“എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ,”
അവൾ പറഞ്ഞു. “മഹാദേവൻ പോയ വഴിയിലേക്കു നീയും പോകുന്നത് കാണാൻ കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പോകില്ല.”
അഞ്ജന അവനിൽനിന്നു മാറി. അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്വന്തം തലയിൽവച്ചു.
“ഇവിടെ കൈവച്ച് സത്യം ചെയ്യൂ. ഈ വീട്ടിലെ ആളുകളുടെ മേൽ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ലെന്ന്.”
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
ലളിതയുടെ മനസ്സിൽനിന്ന് കണ്ട ഓർമകൾ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് അയച്ച ഒരു വികാരം ഓർമയിൽ വന്നു.
ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ?
ഇന്ന് തന്നെ ആ വാഗ്ദാനം ലംഘിച്ചുകഴിഞ്ഞെന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ?
അമ്മ വീണ്ടും തന്നെ വിശ്വസിക്കുമോ?
“സത്യം ചെയ്യൂ,” അഞ്ജന പറഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ കൈ അവളുടെ തലയിൽത്തന്നെ നിന്നു.
“ഈ വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ അവരുടെ അറിവില്ലാതെ കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കില്ല.”
കള്ളം.
വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്ന നിമിഷം തന്നെ അവനത് മനസ്സിലായി.
അവൻ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കും.
ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ.
കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനാണെന്ന് സ്വയം ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ട്.
ഇന്ന് ലളിതയോടു ചെയ്തതുപോലെ.
അഞ്ജന ആശ്വാസത്തോടെ അവനെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്നാൽ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം പടർന്നു.
മഹാദേവനും ഇങ്ങനെയായിരുന്നോ?
ആദ്യം ഒരൊറ്റ കള്ളം.
നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി.
കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കാനായി.
അതിനുശേഷം മറ്റൊന്ന്.
അവസാനം സ്വന്തം സത്യവും മറ്റുള്ളവരുടെ സത്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുവരെ. താൻ തന്റെ അച്ഛനായി മാറുകയാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടവൻ അവളെ അങ്ങനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു നിന്നു.
“സുമ പാവമാണ്,” അഞ്ജന പറഞ്ഞു. “പുറമേ എത്ര ശക്തയായി നിന്നാലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപാട് മുറിവുകളുണ്ട്. അവളെ വേദനിപ്പിക്കരുത്.”
“വേദനിപ്പിക്കില്ല.”
“അവളെക്കുറിച്ച് നിന്റെ തീരുമാനം എന്താണ്?”
ആദിത്യൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്കറിയില്ല.”
അത് സത്യമായിരുന്നു.
“പക്ഷേ ചെറിയമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടില്ല. ചെറിയമ്മക്ക് ദോഷമുണ്ടാകുന്ന ഒന്നും ഞാൻ ചെയ്യില്ല.”
അഞ്ജന അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
“നാളെ സൂക്ഷിക്കണം.”
“ഉം.”
“എവിടേക്കാണെന്ന് എന്നോടെലും പറയാൻ കഴിയില്ലേ?”
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല. തിരിച്ചുവന്നാൽ പറയാം.”
അത് അവൾക്കു ഇഷ്ടമായില്ല. എങ്കിലും അംഗീകരിച്ചു.
“പോയി ഉറങ്ങൂ. പുലർച്ചെ യാത്രയല്ലേ.”
ആദിത്യൻ മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങി.
സ്വന്തം മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സുമലത ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നിരുന്നു.
അവൻ അകത്തുകയറിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“അഞ്ജനയോടു സംസാരിച്ചു?”
“സംസാരിച്ചു.”
“എന്തുപറഞ്ഞു?”
“എന്റെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ആരെയും നിയന്ത്രിക്കില്ലെന്ന്.”
സുമലത അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു. കള്ളം തിരിച്ചറിഞ്ഞോ എന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.
“അവൾ എന്നോടും ഒരു വാക്ക് വാങ്ങി,” സുമലത പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“നിന്നെ കുറിച്ച് ഒരു തീരുമാനവും അവളുടെ അറിവില്ലാതെ എടുക്കില്ലെന്ന്. എന്ന് വച്ചാൽ നിന്റെ കൂടെ ഇനി രതിയിൽ ഏർപ്പെടാൻ അവളുടെ സമ്മതം വേണം എന്ന് ഉണ്ണി.”
അവൾ മേശയ്ക്കരികിലുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“അതുകൊണ്ട് ഇന്നുരാത്രി ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കാം.”
ആദിത്യൻ എതിർത്തില്ല. കാമത്തെക്കാൾ ഇപ്പോൾ അവനു പ്രധാനം സ്നേഹമായിരുന്നു. അഞ്ജനയുമായി, സുമലതയുമായി.
“ശരി.”
സുമലത ഒരു പഴയ തുണിസഞ്ചി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ വസ്ത്രങ്ങളും ചില രേഖകളും നാണയങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നാളെമുതൽ നീ പുതുശ്ശേരിയിലെ ആദിത്യൻ അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“മാധവൻ.”
അവൾ ഒരു മങ്ങിയ പഴയ മേൽമുണ്ട് പുറത്തെടുത്തു.
“കടബാധ്യത കാരണം ഇല്ലവും ഭൂമിയും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിലെ മകൻ. അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് വ്യാപാരത്തിനായി വലിയ കടങ്ങൾ എടുത്തു. എല്ലാം തകർന്നു. കടക്കാർ സ്വത്ത് പിടിച്ചെടുത്തു. ബന്ധുക്കൾ സഹായിച്ചില്ല.”
“എവിടുത്തുകാരൻ?”
“തെക്കുള്ള
ചെറിയൊരു ഗ്രാമം. പേര് പറയേണ്ടിവന്നാൽ മംഗലപുരം. അവിടെ അത്തരം ഒരു ഇല്ലം ഉണ്ടായിരുന്നതായി രേഖകളുണ്ട്. ഇപ്പോൾ തകർന്നുകിടക്കുന്നു. അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ശെരിയാക്കിക്കൊള്ളാം. ആരേലും കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചാലും നിന്റെ കഥ വ്യാജമാണെന്ന് തെളിയില്ല.”