ഓർമക്കുറിപ്പ് – 6

[ കത്തനാർ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

അനന്തം

അധ്യായം 6: അനന്തം

“രണ്ടായിരത്തി ഇരുപത്തിയാറ്…”

ആദിത്യന്റെ ചുണ്ടുകളിൽനിന്ന് ആ വർഷം വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു.

ശബ്ദമില്ലാത്തൊരു മന്ത്രംപോലെ.

വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു ശാപംപോലെ.

തന്റെ കാലത്തുനിന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുന്നിലേക്ക്.

ചുറ്റുമുള്ള നഗരം അയാളുടെ ഞെട്ടലിനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. വാഹനങ്ങൾ റോഡിലൂടെ ഒഴുകി. ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ ചില്ലുകളിൽ പ്രഭാതസൂര്യൻ പ്രതിഫലിച്ചു. ആളുകൾ നടപ്പാതയിലൂടെ സ്വന്തം ജീവിതങ്ങളിലേക്കു വേഗത്തിൽ നടന്നു. ചിലർ ഇപ്പോഴും അവനെ നോക്കിനിന്നു. മറ്റുചിലർ കയ്യിലെ ചതുരവസ്തുക്കൾ അവന്റെ നേരെ നീട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

ആരോ പൊലീസിനെ വിളിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു.

മറ്റൊരാൾ സമീപത്തെ ആശുപത്രിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു.

ചിലർ ചിരിച്ചു.

ഒരു യുവതി അവന്റെ രക്തംപുരണ്ട കൈകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഭയന്ന് പിന്നോട്ടുമാറി.

“ഇത് ശരിക്കും ചോരയാണോ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടതോടെ ആദിത്യന്റെ കലുഷിതമായ മനസ്സിൽ ജാഗ്രത തിരിച്ചുവന്നു.

താൻ ആരാണെന്ന് ഇവർക്ക് അറിയില്ല.

എങ്കിലും രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് റോഡിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഒരാളെ പൊലീസ് ചോദ്യംചെയ്യും. തന്റെ തിരിച്ചറിയൽ ചോദിക്കും. മാധവന്റെ കഥ ഈ കാലത്ത് ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. ആദിത്യൻ പുതുശ്ശേരിയെന്ന പേര് പറഞ്ഞാൽ ഇവർ വിശ്വസിക്കുമോ എന്നറിയില്ല.

അതിലും പ്രധാനമായി, സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്താനാവില്ല.

താൻ വന്ന കാലത്ത് ദേവകി മരണത്തിന്റെ അരികിലായിരുന്നു.

ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം ശരീരത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു.

വിക്രമൻ ജീവനോടെയുണ്ട്.

അപർണ നീലവളയുടെ ധാരകയാണ്.

അവൾ തന്നെ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകൾ മുന്നിലേക്കാണ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം കാലത്തേക്കു മടങ്ങാൻ ആദ്യം നീലവളയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചോ അതിന്റെ ധാരകയെക്കുറിച്ചോ കൂടുതൽ അറിയണം.

അതിനു മുൻപ് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിൽ എന്തു സംഭവിച്ചുവെന്നറിയണം.

സുമലത.

അഞ്ജന.

സാവിത്രി.

നന്ദന.

തന്റെ കുടുംബത്തിലെ മറ്റുള്ളവർ.

അവർ ഈ കാലത്തുണ്ടാകുമോ?

ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ വയോധികരായിരിക്കണം. ചിലർ

ഇതിനകം മരിച്ചിരിക്കാം. തന്റെ അപ്രത്യക്ഷതയ്ക്കുശേഷം എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാതെ ആദിത്യന് അടുത്ത തീരുമാനം എടുക്കാനാവില്ല.

അകലെയായി കനത്ത ശബ്ദമുയർന്നു.

രണ്ടു വാഹനങ്ങൾ ചുവപ്പും നീലയും നിറമുള്ള വെളിച്ചങ്ങൾ മിന്നിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തുവരുന്നു. അവയുടെ ശബ്ദം മറ്റുവാഹനങ്ങളുടേതിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

പൊലീസ്.

അവരാണെന്ന് ആരോ പറയുന്നത് ആദിത്യൻ കേട്ടു.

ഇനിയും അവിടെ നിൽക്കാനാവില്ല.

അവൻ കൈകൾ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുവശത്തേക്കും താഴ്ത്തി. ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ചു. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയെ ഉള്ളിൽനിന്നു വിളിച്ചുണർത്തി.

പാൽനിറമുള്ള വര കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞു.

ഇത്തവണ പ്രകാശം പുറത്തേക്കു പരക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. പേശികളിലേക്കും എല്ലുകളിലേക്കും ശ്വാസകോശത്തിലേക്കും മാത്രം ഒഴുക്കി. ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു തിരിച്ചു.

വേഗം.

അവിടെനിന്നു മാറണം.

തന്നെ നോക്കിനിന്നിരുന്നവർക്കു ഒരു നിമിഷം ആദിത്യൻ റോഡിന്റെ നടുവിലുണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം ഇല്ലായിരുന്നു.

അവൻ ഓടി.

വായു ശരീരത്തിനു ചുറ്റും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ആദ്യത്തെ ചുവടിൽ റോഡിലെ പൊടി പിന്നിലേക്കുയർന്നു. രണ്ടാമത്തേതിൽ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ കടന്നു. മൂന്നാമത്തെ ചുവടിൽ അയാൾ നൂറുകണക്കിന് മീറ്റർ അകലെയെത്തിയിരുന്നു.

ആളുകളുടെ നിലവിളി പിന്നിലായി.

തന്നെ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്ന ഉപകരണങ്ങളിൽ ഒരുപക്ഷേ വ്യക്തമായൊരു രൂപം പോലും പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല. രക്തം പുരണ്ട അർദ്ധനഗ്നനായ യുവാവ് ഒരുനിമിഷം നിൽക്കുന്നു. പിന്നെ വായുവിൽ കലർന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നു.

ആദിത്യൻ നഗരവഴികളിലൂടെ ഓടി.

ഓരോ വളവിലും വേഗം കുറച്ചു. പരിചയമില്ലാത്ത വാഹനങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിലും നിന്നു വരുന്നു. വണ്ടികൾ തന്റെ കാലത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവയുടെ എണ്ണം അതിശയകരമാണ്. വീതിയുള്ള റോഡുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു.