൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ശാന്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തകൾ കൊഴിഞ്ഞു കിടന്നു. താൻ തന്റെ അച്ഛനായി മാറുകയാണോ? താൻ രാധയുടെ മനസ്സിൽ കടന്നിരുന്നതായി അവൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുമോ? അവൾ അനുസരിച്ചത് സ്വന്തം ഇച്ഛയോടെയാണോ അല്ലെങ്കിൽ അവൻ പതിപ്പിച്ച നിർദേശം കാരണമോ? അവൻ അത് തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ അവന്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ ചിന്തിക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“തമ്പുരാന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി. “ഇനി ഞാൻ മാധവൻ മാത്രമാണ്. അത് മറക്കരുത്.”
രാധ തലയാട്ടി. “അറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് നിങ്ങളെ തമ്പുരാൻ എന്ന് വിളിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഇഷ്ടം.”
ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അത് മതിയായ കാരണമല്ല.”
“എനിക്ക് അത് മതി.”
അവർ നിശ്ശബ്ദരായി. പുറത്ത് കാറ്റ് വീണ്ടും ശക്തമായി. ഓടുകളിൽ ഇലകൾ വീണു. അകലെയായി ഒരു നായ കുരച്ചു. എന്നാൽ അവർ ഭയപ്പെട്ടില്ല. അവർ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചൂടുള്ളതായിരുന്നു.
രാധ എഴുന്നേറ്റു. “ഞാൻ കഞ്ഞി തയ്യാറാക്കാം. നിങ്ങൾക്ക് വിശക്കും.”
ആദിത്യൻ തലയാട്ടി. അവൾ പുറത്തേക്ക് പോയി. അവൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി. അവളുടെ നടപ്പിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു മാറ്റം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ കൂടുതൽ സൗമ്യമായി നടക്കുന്നു. കൂടുതൽ സ്ത്രീസ്വഭാവമുള്ളവളായി. അത് അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
അവൻ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് ആസ്വദിച്ചു. നാളെ മുതൽ അവൻ മാധവനായിരിക്കും. പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി അവൻ ആദിത്യനായിരുന്നു. അവൻ രാധയുടെ കാമുകനായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ അടിയാത്തി ആയിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ മൂന്നാം യാമത്തിൽ പിന്നിലെ വാതിലിൽ രഹസ്യതാളത്തിലുള്ള മുട്ടുകേട്ടു.
രണ്ടു മുട്ട്.
ഇടവേള.
മൂന്ന് മുട്ട്.
രാധ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനുമുൻപ് ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഗന്ധം പരിശോധിച്ചു.
“കരുണനാണ്.”
വാതിൽ തുറന്നു.
കരുണൻ അകത്തുകടന്നു. വസ്ത്രത്തിൽ മണ്ണ്. മുഖത്ത് ക്ഷീണം. കണ്ണുകളിൽ ഗൗരവം.
“ആരെങ്കിലും പിന്തുടർന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല. മൂന്നു വഴികൾ മാറിയാണ് വന്നത്.”
“ഇരിക്കൂ.”
രാധ വെള്ളവും ഭക്ഷണവും നൽകി. ആദ്യത്തെ കുറച്ച് കഷണം കഴിക്കുന്നതുവരെ ആദിത്യൻ കാത്തിരുന്നു.
“ഇനി പറയൂ.”
കരുണൻ പാത്രം താഴെവച്ചു.
“ഡ്രൈവറുടെ ജോലി ഒഴിവാണെന്നു ഉറപ്പാണ്. പഴയ ഡ്രൈവർ രണ്ടു ദിവസം മുൻപേ നഗരത്തിലേക്കുപോയി. തെക്കേടത്ത് കാര്യസ്ഥൻ ഇന്നുതന്നെ രണ്ടു പേരെ പരിശോധിച്ചു. ഇരുവർക്കും വിദേശകാർ ഓടിക്കാനറിയില്ല.”
“വിവരം ഗ്രാമത്തിൽ പരന്നിട്ടുണ്ടോ?”
“അതെ. ചായക്കടയിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“നാളെ മാധവൻ എത്തിയാൽ സ്വാഭാവികം.”
“അതെ.”
“കുടുംബാംഗങ്ങൾ?”
“ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നത് വിക്രമൻ തമ്പുരാൻ. അയാളുടെ അച്ഛൻ നാരായണൻ ആയിരുന്നു നമ്മുടെ അറിവിൽ അവസാന കാരണവർ. ഏകദേശം നാല് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് ആ തിരുമേനി കാലം ചെയ്തത്. അസുഖം കാരണം പുറത്തുവരാറില്ല. വിക്രമന്റെ മൂത്തമകൻ ഭൈരവൻ ഇല്ലത്തിലുണ്ടായിരുന്നു വൈകുന്നേരം വരെ. ഇളയമകൻ മിഥുൻ, ഡോക്ടറാകാൻ ചെന്നൈയിൽ പഠിക്കുന്നു. പക്ഷേ
ഈ ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലുണ്ട്. ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്കു പുറത്തുപോയി വൈകിട്ട് മടങ്ങി.”