ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങി ഒരു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് ആയി കാണണം, ഇഷാനി വണ്ടി നിർത്താൻ പറഞ്ഞു ബഹളം ഉണ്ടാക്കി. ഞാൻ ഒരു സൈഡ് ചേർത്ത് ബൈക്ക് നിർത്തി. ഇഷാനി വണ്ടിയിൽ നിന്നും ചാടി ഇറങ്ങി. റോഡ് സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ബെഞ്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇഷാനി അതിൽ പോയിരുന്നു. അവളാകെ പേടിച്ചിരുന്നു. ദേഹമൊക്കെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. രാവിലത്തെ തണുപ്പിന്റെ അല്ല ബൈക്കിൽ ഇരുന്നുള്ള പേടിയുടെ ആണ്
‘എനിക്ക് ഇതിൽ പോകാൻ വയ്യ ചേട്ടാ. ഒരു മിനിറ്റ് കൂടെ ഇരുന്നാൽ ഞാൻ തല കറങ്ങി താഴെ വീഴും..’
‘നിന്റെ പ്രശ്നം എന്താണ്.. ഞാൻ ഓടിക്കുന്നത് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടോ..?
‘സ്പീഡ് ആണ്. ഇത്രയും സ്പീഡ് എനിക്ക് പേടിയാ..’
എനിക്ക് അവൾക്കൊരു തോഴി കൊടുക്കാൻ തോന്നി. ഇത്രയും പതുക്കെ ഞാൻ സൈക്കിളിൽ പോലും പോയിട്ടില്ല. എന്നിട്ട് ഇത് സ്പീഡ് ആണെന്ന്.. അത് പറഞ്ഞപ്പോളാണ് പേടിയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം വെളിയിൽ വന്നത്
‘ഞാൻ ഇത് വരെ ബൈക്കിൽ കയറിയിട്ടില്ല… ആദ്യമായ് ഇപ്പോളാണ് എന്റെ ഓർമയിൽ…’
എനിക്ക് അത് കേട്ട് അതിശയം ആയി. ബൈക്കിൽ കയറാത്ത പിള്ളേരോ. അവളുടെ വീട്ടിൽ ബൈക്കും ആക്റ്റീവയും ഒന്നുമില്ല. അതോടിക്കാൻ അറിയുന്നവരും ഇല്ല. പിന്നെ ആരുടെയെങ്കിലും ബൈക്കിൽ അവൾ കയറണം എങ്കിൽ അത് കാമുകന്റെയോ ഫ്രണ്ട്ന്റെയോ ഓക്കേ ആവണം.. അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടുമില്ല. ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു
‘ഈ ബൈക്ക് എന്ന് പറയുന്നത് അത്ര അത്ര പേടിക്കണ്ട കാര്യം ഒന്നുമല്ല. നിനക്ക് വൈകുന്നേരത്തിന് മുമ്പ് അങ്ങ് ചെല്ലണ്ടേ..’
അതോർത്തപ്പോൾ ഇഷാനിക്ക് വേറെ വഴി ഇല്ലെന്നായി. സൈഡ് ചെരിഞ്ഞു ഇരുന്നിട്ടാണ് വീഴാൻ തോന്നുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അവളെ കാൽ കവച്ചു സാധാരണ പോലെ ഇരുത്തി. അവളുടെ കയ്യിലെ ബാഗ് ഞാൻ തോളിലിട്ടു. ഇപ്പൊ അവൾക്ക് ബാഗിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇരിക്കാം. എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ടി വരില്ല. ഞങ്ങൾ പിന്നെയും യാത്ര തുടർന്നു. വഴിയിൽ ആകെ മൂകത ആയിരുന്നു. ഒറ്റ കട പോലും തുറന്നിട്ടില്ല. കുറച്ചു നേരം ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്നതിൽ ഇഷാനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അത് മാറി. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വിശക്കാൻ തുടങ്ങി. വഴിയിൽ ഒന്നും ഒറ്റ കട തുറന്നിട്ടില്ല. അവസാനം എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ഒരു ഹോട്ടൽ തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു
‘നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം. നിനക്ക് വിശക്കുന്നില്ലേ..?
‘ഹേയ് ഇല്ല. കുഴപ്പമില്ല വണ്ടി വിട്ടോ..’
എങ്ങനെ എങ്കിലും വീട്ടിൽ ചെല്ലണം എന്ന നിലയിൽ ആയിരുന്നു ഇഷാനി. വിശപ്പ് ഒന്നും അവൾ കാര്യമാക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി
‘ഇപ്പൊ വിശക്കുന്നില്ലായിരിക്കും. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോ വിശക്കും അപ്പോൾ കടയും കാണില്ല. നീ ഇറങ്ങു.. നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് കഴിച്ചിട്ട് പോകാം..’
ഞങ്ങൾ ആ ഹോട്ടലിൽ ചെന്നു. അവിടെ പക്ഷെ ഫുഡ് പാർസൽ മാത്രമേ കൊടുക്കൂ. ഹർത്താൽ ആയത് കൊണ്ട് ഇരുത്തി കഴിപ്പിക്കാൻ ഭയം കാണും. ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേർക്കുള്ള ദോശയും ചമ്മന്തിയും മിനറൽ വാട്ടറും വാങ്ങി യാത്ര തുടർന്ന്.. പോണ വഴി കഴിക്കാൻ പറ്റിയൊരു സ്പോട്ടിൽ വച്ചു ഞങ്ങൾ പാർസൽ അഴിച്ചു കഴിപ്പ് തുടങ്ങി. ഇഷാനി ആണേൽ ഒരു ദോശ കഴിച്ചിട്ട് മതിയായി എന്ന് പറഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റ്.. പക്ഷെ എന്റെ നിർബന്ധം കാരണം മുഴുവൻ കഴിക്കാതെ അവളെ ഞാൻ വിട്ടില്ല. ഭക്ഷണം കഴിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ഉണർവ് ഒക്കെ തോന്നി. ഇഷാനിയുടെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു വിഷമം രാവിലെ തൊട്ടുണ്ട്. അതെന്തെന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് ഇത് വരെ പറ്റിയില്ല. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്ന് ഒരു ചെറിയ കവല എത്തിയപ്പോൾ ആണ് അവിടെ പാർട്ടിക്കാർ കൂടി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. ഞങ്ങൾക്ക് പോകാനുള്ള വഴി ഒക്കെ കല്ലും ഡെസ്കും കൊണ്ട് തടഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുകയാണ്. ബൈക്കിനു പോകാനുള്ള ഗ്യാപ് ഉണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ പോകാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ രണ്ട് കാറും ഒരു ബൈക്കും അവർ തടഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ ഒന്നും ഹർത്താലുകാർ കടത്തി വിട്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒരു ഭവ്യതയോടെ അവിടെ മെയിൻ എന്ന് തോന്നിയ ഒരുത്തന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു