“അതെ,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ട് നേരിട്ട് തൊടില്ല.”
രാധ മറ്റൊരു പെട്ടിയിൽനിന്ന് കട്ടിയുള്ള കൈയുറകളും മുഖം മൂടാനുള്ള തുണിയും പുറത്തെടുത്തു.
“ചന്ദ്രദമനി മനുഷ്യർക്കും വിഷമാണ്. ലൂപിനുകളുടെ ശരീരത്തിൽ അതിന്റെ പ്രഭാവം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ പ്രകടമാകും. ചെറിയ അളവ് ശക്തിയും വേഗവും കുറയ്ക്കും. രക്തത്തിലേക്കു കൂടുതലായി കയറിയാൽ രൂപാന്തരശക്തി തടസ്സപ്പെടും. അതിലും അധികമായാൽ ഹൃദയത്തെ ബാധിക്കും.”
“പ്രതിവിധി?”
രാധ
വളരെ ചെറിയൊരു കുപ്പി കാണിച്ചു.
“പൂർണമായ പ്രതിവിധിയല്ല. വിഷം ശരീരത്തിൽനിന്നു നീക്കുന്നതുവരെ സമയം നേടാനാണ്. ഞങ്ങളിൽ ഒരാൾക്ക് ചന്ദ്രദമനി ബാധിച്ചാൽ മറ്റൊരാൾ ഉടൻ ഇത് നൽകണം.”
“ഞാൻ?”
“നിങ്ങൾക്കും നൽകാം. അളവ് ഇതിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ കുപ്പി ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കി. അടിയന്തരസമയത്ത് തെറ്റാതിരിക്കാനായി ചുവന്ന നൂൽ കെട്ടിയിരുന്നു.
“ഇത് വെള്ളിയായുധങ്ങൾക്കരികിൽ വയ്ക്കരുത്,” അവൻ പറഞ്ഞു. “അപകടത്തിൽ പെട്ടി തെറ്റിപ്പോകാം. ഔഷധങ്ങളോടൊപ്പം, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവയിൽനിന്നു വേർതിരിച്ച്.”
രാധ തലയാട്ടി.
“ശരി.”
അടുത്ത പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
രണ്ട് കൈത്തോക്കുകൾ.
ഒരു നീളം കൂടിയ തോക്ക്.
വെടിയുണ്ടകളുടെ നിര.
ആദിത്യൻ ഒരു വെടിയുണ്ട എടുത്തു. സാധാരണ ചെമ്പുനിറത്തിനു പകരം മങ്ങിയ വെള്ളിച്ചാരനിറം.
“വെള്ളിയുണ്ടയോ?”
“വെള്ളി കലർത്തിയ പ്രത്യേക ലോഹമാണ്,” രാധ പറഞ്ഞു. “ശുദ്ധവെള്ളി മൃദുവായതുകൊണ്ട് തോക്കിൽ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഈ സങ്കരത്തിന് ആവശ്യമായ ഉറപ്പുണ്ട്. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കടന്നശേഷം ചെറിയ കഷണങ്ങളായി പിളരുന്ന രീതിയിലാണ് ചില വെടിയുണ്ടകൾ.”
“വെള്ളി പുറത്തെടുക്കാൻ പ്രയാസമാക്കാൻ.”
“അതെ. ലൂപിന്റെ ശരീരത്തിൽ കുടുങ്ങിയാൽ മുറിവ് സ്വയം ഭേദമാകില്ല. വെള്ളി രക്തവുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ തുടരുന്നതനുസരിച്ച് പേശികൾ തളരും.”
ആദിത്യൻ വെടിയുണ്ട തിരികെവച്ചു.
“ഒരൊറ്റ വെടിയുണ്ടകൊണ്ട് കൊല്ലാനാകുമോ?”
“എവിടെ പതിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിക്കും,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “ഹൃദയത്തിലോ തലച്ചോറിലോ ആണെങ്കിൽ സാധ്യത കൂടുതലാണ്. എന്നാൽ പഴയ ലൂപിനുകളെ സാധാരണ നിയമങ്ങളാൽ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“ഇവ അവസാനമാർഗമാണ്.”
കരുണന്റെ മുഖത്ത് ഭാവമാറ്റമില്ല.
“ആക്രമണം തുടങ്ങിയശേഷം ഏതാണ് അവസാനമാർഗമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ സമയം കിട്ടണമെന്നില്ല.”
“എങ്കിലും ആദ്യം തിരിച്ചറിയണം. ലൂപിനാണെന്നതു മാത്രം കുറ്റമല്ല.”
രാധ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“ഞങ്ങളോട് അത് പ്രത്യേകം പറയേണ്ട കാര്യമില്ല.”
ആദിത്യന് സ്വന്തം വാക്കിന്റെ അനാവശ്യമായ കടുപ്പം മനസ്സിലായി.
“ക്ഷമിക്കണം. നിങ്ങളെ സംശയിച്ചതല്ല.”
“സംശയം നല്ലതാണ്,” രാധ പറഞ്ഞു. “വിധി നേരത്തേ പറയാതിരുന്നാൽ.”
സുമലതയുടെ പാഠങ്ങളുടെ സ്വാധീനം അവളുടെ വാക്കുകളിലും ഉണ്ടെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി.
അവർ ആയുധങ്ങൾ വിഭാഗമനുസരിച്ച് ക്രമപ്പെടുത്തി.
ഇടതുവശത്തെ നീളം കൂടിയ തട്ടിൽ വെള്ളികലർത്തിയ വാളുകളും കത്തികളും.
താഴെയുള്ള അടച്ച പെട്ടിയിൽ ചന്ദ്രദമനി.
അതിനു ചേർന്ന ചെറിയ അറയിൽ പ്രതിവിധിയും സാധാരണ ഔഷധങ്ങളും.
മധ്യത്തിലെ ഇരുമ്പുപെട്ടിയിൽ തോക്കുകളും വെടിയുണ്ടകളും.
മറുവശത്ത് കയറുകൾ, ചങ്ങലകൾ, വിളക്കുകൾ, തീപ്പന്തങ്ങൾ.
പിൻഭിത്തിയിൽ മടക്കിവച്ച രണ്ടു പരിചകളും നീളം കൂടിയ വടികളും.
ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയിലേക്കു നീങ്ങി. തുറന്നപ്പോൾ ഉണങ്ങിയ ഇലകളുടെ പരിചിതഗന്ധം പുറത്തുവന്നു.
“രുധിരഹാരി.”
“അതെ,” രാധ പറഞ്ഞു. “യക്ഷികളുടെ സാന്നിധ്യം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ മഹാദേവൻ തിരുമേനിയുടെ ശരീരത്തിൽ കണ്ടെത്തിയ അടയാളങ്ങൾ പരിഗണിച്ചപ്പോൾ സുമച്ചേച്ചി ഇതും ഉൾപ്പെടുത്താൻ പറഞ്ഞു.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.
അച്ഛന്റെ കഴുത്തിലെ രണ്ടു കുത്തുകൾ.
രക്തം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
ഹരിദേവന്റെ മുറിവുകളിൽ വെള്ളിനിറമുള്ള പൊടി.
ഒരേ സംഭവത്തിൽ യക്ഷിയുടെയും ലൂപിന്റെയും അടയാളങ്ങൾ.